ตอนที่ 651 ช่วยรบ!

ตอนที่ 651 ช่วยรบ!

ติ๋ง….ติ๋ง…เสียงหยดน้ำกระเพื่อมออกไปเป็นวงกลมวงแล้ววงเล่า…

โจวเจ๋อยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และตรงหน้าเขามีเงาดำหนึ่งเช่นกัน ถึงแม้จะไม่เหมือนของจริง แต่ไม่รู้ทำไม‘คนดำ’ ที่อยู่ตรงหน้ากลับให้ความรู้สึกเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน

“คุณคือ” โจวเจ๋อเอ่ยถาม อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่โจวเจ๋อกลับเห็นความขาวอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นฟันของอีกฝ่าย เขากำลังยิ้ม เขายิ้มทำไม

…

โจวเจ๋อลืมตา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งผ่านไปทั่วร่างของตัวเอง และยังมีความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกบีบจนเกือบจะหักพังลงมา ตรงหน้าเขาคือสองมือของตัวเองที่พันแน่นอยู่กับพระขี้เรื้อน

พระขี้เรื้อนหน้าตาสกปรกมอมแมม เนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลลึกเห็นถึงกระดูก สภาพดูไม่ได้อย่างชัดเจน โจวเจ๋อไม่ต้องคิดมากก็รู้ว่า ตอนนี้ตัวเองไม่ได้ดีเด่ไปกว่าพระขี้เรื้อนเลย เหมือนจิ้งหรีดสองตัวกำลังสู้กันให้ตาย ต่อสู้กันบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายแต่กลับไม่มีฝ่ายไหนยอมหลีกทางให้

“พุทธะอยู่ในใจ!” พระขี้เรื้อนคำรามเสียงต่ำ ชั่วเวลาเพียงครู่เดียวเขาที่เดิมทีครึ่งหนึ่งเป็นสีทองครึ่งหนึ่งเป็นสีดำ ทั้งเนื้อทั้งตัวแทบจะกลายเป็นสีดำทั้งหมด เขาปล่อยพลังที่ได้รับมาจากถ้ำผีสิงอีกครั้ง ใบหน้าผีประดุจปีศาจอันชั่วร้ายแต่ละตัววนเวียนแยกยิ้มด้วยใบหน้าที่อัปลักษณ์น่ากลัวอยู่ข้างกายเขาไม่หยุด มาพร้อมกับเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

มีเพียงสิ่งเดียวที่ต่างกันคือ ตำแหน่งตรงกลางระหว่างคิ้วของพระขี้เรื้อนมีจุดสีทองจุดหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็น ‘จุดสว่าง’ เพียงจุดเดียวบนตัวของเขา

เมฆดำบนท้องฟ้ารวมตัวหนาแน่นกว่าก่อนหน้านี้ ความรู้สึกบีบเค้นถาโถม เหมือนกลับมาควบแน่นรวมกันอีกครั้ง

ด้านหนึ่งคือโจวเจ๋อที่พยายามอย่างสุดฤทธิ์ อีกด้านหนึ่งคือพระที่ยอมทุ่มสุดตัวแม้จะเสี่ยงต่อการโดนฟ้าผ่าก็ตาม

“โฮก!”

“ฮ้า!”

ทั้งสองฝ่ายเหมือนกับสัตว์ร้ายก็ไม่ปาน สองแขนของพระขี้เรื้อนออกแรงอีกครั้ง ‘กร๊อบ’ เสียงของแตกดังลั่น แขนทั้งสองข้างของโจวเจ๋อถูกบิดหักโดยตรง ไม่สามารถออกแรงได้อีก แต่ศีรษะของโจวเจ๋อกลับกระแทกไปที่ศีรษะของพระขี้เรื้อนอย่างแรง หน้าผากของทั้งสองฝ่ายกระแทกชนกัน

‘ปึ้ง!’ สู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง นี่คือการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายอย่างแท้จริง!

