ตอนที่ 655 มีความสุขจัง

ตอนที่ 655 มีความสุขจัง

“พวกเขามาแล้ว” สวี่ชิงหล่างที่ออกไปรับคนเมื่อครู่พูดพลางผลักประตู

อิงอิงลุกขึ้นจากข้างเตียง พยักหน้าเล็กน้อยให้กับเด็กผู้ชายและหญิงสาวตัวดำ จากนั้นจึงนั่งต่อ คอยดูแลเถ้าแก่ของตัวเอง

เวลาผ่านไปสองวัน เถ้าแก่ยังไม่ขยับตัวเลยสักนิด ร่างกายแน่นิ่ง สัมผัสไม่ได้ถึงวิญญาณแม้แต่นิดเดียว ยังดีที่ยังมีความหวังเพียงหนึ่งเดียวอยู่ ซึ่งก็คือปากกาด้ามนั้นยังเสียบอยู่ตรงหัวใจของเถ้าแก่ในเวลานี้

ปากกาด้ามนี้คงไม่ว่างจัดเลยวิ่งไปแช่อยู่ตรงนั้นแน่นอน มันต้องมีสาเหตุ มีจุดประสงค์ และมีประโยชน์แน่นอน มิฉะนั้นมันคงเป็นปากกาโง่เง่าของจริง

เด็กผู้ชายขยับติดกำแพง มองร่างคนไหม้เกรียมที่นอนอยู่บนเตียง ด้วยสีหน้าที่เย็นชาเหมือนเดิม

อันที่จริงเขาไม่ค่อยอยากมาเท่าไร ช่วงเวลานี้ ผู้ชายคนนั้นที่ตัวเองต้องนอนเป็นเพื่อนตอนอยู่ในร้านหนังสือมายูนนาน ร้านหนังสือก็กำลังปรับปรุงอยู่ เขาจึงขอให้นักพรตเฒ่าช่วย เพื่อให้ตัวเองได้ไปอาศัยอยู่ที่บ้านของหวังเคอ โดยใช้ข้ออ้างสวยๆ ว่า ‘จะได้ไปเรียนสะดวก!’ เขาไปโรงเรียน เลิกเรียน กินข้าวพร้อมกับสาวน้อยโลลิทุกวัน กำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งความสุขที่เด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายเล่นและเติบโตมาด้วยกันพอดี แต่จู่ๆ กลับมีโทรศัพท์เข้ามาบอกให้เขาต้องทิ้งบ้านที่อบอุ่นมาที่นี่

แต่มองเถ้าแก่ที่อยู่บนเตียงแล้ว รู้สึกเกรงใจที่จะแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาจริงๆ เขายักไหล่ด้วยความเสียใจเล็กน้อย บรรพบุรุษของตัวเองคนนั้น ถ้าหากไม่นอนหลับ เถ้าแก่ของตัวเองคนนี้คงไม่น่าอนาถขนาดนี้ใช่ไหม

รายละเอียดของเรื่องราว เขารู้ไม่มาก ไม่ว่าอย่างไรก็เกิดเรื่องอย่างกะทันหัน ทนายอันจึงต้องสั่งให้พวกเขามาทันที ยังไม่ได้พูดอะไรมากนัก

ถ้าหากเด็กผู้ชายรู้ว่าเถ้าแก่ของตัวเองถูกฟ้าผ่ากลายเป็นแบบนี้ละก็ เขาจะต้องชูนิ้วโป้งขึ้นมาพร้อมกับตะโกนว่า ‘สุดยอดมาก’ แน่นอน ในฐานะผีดิบ ตลอดช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีก่อนหน้านี้ ความกลัวโดนฟ้าผ่าแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติของเขา แต่เถ้าแก่ของเขาสุดยอดจริงๆ โดนฟ้าผ่าแล้วก็ยังไม่ตายสนิท

