ตอนที่ 634 แย่แล้ว!

ตอนที่ 634 แย่แล้ว!

คำพูดมากมายต่อจากนี้ของเฝิงซื่อ ถูกสกัดด้วยคำว่า ‘ไม่กล้า’ ของเถ้าแก่โจว กระทั่งหักมุมเปลี่ยนทิศเร็วเกินไป เฝิงซื่ออัดอั้นจนเกิดการช้ำในเล็กน้อย สิ่งที่ซุนหงอคงต้องการในครั้งนี้ คือเหยียบประตูหนานเทียนทำลายตำหนักหลิงเซียวให้พังพินาศ ถ้าหากไปแล้วไม่กลับ อ้อ ก็จะไม่ไป

โจวเจ๋อไม่อยากให้อิงอิงต้องเสี่ยง แน่นอนว่าไม่อยากให้ตัวเองต้องเสี่ยงด้วยเช่นกัน ถ้าหากเจ้าโง่ไม่ได้นอนหลับ เมื่อเจอเรื่องนี้ เขาจะต้องตะโกนในใจด้วยน้ำเสียงเฉพาะตัวของเขาที่พูดๆ หยุดๆ อย่างแน่นอน ‘ไป…กิน…สิ…สุ…นัข…รับ…ใช้…’ เสียดายที่ตอนนี้ไอ้หมอนั่นกำลังนอนหลับอยู่

เกิดภาพปรุงแต่งเหล่านี้ในหัวของตัวเอง จู่ๆ โจวเจ๋อรู้สึกเศร้าใจขึ้นมาในใจ หลังจากเจ้าโง่นอนหลับไปหนึ่งเดือน คิดถึงเขาเสียแล้ว

ไม่มีอิ๋งโกวเป็นผู้หนุนหลังเป็นที่พึ่ง โจวเจ๋อไม่กล้ากลืนเจ้าสิ่งนี้มั่วซั่วจริงๆ ถ้าหากเล่นเลยเถิดจนตัวตาย เช่นนั้นคงบันเทิงกันละทีนี้

เขาตกลงมายูนนานครั้งนี้ ถือว่าเป็นการปรับปรุงทัศนคติการใช้ชีวิตแต่เดิมของเถ้าแก่โจวอย่างยิ่งใหญ่แล้ว แต่ข้าวต้องกินทีละคำ ทางต้องเดินทีละก้าวไม่ใช่เหรอ ไม่ว่าเรื่องใดต้องใจเย็นๆ โจวเจ๋อจะไม่ยอมให้ตัวเองใช้ชีวิตที่เหนื่อยและลำบากเกินไป

ถ้าหากมีชีวิตอยู่เพื่อความเหนื่อยยากและความเกลียดชัง เช่นนั้นชีวิตจะมีความหมายอะไร เสียดายที่ครั้งนี้ไม่ได้พาเด็กผู้ชายมาด้วย ไม่อย่างนั้นเหตุการณ์ ‘ที่ถูกสร้างขึ้น’ นี้ โจวเจ๋ออยากจะมอบให้เด็กผู้ชายจริงๆ ไม่ว่าอย่างไรเขาเป็นคนหนังหนา ถ้าหากเป็นอะไรขึ้นมา อย่างนั้นคงน่าแปลก

“ผมคิดว่าไม่จำเป็น สถานการณ์ต่อจากนี้ยังไม่รู้แน่ชัด หากเสี่ยงเกินไปจะไม่คุ้ม ถ้าไม่ไหวจริงๆ รอให้จับตัวผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังได้แล้วจัดการให้จบสิ้น พวกเราค่อยมาดูเรื่องนี้ก็ยังได้ เหล่าสวี่ สามารถสร้างค่ายกลปิดผนึกปากถ้ำนี้ได้ไหม” สามารถสกัดกั้นได้เล็กน้อยก็ยังดี ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นสถานที่ที่ดี

