ตอนที่ 68 เจ้าลิงพูดจาเหลวไหล

ตอนที่ 68 เจ้าลิงพูดจาเหลวไหล

ฝู่จวินหรือ

นี่ไม่ใช่คำเรียกขานของตัวเองแน่นอน หนังสือรับรองของโจวเจ๋อ คอลัมน์แรกเขียนชื่อของตัวเอง ส่วนคอลัมน์ที่สองระบุหน้าที่อย่างชัดเจนว่า ‘ยมทูตชั่วคราว’

และนี่เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นฉายาแสดงความเคารพอย่างหนึ่ง อย่างเช่นประชาชนของสาธารณรีฐจีนเห็นทหารก็เรียกว่าเหล่าจ่ง ถ้าหากยมทูตชั่วคราวถูกเรียกว่าฝู่จวิน เช่นนั้นชื่อเรียกไพเราะแบบนี้ ถูกนำมาใช้ในนรกอย่างสุรุ่ยสุร่ายและไม่มีค่าเกินไปหรือเปล่า

ดังนั้น ปัญหาก็น่าจะอยู่ที่สมุดเล่มเล็กที่ตัวเองเพิ่งจะได้รับในตอนนี้

หนังสือรับรองเล่มนี้เมื่อก่อนเคยมีเจ้าของ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะถูกโจวเจ๋อ ‘นำมาใช้ใหม่’ แต่มันน่าจะมีข้อมูลของเจ้าของคนเก่าหลงเหลืออยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม ตัวเองได้ของที่สุดยอดอันหนึ่ง และได้มาแบบไม่ต้องออกแรงใดๆ อย่างสิ้นเชิง

แน่นอนว่า ตอนนี้โจวเจ๋อไม่มีเวลาแอบดีใจหรือเปิดขวดไวน์เพื่อเฉลิมฉลอง ตรงกันข้ามในใจกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อย่างไรเสียก็ไม่ได้ต่อสู้กับพี่ลิงเวอร์ชันอัปลักษณ์นี้

ในเมื่อคู่ต่อสู้กลัวแล้ว โจวเจ๋อแน่นอนคงไม่ไร้คุณธรรมถึงขนาดนั่งลงยองๆ แล้วคะยั้นคะยอให้คู่ต่อสู้เปลี่ยนใจลุกขึ้นมาอย่างมั่นใจแล้วต่อยตัวเองๆๆ!

ในเมื่อเป็นการเข้าใจผิดที่สวยงาม เช่นนั้นก็ปล่อยให้ความเข้าใจผิดนี้ดำเนินต่อไป

โจวเจ๋อเดินเข้าหาเจ้าลิงอย่างเงียบๆ มือหนึ่งไพล่หลัง อันที่จริงเขากำลังเลียนแบบท่าทางของสาวน้อยโลลิ เมื่อรู้ตัวเพื่อทำให้ความเข้าใจผิดของอีกฝ่ายยาวนานขึ้น

เมื่อเดินไปอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่าย เจ้าลิงยังโขกศีรษะไม่หยุด กะโหลกของมันน่าจะถูกคนควักออกไป ข้างในว่างเปล่า อันที่จริงทั้งเนื้อทั้งตัวของมันยกเว้นส่วน****ที่ยังมีคุณภาพดีอยู่ ส่วนที่เหลือล้วนเน่าเปื่อยและเสียหายเป็นอย่างมาก

โจวเจ๋อยื่นมือข้างหนึ่งออกไป แตะเล็บไปที่ตรงกลางระหว่างคิ้วของอีกฝ่าย

“เอาวิญญาณเลือดของแก มาให้ฉัน” โจวเจ๋อเอ่ยพูดเบาๆ

“ข้าน้อยยินดีทำตามคำสั่งของท่านฝู่จวิน”

เจ้าลิงมีสีหน้าหวาดกลัว ยอมศิโรราบทั้งกายและใจ จากนั้นไส้เดือนสีดำตัวหนึ่งได้ปรากฏออกมาจากตรงกลางระหว่างคิ้ว