หญิงสาวตัวดำทำหน้าบึ้ง ใบหน้าของเธอที่ดำอยู่แล้ว ตอนนี้กลับดำยิ่งกว่า อย่างแรก เธอมาแล้ว แต่เดดพูลยังปลูกอยู่ในร้าน ใครจะรู้ว่านักพรตเฒ่าที่ไว้ใจไม่ได้คนนั้นจะดูแลเดดพูลตามคำสั่งของเธอไหม

อย่างที่สอง ไอ้คนเลวนี่ไหม้เป็นตอกะโกแล้ว พิษของฉัน ใครจะเป็นคนแก้ ถ้าหากเขาไม่ตื่นขึ้นมาภายในครึ่งเดือน ฉันก็ต้องพิษกำเริบตาย! นี่ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม! หรือว่าพวกเขาเรียกฉันมาเพื่อให้ฉันฝังลงหลุมไปพร้อมกับเขา

“คุณโทรหาทนายอัน เขาบอกว่าถ้าคุณมาแล้วให้ไปหาเขา” สวี่ชิงหล่างนึกถึงคำสั่งของทนายอันก่อนหน้านั้นแล้วจึงพูดกับเด็กผู้ชาย

เด็กผู้ชายพยักหน้า เขาไม่เข้าใจการรักษา และอาการของเถ้าแก่ในตอนนี้ ถึงแม้จะส่งไปยังโรงพยาบาลที่ดีกว่านี้เชิญหมอที่เก่งกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ เขาพยักหน้าแล้วจึงหยิบโทรศัพท์เดินออกไป มีงานให้ทำก็ดี เขาไม่อยากอยู่เฉยๆมิฉะนั้นก็ต้องมัวแต่นั่งทนทุกข์เพราะความคิดถึง

หญิงสาวตัวดำหมุนศีรษะอย่างงุนงงอยู่บ้าง เธอมองออกว่าอิงอิงอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก เวลานี้เธอไม่อยากไปหาเรื่องอิงอิง ถ้าหากผีดิบตัวนี้เกิดอาละวาดขึ้นมาไม่ว่าอะไรก็สามารถทำได้ทั้งนั้น ผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากที่ผู้ชายของตัวเองกลายเป็นมนุษย์ถ่านแบบนี้ คุณยังหวังให้เธออารมณ์ดีอีกเหรอ เธอจึงได้แต่เบ้ปากถามสวี่ชิงหล่างว่า “ฉันล่ะ เรียกฉันมามีเรื่องอะไร”

สวี่ชิงหล่างขมวดคิ้ว เขากำลังลังเลว่าจะบอกเรื่องที่ทนายอันคิดไว้ก่อนหน้านั้นกับหญิงสาวตัวดำดีไหม เพื่อให้เธอเตรียมดิน เตรียมปุ๋ย เตรียมน้ำ

พอคิดดูแล้วจึงไม่พูดดีกว่า ไม่ว่าอย่างไรตอนนี้เถ้าแก่ก็เป็นแบบนี้แล้ว คาดว่านอกจากปากกาพิฆาตด้ามนั้นจะเกิดปัญหาเอง ไม่อย่างนั้นสภาพของเถ้าแก่ไม่น่าจะแย่ไปกว่านี้ เช่นนั้นก็รอต่อไปเถอะ รอทนายอันกลับมาแล้วค่อยพิจารณาอีกที

“คุณไม่ต้องรีบร้อน รออยู่ที่นี่ก่อน” สวี่ชิงหล่างพูดอย่างขอไปที

“รอ” หญิงสาวตัวดำตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นจึงมองไปที่โจวเจ๋อที่นอนอยู่บนเตียง อันที่จริงโจวเจ๋อไม่ได้มีความไหม้เกรียมตามร่างกายเท่านั้น แต่ยังมองเห็นว่าบนร่างกายมีส่วนที่ขาดหายไปไม่สมบูรณ์อยู่ด้วย เธอรีบเบิกตาโตทันที จากนั้นก็เผยสีหน้าดีใจสุดๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว แทบจะกระโดดโลดเต้นพูดว่า “พวกคุณ อยากให้ฉันปลูกเขาลงไปใช่ไหม” หญิงสาวตัวดำเผยสีหน้ารอคอยออกมาด้วยความกระหายอยากลอง!

