ตอนที่ 63 อะไรกัน!

ตอนที่ 63 อะไรกัน!

ผ่านมาสามวันแล้ว หลังจากปฏิเสธหวังเคอไปในคราวก่อน เดิมทีโจวเจ๋อลืมเรื่องนั้นไปแล้ว ในตอนกลางวันไป๋อิงอิงไม่มีอะไรทำ ก็หนีไปเล่นเกมคอมพิวเตอร์ในร้านสวี่ชิงหล่าง แต่สวี่ชิงหล่างกลับหนีมาอ่านหนังสือพิมพ์และคุยกับโจวเจ๋อในร้านหนังสือ

แม้ว่าผู้กำกับจ้าวเคยบอกสวี่ชิงหล่างเอาไว้ก่อนหน้านี้ว่า ชีวิตคนเราอย่าเอาแต่นอนอยู่บนบ้าน มันเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์ สวี่ชิงหล่างก็รับปากแล้ว

ใช่ ความเกียจคร้านไม่ทำให้คนประสบความสำเร็จ

แต่ ความเกียจคร้านทำให้คนสบายนี่นา

สวี่ชิงหล่างยังคงดำดิ่ง ในช่วงสามวันที่ผ่านมา นอกจากโจวเจ๋อและตัวเองที่กินข้าวในร้านของเขาแล้ว ล้วนแล้วแต่ไม่เปิดเตาไฟ แม้แต่แอปพลิเคชันดิลิเวอรี่ก็ไม่เปิดดู อยู่ในสถานะ ‘ปิดทำการ’ อยู่ตลอด

ตอนเที่ยงโจวเจ๋อกินมื้อกลางวันกับน้ำสตรอเบอรี่ ขณะเดินเล่นอยู่หน้าร้านหนังสือก็เห็นรถเก๋งสีแดงที่คุ้นเคยกำลังแล่นเข้ามา

นี่ทำให้โจวเจ๋อพูดไม่ออกเล็กน้อย เพิ่งสามวันเอง ผู้หญิงคนนี้จะทำผมอีกแล้วเหรอ

ทำผมมากเกินไปอาจทำให้ผมเสียได้ง่ายนะ

ในไม่ช้าผู้หญิงคนนั้นก็หยุดรถ แต่แล้วหวังเคอก็ลงจากรถด้วย

หวังเคอวิ่งไปด้านหน้าโจวเจ๋อ มองไปที่โจวเจ๋อ และกล่าวว่า

“ช่วยผมด้วย”

เรียบง่ายมาก

ตรงไปตรงมามากเช่นกัน

แค่เพียงสองคำนี้

ไม่มีการเกริ่นมาก่อนหน้านี้ หมายความว่าสองคำนี้ขยายไปที่ประเด็นก่อนหน้านี้ นั่นก็คือผู้ป่วยในแม่กับลูกสาวคนนั้น ที่อยู่ในร่างเดียวกันคนนั้น

“เรื่องร้ายแรงขึ้นแล้ว บุคลิกของเธอเริ่มผิดปกติแล้ว” หวังเคอพูดอย่างร้อนรน “คุณจำเป็นต้องช่วยผม”

โจวเจ๋อยักไหล่

ความหมายง่ายมาก

‘ขอโทษด้วย

ผมไม่อยากมีส่วนร่วมในเรื่องนี้’

เดิมทีปัญหาง่ายๆ อย่างหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง ผลกลับกลายเป็นปัญหาที่ร้ายแรงกว่าเดิม นี่คือภัยพิบัติที่มนุษย์สร้างขึ้น ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ

หนึ่งในนั้นหวังเคอคิดถึงแต่สถานการณ์ของนักลงทุนและขาดจริยธรรมและหน้าที่การเป็นหมอ

“ผมไม่มีเวลา” โจวเจ๋อชี้ไปที่ร้านหนังสือของเขา “ผมต้องเฝ้าร้าน”

ถ้าคิดจะปฏิเสธ ก็แค่มีข้ออ้างและเหตุผล แม้ว่ามีเหตุก็พอแล้ว แม้ว่าเหตุผลและข้ออ้างจะแย่มาก แต่ก็ไม่สำคัญอะไร

“รายได้ของคุณในแต่ละวันเท่าไร ผมจะชดเชยให้คุณสิบเท่า”

หวังเคอพูดอย่างตรงไปตรงมา

“คุณไปกับผมสักครั้งนะ ผมว่าคุณสามารถช่วยได้ เมื่อคืนนี้เธอเกือบฆ่าตัวตายได้สำเร็จ ถ้าไม่พบเธอให้เร็วกว่านี้ละก็ ตอนนี้ก็คงกลายเป็นศพไปแล้ว!”