โจวเจ๋อใช้เล็บจิกไส้เดือนนั่นแล้วเริ่มดึงออกมา ไส้เดือนยิ่งดึงยิ่งยาวและหนามากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนแรกสวี่ชิงหล่างเคยแนะนำให้โจวเจ๋อเก็บวิญญาณเลือดของไป๋อิงอิง แบบนี้ก็เท่ากับได้ควบคุมประตูชีวิตของไป๋อิงอิงแล้ว ตอนนี้โจวเจ๋อเตรียมจะใช้วิธีเดียวกัน โดยอาศัยช่วงที่เจ้าลิงตัวนี้ตื่นตระหนกเพื่อควบคุมอีกฝ่ายได้อย่างสิ้นเชิง

แต่วิญญาณเลือดของเจ้าลิงตัวนี้ ทั้งหนาและใหญ่มากจริงๆ ซึ่งเป็นการอธิบายความน่ากลัวของเจ้าลิงตัวนี้ในอีกแง่หนึ่ง

และในเมือง ทำไมจู่ๆ ถึงมีลิงตัวนี้โผล่ออกมา

และในเวลานี้เอง วิญญาณเลือดกลับติดขัด โจวเจ๋อใช้แรงดึงแต่กลับดึงไม่ได้

เดิมทีเจ้าลิงที่มีสีหน้าหวาดกลัวก็ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นสายตาของมันดูชัดเจนมากขึ้น!

ท่านฝู่จวินผู้สูงส่งอยากจะได้วิญญาณเลือดของตัวเอง นี่คือเกียรติของมัน และตัวเองก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้ แต่ท่านฝู่จวินผู้สูงส่งเหตุใดถึงดึงวิญญาณเลือดของตัวเองอย่างลำบากมาก

ทันใดนั้นเจ้าลิงจึงแยกเขี้ยว คำรามเสียงดังออกมา จากนั้นใช้กรงเล็บตะปบไปที่โจวเจ๋อโดยตรง

โจวเจ๋อรู้สึกเหมือนตัวเองถูกรถบรรทุกชน แต่ขณะที่ร่างกายกำลังลอยออกไป เล็บของเขาได้ออกแรงในขณะเดียวกันแล้วดึงวิญญาณเลือดของอีกฝ่ายจนขาดออก

“เสียงกระแทกดังครืน…”

โจวเจ๋อกระแทกกระจกที่อยู่ข้างหลัง ทั้งตัวล้มลงไปท่ามกลางเศษกระจกเหล่านั้น จากนั้นเงยหน้าขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง มีเลือดสดไหลออกมาจากมุมปาก ทั้งเนื้อทั้งตัวเจ็บปวดสุดขีด

“ให้ตายเถอะ ท่านไม่ใช่ท่านฝู่จวิน! ท่านมันเลว กล้าสวมรอยท่านฝู่จวิน!”

เจ้าลิงเริ่มบ้าคลั่ง ถึงแม้วิญญาณเลือดจะไม่ถูกโจวเจ๋อดึงออกมาทั้งหมด แต่เนื่องจากโจวเจ๋อทำขาด ถึงแม้จะไม่ทำให้มันตายทันที แต่ก็มากพอที่จะทำลายรากฐานการบำเพ็ญเพียรของมัน

โจวเจ๋อพยายามใช้แรง ยันตัวลุกขึ้นมา ทั้งตัวของเขามีรอยเศษกระจกบาดเต็มไปหมด สภาพดูไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด

ทว่าเวลานี้เจ้าลิงตัวนั้นกลับอาละวาดเหมือนกับสัตว์ร้ายก็ไม่ปาน กระโจนเข้าหาโจวเจ๋อโดยตรง

“ปั่ก!”