สวี่ชิงหล่างส่ายหน้าอย่างจนใจเล็กน้อย “ผมจะไปหาเต่าแก่มาจากไหน” แขนขาที่ถูกตัดขาดนั่นเป็นตัวช่วยเสริม แต่เต่าแก่ตัวนั้นคือกุญแจที่สำคัญอย่างแท้จริง และหลายปีที่ผ่านมานี้ อยากจะหาปีศาจตามภูเขาและแม่น้ำก็ยากยิ่ง ต้องอาศัยโชคและบุญวาสนา

เฝิงซื่อส่ายหน้า เดินไปริมน้ำ สองมือทำมุทรา ชั่วเวลาเพียงครู่เดียว ทุกคนรู้สึกเหมือนลมที่นี่เริ่มช้าลง “ปิดได้แล้วแต่ปิดได้ไม่นาน” เฝิงซื่อกล่าว

“โอเค ถือว่าเจ้าทำได้ดี” ทนายอันตบไหล่ของเฝิงซื่อ แล้วพูดเตือนว่า “จัดการเรื่องหลักก่อน” ความหมายนอกเหนือจากนี้คือ เรื่องประจบไม่ต้องรีบร้อน ทำงานหลักก่อนแล้วค่อยว่ากัน

“ต้อรออีกหน่อย คาดว่าใช้เวลาอีกครึ่งวันก็น่าจะยืนยันได้แล้ว”

“พวกท่านหิวหรือยัง” ชุ่ยฮวาเอ่ยปากในเวลานี้ จากนั้นมองทุกคนด้วยใบหน้าที่คาดหวัง หวังว่าทุกคนจะให้ความร่วมมือกับตัวเองพูดว่า ‘หิว’

“ชุ่ยฮวา ช่วยปรับสภาพร่างกายให้คุณชายโจวด้วย ยังมีแผลช้ำในอยู่บนตัวของเขาบางส่วน” เฝิงซื่อข้ามคำถามนี้โดยตรง

“ได้เลยเจ้าค่ะ ท่านสี่” ชุ่ยฮวามองไปที่โจวเจ๋อ แล้วชี้ไปที่เต็นท์ที่อยู่ข้างๆ

โจวเจ๋อจึงจำได้ว่า ชุ่ยฮวาคนนี้มีพลังเยียวยามหาศาล ตอนแรกยังช่วยเจ้าลิงที่อยู่ในร้านหนังสือรักษาบาดแผลให้พวกเขา ทนายอันก็เคยพูดว่า นี่คือผู้ที่มีพลังเยียวยาแต่กำเนิด ตอนนั้นอันปู้ฉี่ถูกไล่ฆ่าเกือบตาย ก็ได้ชุ่ยฮวาช่วยเขากลับมาเหมือนกัน

ถึงแม้จะรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองไม่มีปัญหาอะไรมากมาย แต่มีการนวดสปาฟรีจะไม่ทำก็เสียดาย ไม่ว่าอย่างไรอยู่ที่นี่ก็มีแต่เสียเวลาเปล่า โจวเจ๋อมุดเข้าไปในเต็นท์ นอนลงบนเตียง หลังจากชุ่ยฮวาเข้ามาแล้ว อิงอิงก็เดินตามเข้ามาเหมือนกัน

“เหอะ ข้าไม่สนใจเถ้าแก่ของเจ้า” ชุ่ยฮวาเดาความคิดของอิงอิงออก จึงพูดด้วยความไม่พอใจโดยตรง ในสายตาของเธอ บนโลกนี้มีเพียงท่านสี่เท่านั้นที่ดี ผู้ชายคนอื่นล้วนเป็นดินเน่ามีแต่กลิ่นเหม็น

อิงอิงกวาดตามองตัวของชุ่ยฮวาด้วยความจงใจหนึ่งที แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดมากเกินไป”