เธอปลูกผักมามากมาย และยังเคยปลูกดอกพลับพลึงแดง แถมยังเคยปลูกยายของตัวเอง แต่เธอยังไม่เคยปลูกผีดิบมาก่อน! นอกจากนี้เธอได้ประสบเหตุการณ์ที่สวีโจวในคืนนั้นด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงเข้าใจระดับของผีดิบตัวนี้ว่ามีความน่ากลัวมากแค่ไหน!

ประโยคที่ว่า ‘ขอโทษด้วย เดินผิดประตูแล้ว’ หลังประตูแห่งพุทธะ ยังสะท้อนไปมาอยู่ข้างหูจนถึงทุกวันนี้!

“รออีกหน่อย” สวี่ชิงหล่างได้แต่พูดกลบเกลื่อน เขาหวังโดยสัญชาตญาณว่าทนายอันจะเจอเบาะแส เพื่อให้เรื่องราวกลับมาดีขึ้นบ้าง

เขากับโจวเจ๋อเริ่มจากความเป็นเพื่อน ดังนั้นจึงไม่อยากเห็นโจวเจ๋อมีใบไม้สีเขียวงอกขึ้นมาบนศีรษะเหมือนเดดพูล อีกทั้งเดดพูลปลูกออกมาแล้วจะกลายเป็นอะไรก็ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ จากนั้นจึงมองหญิงสาวตัวดำที่กำลังมองมาด้วยแววตารอคอยอย่างมีหวังเหมือนนิยายสยองขวัญแฟรงเกนสไตน์อีกครั้ง สวี่ชิงหล่างรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือโดยสัญชาตญาณ

“ได้ ฉันจะรอ!” หญิงสาวตัวดำนั่งลงบนโซฟาอย่างเชื่อฟัง มีโอกาสได้ปลูกผีดิบตัวหนึ่งเป็นสิ่งล่อใจอยู่ตรงหน้า เธอถึงขนาดรู้สึกว่าไม่มีคนช่วยถอนพิษของตัวเองก็ไม่เป็นไร

สำหรับการปลูกผัก สำหรับพื้นดิน เธอมีแนวคิดที่แตกต่างไปจากคนอื่นจริง บางทีคุณยายคนนั้นคงมองเห็นความเก่งในด้านนี้ตั้งแต่แรกจึงยอมรับเธอ

“เอ๊ะ!” หญิงสาวตัวดำมองขวดแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาแล้วอุทานออกมา เธอรีบหยิบมาไว้ในมือแล้วเริ่มสำรวจ จากนั้นจึงเปิดฝาใช้นิ้วของตัวเองแตะเศษอัฐิเล็กน้อย ก่อนจะนำมาใส่ปากของตัวเองแล้วดูดมัน

สวี่ชิงหล่างเพิ่งหันมาก็มองเห็นฉากนี้พอดี เขาไม่รู้สึกขยะแขยง กระทั่งสีหน้ายังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เพียงแต่เดินเข้ามาถามว่า “รสชาติเป็นยังไง”

ถ้าหากทนายอันไม่ได้ออกไปยังอยู่ที่นี่ได้เห็นฉากนี้ คาดว่าเขาคงตกใจไม่กล้ากินอาหารฝีมือของสวี่ชิงหล่างอีกต่อไป! คนคนนี้มีปัญหา!

“เป็นปุ๋ยชั้นดี!” หญิงสาวตัวดำอุทานพูด

“ผมถามคุณว่ารสชาติเป็นยังไง”

“รสชาติเหรอ รสชาติเหมือนน้ำต้มสุก ถ้าคุณชอบ สามารถใส่วาซาบิลงไปข้างในได้นิดหน่อย”

สวี่ชิงหล่างส่ายหน้า แล้วนั่งลงข้างๆ