ร่างของพระขี้เรื้อนถอยกรูดไม่หยุด จุดสีทองบนหน้าผากเหมือนจะไหวเอน ก้อนเมฆบนท้องฟ้าคล้อยตัวรวมกันไม่หยุด มองเห็นงูสายฟ้าหมุนวนอยู่ในนั้นรำไร

แขนทั้งสองข้างของโจวเจ๋อห้อยลงมาอย่างหมดแรง แต่ทั้งตัวของเขายังคงจ้องมองพระที่อยู่ตรงหน้าตาเขม็งบาดแผลตามร่างกายแผ่กระจายไอสีขาวออกมา ถึงแม้ร่างกายจะโอนเอน ความรู้สึกอ่อนแรงทั่วร่างที่ไม่อาจหาพลังได้อีกเริ่มโจมตีเข้ามาเหมือนกระแสน้ำขึ้น แต่โจวเจ๋อยังคงกัดฟันฝืนทน

เขาจะล้มไม่ได้ และยอมแพ้ไม่ได้ เขาทรมานมาก แต่คนนั้นที่อยู่ตรงหน้าก็ทรมานไม่ต่างกัน พระขี้เรื้อนเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วก้มหน้าอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ร่างกายของเขานับตั้งแต่ที่ต่อสู้กับโจวเจ๋อ ได้ถูกทำลายถึงขีดสุดแล้ว

และที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่กล้าใช้กายเนื้อต่อสู้อีกต่อไป เพราะร่างกายของเขาเป็นแค่ภาชนะอย่างหนึ่ง เป็นที่คุ้มภัย ถ้าหากกายเนื้อพังสลาย ทุกอย่างจะไม่สามารถปิดบังได้อีก

เขารู้สึกว่าตัวเองสามารถชนะได้ แต่อีกฝ่ายกลับสู้แบบหมาจนตรอก กระทั่งพระขี้เรื้อนเหมือนจะสัมผัสได้ว่า อีกฝ่ายคิดจะลากตัวเองให้ตายตกไปพร้อมกัน!

เขาไม่อยากตาย ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่สิ่งที่เขาไล่ตามหาทั้งหมด เขายังหาไม่เจอ ดังนั้นเขายังไม่อยากตาย

เศรษฐีไม่นั่งชิดชายคาบ้าน พระขี้เรื้อนหลับตาทันที ประนมสองมืออีกครั้ง โจวเจ๋อเงยหน้า โน้มกายไปข้างหน้าเริ่มเร่งความเร็ว เถ้าแก่โจวราวกับย้อนกลับไปตอนวิ่งแข่งระยะไกลสมัยที่ตัวเองเป็นนักเรียนก็ไม่ปาน ทั้งๆ ที่หมดแรงแล้วแต่กลับกัดฟันสู้ต่อ ทีละนิดๆ ฝืนตัวเองต่อไป!

ประหนึ่งว่าตัวเองเป็นฟองน้ำอันหนึ่ง บีบแล้วก็ยังบีบน้ำออกมาได้เสมอ โจวเจ๋อพุ่งไปตรงหน้าพระขี้เรื้อน เขาที่แขนห้อยลงทั้งสองข้าง ครั้งนี้กลับอ้าปากใช้ฟันกัดโดยตรง

ก่อนที่โจวเจ๋อจะเข้ามาใกล้ พระขี้เรื้อนพลันลืมตา นัยน์ตาทั้งสองข้างของเขาไม่เห็นความเมตตากรุณาอีกต่อไปเหลือเพียง ‘ความแค้น’ กับ ‘ความโกรธ’ เท่านั้น!

ขณะเดียวกัน ตา หู จมูก ปากของพระขี้เรื้อนเริ่มมีของเหลวสีดำไหลออกมา แม้แต่หัวขี้กลากของเขาก็ยังมีเงาผีขนาดเล็กมากมายนับไม่ถ้วนกำลังสั่นไหว!

ภายในชั่วพริบตา โจวเจ๋อตกตะลึง เพราะเขาพบว่าพระขี้เรื้อนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่อยู่แล้ว เป้าหมายของตัวเองไม่มีแล้ว ทำไมถึงไม่มี

“ฮือๆๆๆ…”

“เหอะๆๆๆ…”

“มามะ…มาสิ…ฉันอยากได้…ฉันอยากได้…”

เสียวยั่วยวนของหญิงสาวดังเข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงแหลมเศร้ารันทดหรือไม่ก็เสียงคำรามด้วยความโกรธประดุจเกลียวคลื่นของน้ำขึ้นถาโถมมาอย่างต่อเนื่อง เกิดคลื่นยักษ์อันน่ากลัวพุ่งมาทำลาย!

โจวเจ๋อรู้ว่าพื้นที่อยู่ใต้เท้าของตัวเองกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว วิญญาณของเขา ร่างกายของเขา กำลังถูกวิญญาณชั่วร้ายหน้าตาอัปลักษณ์ที่เพิ่มจำนวนไม่จบสิ้นฉีกขาดและกัดกิน

ถ้ำผีสิง นี่คือถ้ำผีสิงอย่างแท้จริง!

“มาสิ…มามะ…”

“ฉันอยู่ตรงนี้…มาจับฉันสิ…”