หนึ่งคนหนึ่งลิงกระแทกเข้าด้วยกัน เพียงแต่พลังของเจ้าลิงในครั้งนี้ลดกว่าครั้งที่แล้วเยอะมาก หนึ่งคนหนึ่งลิงพันพัวกันนัวเนีย กลิ้งไปบนพื้นสองสามรอบติดต่อกัน

“นี่คือโชคชะตาของข้า และเป็นผลกรรมของข้า สวรรค์อนุญาต เป็นหนี้ต้องชดใช้ คือหลักการอันเปลี่ยนแปลงมิได้! ท่านเป็นแค่ยมทูตตัวเล็กๆ ทำไมต้องมาห้าม ท่านคิดว่าตัวเองเป็นพระยมทั้งสิบจริงๆ เหรอ”

โจวเจ๋อไม่ตอบ แต่ใช้เล็บของตัวเองทิ่มไปที่ร่างกายของเจ้าลิง น้ำหนองที่อยู่ภายในร่างกายของเจ้าลิงระเหยออกมาด้านนอกไม่หยุด และกลิ่นนั้น ถึงแม้คุณจะใส่หน้ากากป้องกันพิษคาดว่าจะไร้ประโยชน์

ในที่สุดหลังจากต่อสู้กันไปยกหนึ่งแล้ว ร่างกายของเจ้าลิงก็สูญเสียพละกำลังไปทันที ล้มลงไปอีกด้านหนึ่ง ส่วนโจวเจ๋อก็ลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ เล็บทั้งสิบนิ้วของเขาถูกกัดกร่อนไปกว่าครึ่ง

เขาเป็นคนที่รักเล็บมากคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าชาติที่แล้วจะต้องจับมีดผ่าตัดก็ตาม เขาก็ตัดเล็บของตัวเองเป็นประจำ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงเล็บในชาตินี้ ที่มีความสำคัญต่อตัวเองเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงยิ่งต้องรักและทะนุถนอมอย่างเห็นค่า

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเล็กคิดน้อย โจวเจ๋อรู้สึกกลัวอยู่ในใจอยู่บ้าง ถ้าหากไม่ใช่เพราะใช้หนังสือรับรองในมือของตัวเองหลอกลวงอีกฝ่าย เพื่อให้ตัวเองได้วิญญาณเลือดของอีกฝ่ายก่อน การปะทะในครั้งนี้ คนที่ต้องไปนอนบนพื้นน่าจะเป็นตัวเองมากกว่า

นี่ไม่ใช่ผี นี่เป็นปีศาจตนหนึ่ง

โจวเจ๋อด่าตัวเองอยู่ในใจหลายรอบ ตัวเองทำไมต้องตามขึ้นมา จนเกือบขุดหลุมฝังตัวเอง

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนอย่างหนึ่ง เขาถูกกระตุ้นให้ทำสิ่งต่างๆ โดยไม่คำนึงถึงผลเสียที่ตามมา ภายใต้ความรู้สึกแห่งคุณธรรมและจิตสำนึกที่ดี แต่หลังจากนั้นมักจะเสียใจเป็นอย่างมาก รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโง่

โจวเจ๋อรู้สึกว่าตัวเอง ในครั้งหน้า หากเจอเรื่องแบบนี้อีก ควรจะโทรเรียกลุงตำรวจ ให้พวกเขามาจัดการ แล้วตัวเองก็ออกไปอย่างสบายใจ

แม่นางไป๋วนเวียนอยู่ในเมืองทงเฉิงสองร้อยปี สาวน้อยโลลิ ก็ทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้ไม่ใช่เหรอ

จากนั้นจึงส่ายหน้า สลัดความคิดสับสนวุ่นวายที่อยู่ในหัวออกไป โจวเจ๋อมองดูเจ้าลิงที่อยู่ข้างกาย

เจ้าลิงอ้าปากพร้อมกับแววตาที่เริ่มขุ่นมัว ร่างกายก็เริ่มเหมือนลูกโป่งรั่ว ค่อยๆ แห้งไปอย่างช้าๆ แต่มันยังไม่ตายเพราะมันยังพูดได้