“เชอะ!” ชุ่ยฮวาโกรธแล้ว โอ๊ยๆๆๆๆ! มีผู้หญิงคนไหนบ้างไม่รักสวยรักงาม เดิมทีเธออยากจะใช้ร่างของศพสาววัยแรกรุ่น แต่ท่านสี่ไม่อนุญาต สั่งให้เธอเลือกร่างของหญิงชรา แม้แต่ตัวของท่านสี่เองก็ยังไม่เลือกร่างของผู้ชาย แต่เลือกสิงร่างของผู้หญิงวัยกลางคนแทน

อิงอิงคุกเข่าข้างกายโจวเจ๋อ ช่วยเป็นหมอนรองให้โจวเจ๋อ ชุ่ยฮวาก็นั่งคุกเข่าลงเช่นกัน วางสองมือบนหน้าอกของโจวเจ๋อโดยตรง จากนั้นปล่อยกระแสแห่งไออุ่นเข้าไปในร่างกายของโจวเจ๋อ เถ้าแก่โจวรู้สึกว่ากล้ามเนื้อและจิตวิญญาณของตัวเองได้รับการผ่อนคลายในเวลานี้ เหมือนคนหนุ่มที่สูบบุหรี่ดื่มเหล้าอดหลับอดนอนแต่ก็มักจะรู้สึกว่าไม่เป็นอะไร ทว่าเมื่ออายุมากขึ้นปัญหาที่ทิ้งไว้จะกลับมาคิดบัญชีกับคุณภายหลังเสมอ

เวลานี้ชุ่ยฮวากำลังช่วยขจัดภัยร้ายในร่างกายของโจวเจ๋อออกไป เมื่อเห็นเถ้าแก่ของตัวเองสบายตัวขนาดนี้ อิงอิงที่อยู่ข้างๆ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองชุ่ยฮวาหนึ่งที เธอทำผักดองเป็น อิงอิงไม่อิจฉาเธอ ไม่ว่าอย่างไรในร้านหนังสือก็มีแม่นางสวี่อยู่ หน้าตาดีแถมทำอาหารอร่อย ถ้าหากวันไหนเถ้าแก่อยากจะตกปลาด้วยเบ็ดที่เบี่ยงเบนโค้งงอขึ้นมาจริงๆ อิงอิงก็จะยอมให้เขาเป็นเมียน้อย

นับตั้งแต่โบราณกาลเป็นต้นมา เรื่องชายรักชายเป็นที่นิยมมาโดยตลอด โดยเฉพาะในจวนใหญ่หรือบ้านของพวกคนรวยมีฐานะ กระทั่งได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายจนเกิดเป็นกระแส แต่ชุ่ยฮวาทั้งวาดรูปได้และยังรักษาบาดแผลเก่งอีกต่างหาก ทำให้อิงอิงรู้สึกพ่ายแพ้ มักจะคิดว่าตัวเองไม่มีประโยชน์

เวลานี้ อิงอิงรู้สึกว่ามีมือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าตักของตัวเอง อิงอิงก้มมอง จึงเห็นเถ้าแก่กำลังมองเธออยู่ ทั้งสองคนสี่ตาประสานกัน ชั่วเวลาเดียวเรื่องวุ่นวายใจอะไรจึงหายไปไม่มีเหลือ

ชุ่ยฮวาที่อยู่ข้างๆ เบะปาก แม่งเอ๊ย ข้ากำลังบริการเจ้าอย่างตั้งใจ แต่เจ้าก็ยังมองคนของตัวเองตลอด คิดว่าการบริการของข้าแย่นักเหรอ

ทันใดนั้น ชุ่ยฮวาจึงตัดสินใจยกระดับการบริการของตัวเอง ทุ่มเข้าไปสุดตัวทั้งแรงกายและแรงใจ ไม่ช้าเธอจึงเอ่ยว่า “ร่างกายภายในของเจ้าได้รับความเสียหายหนึ่งจุด ช่างเถอะ วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะช่วยบำรุงให้เจ้าเอง!”