โจวเจ๋อเจ็บปวดมาก

เพื่อนบ้านของตัวเองรวยกว่าตัวเอง

ภรรยาของตัวเองรวยกว่าตัวเอง

บ่าวรับใช้ของตัวเองรวยกว่าตัวเอง

เพื่อนสนิทของตัวเองยังพูดว่ารายได้ของคุณในแต่ละวันเท่าไร ผมจะชดเชยให้คุณสิบเท่าออกมาอีก

เจ็บปวดมากเหลือเกิน

เจ็บปวดจนโจวเจ๋ออยากเจอ ‘สาวน้อยโลลิ’ ในครั้งหน้าและขอให้เธอช่วยตรวจสอบตัวเองหน่อยว่าตัวเองเป็นชะตาผียากจนแต่กำเนิดหรือเปล่า ทำไมเป็นคนทั้งสองชาติถึงได้ยากจนขนาดนี้

“มันเป็นเรื่องของความรู้สึกและราคาที่วัดค่าไม่ได้” โจวเจ๋อไม่ยอมไปจริงๆ เขาเป็นศัลยแพทย์ พูดตามตรง เขารู้เกี่ยวกับจิตวิทยาเพียงผิวเผินเท่านั้น

“ไปกับผมสักครั้ง ช่วยผมด้วยอีกแรง!”

หวังเคอคว้ามือโจวเจ๋อเอาไว้

นี่ทำให้โจวเจ๋อรู้สึกไม่ชินนิดหน่อย

แม้แต่สวี่ชิงหล่างผู้ชายที่สวยกว่าผู้หญิง ก็ไม่เคยทำแบบนี้กับตัวเองเลย เขาก้าวถอยหลังทันทีและอยากจะดึงมือออก แต่หวังเคอจับมือเขาไว้แน่น

โจวเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย

แล้วยังจะมาบีบบังคับอีกน่ะเหรอ

เมื่อโจวเจ๋อกำลังจะโกรธ

หวังเคอก็ลดเสียงเบาลงและพูดว่า

“อาเจ๋อ ช่วยฉันด้วย!”

ดวงตาของโจวเจ๋อเบิกโพลงขึ้นทันที ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่หวังเคอ

เมื่อกี้เขาเรียกตัวเองว่าอะไรนะ

หวังเคอสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างต่อเนื่อง และพูดว่า “ถ้าเรื่องในครั้งนี้จัดการไม่ได้ละก็ อาชีพของฉันก็จะจบลง ฉันไม่ได้โกหกนะ ตอนแรกฉันแนะนำให้นักลงทุนคนนั้นของฉัน เลือกการรักษาคนสองบุคลิก ฉันบอกเขาว่า ฉันสามารถรักษาได้ดีและจัดการได้ ตอนนี้ ฉันตื่นตระหนก ฉันทำอะไรไม่ถูก ฉันทำได้เพียงต้องพึ่งพานายได้เท่านั้น”

“เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ” โจวเจ๋อลดเสียงลง

สวี่ชิงหล่างบังเอิญเดินออกจากร้าน มาสูบบุหรี่พอดี มองดูชายสองคนจับมือกัน ‘กระซิบกระซาบ’ บวกกับ ‘ใกล้ชิดกระหนุงกระหนิง’ เบาๆ อยู่ด้านนอก

ทันใดนั้นก็สูดอากาศเย็นเข้าปอด เพียงแค่รู้สึกว่าฟันของตัวเองปวดมาก และถอนหายใจ

“อนาจาร อนาจารนะเนี่ย!”

ภรรยาของหวังเคอรวมทั้งไป๋อิงอิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นผู้ชายของแต่ละฝ่ายพูดคุยความลับกันอย่างใกล้ชิด และรู้สึกว่ามันยากที่จะเข้าใจนิดหน่อย

“อาเจ๋อ ช่วยฉันด้วย!”

หวังเคอพูดซ้ำ

เขาดูออก เขามองออกตั้งนานแล้ว แต่เขาแกล้งโง่มาตลอด

หรือบางทีเขาอาจไม่แน่ใจ อีกทั้งการค้นพบและการอนุมานนี้น่าตกใจเกินไป แต่ในเวลานี้ เขาทำได้เพียงหวังว่าจะได้รับการช่วยเหลือจากโจวเจ๋อ

โจวเจ๋อกัดริมฝีปาก เงยหน้าขึ้น และพยักหน้า

เขาตอบตกลงแล้ว

เขาไม่มีทางที่จะไม่ตอบตกลง

เช่นเดียวกับตอนที่เขาไปหาหวังเคอที่บ้านของหวังเคอ และโพล่งชื่อโจวเจ๋อออกไป และหวังเคอก็ได้วางงานที่สำคัญที่สุดในมือลงเพื่อช่วยตัวเองดูอาการก่อนอย่างไรล่ะ

ตอนนี้

หวังเคอพูดชื่อของตัวเองออกมา ตัวเองที่อยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้ไม่ใช่สวีเล่ออีกต่อไป แต่ทว่าเป็นโจวเจ๋อ ดังนั้นจึงไม่มีช่องว่างในการปฏิเสธแล้ว

ในฐานะเด็กที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยกัน แม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วทั้งสองจะหยุดติดต่อกันหลังจากเรียนจบ เข้าทำงาน และต่อสู้ดิ้นรนในด้านต่างๆ ของแต่ละคน แต่ความทรงจำที่เติบโตมาด้วยกัน ให้กำลังใจและช่วยเหลือกันเมื่อครั้งยังเป็นเด็กก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม

“ไปสิ ขึ้นรถ”

หวังเคอไม่อดทนช่วยโจวเจ๋อเปิดประตูรถ และโจวเจ๋อก็เข้าไปในรถ

หวังเคอและโจวเจ๋อนั่งเบาะหลังด้วยกัน และคุณนายเป็นฝ่ายขับรถ