ตอนที่ 693 เปิดฉาก!

ตอนที่ 693 เปิดฉาก!

หิมะกลายเป็นหิมะเลือด ตกโปรยปรายลงมา ลอยล่องอยู่ด้านบนทั่วเมืองทงเฉิง ผู้เชี่ยวชาญในข่าวโทรทัศน์กำลังอธิบาย “เกิดขึ้นจากการรวมตัวของสิ่งมีชีวิตจำพวกสาหร่ายอย่างสาหร่ายหิมะสีแดง สาหร่ายมาริโมะ สาหร่ายเส้นใยที่เกิดบนหิมะ สาหร่ายเป็นพืชที่มีสารสีสามารถสังเคราะห์แสงได้มาก เนื่องจากพวกมันมีสารสีในอัตราส่วนที่ไม่เหมือนกัน ดังนั้นพวกมันจึงแสดงสีสันที่แตกต่างกัน สาหร่ายเหล่านี้มีสารสีจำเพาะ…คือสารสีสีเลือด ดังนั้นพวกเราถึงมองเห็นหิมะเป็นสีแดง…”

ผู้เชี่ยวชาญในโทรทัศน์พูดพลางเช็ดเหงื่อ พร้อมส่งสายตาให้พิธีกรในขณะเดียวกัน ประมาณว่าคุณรีบพูดต่อสิไม่อย่างนั้นฉันแต่งเรื่องต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ!!!!!

“ดังนั้น นี่คือปรากฏการณ์ธรรมชาติที่พบเจอได้น้อยมาก ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจากมลพิษทางสิ่งแวดล้อมหรือมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรม ใช่ไหม”

“ใช่ นี่คือปรากฏการณ์ธรรมชาติ จริงๆ แล้วสองสามปีที่ผ่านมา ภายใต้การปกครองอย่างทุ่มเทเต็มที่ของผู้นำแต่ละระดับในทงเฉิง สภาพแวดล้อมของทงเฉิงได้รับการปรับปรุงอย่างยิ่งใหญ่…”

“โอเค ต่อไปขอเชิญทุกท่านดูสารคดีสั้นชุดนี้ พวกเราจะเห็นความสำเร็จในการควบคุมดูแลสภาพแวดล้อมของทงเฉิงในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา”

…

“แม่งเอ๊ย สมแล้วที่ผู้เชี่ยวชาญไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วจะเป็นได้ สามารถหาเหตุผลมาอธิบายได้ภายในระยะเวลาอันสั้น สุดยอดมาก” นักพรตเฒ่าสูบบุหรี่พลางหัวเราะเหอะๆ

“สิ่งที่เขาพูด อยู่ที่ภูเขาหิมาลัยทั้งนั้น ที่นั่นภูเขาหิมะมีสีแดงจริงๆ แต่ทงเฉิงอยู่ติดกับทะเลต่งไห่ นี่คือการเคลื่อนย้ายจักรวาลชัดๆ โอ๊ย ให้ตายสิ ผู้เชี่ยวชาญคนนี้น่ารักจริงๆ ทำเอาข้าหัวเราะท้องแข็ง” จิ้งจอกขาวหัวเราะจนพูดไม่เป็นคำ หน้าอกกระเพื่อมเป็นจังหวะ ขึ้นลงซ้ำไปซ้ำมา!

โจวเจ๋อกับสวี่ชิงหล่างไม่เสวนาด้วย สวี่ชิงหล่างยังคงนั่งยองๆ อยู่นอกประตู ใบหน้าเหมือนน้ำนิ่ง เถ้าแก่โจวอาบน้ำเสร็จออกมาแล้วนอนลนโซฟา หันหน้าไปข้างนอก มองทิวทัศน์หิมะที่ลอยพลิ้วอยู่ข้างนอก พลางถูนิ้วไปมาเบาๆ

ก่อนหน้านี้สวี่ชิงหล่างเพิ่งจะถามเขาว่าได้แต่รอแบบนี้ต่อไปใช่ไหม แต่ถ้าหากมีตัวเลือก ใครจะยอมนั่งรออยู่ที่นี่อย่างเดียว

เสียดาย อาจารย์คนนั้น เขาไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป แม้แต่วิญญาณก็เปลี่ยนมาจากคนเป็นที่ตายแล้ว และคนนั้นจริงๆ แล้วไม่เกี่ยวข้องอะไรกับผู้คนเลย

การปรากฏตัวของเขา การเกิดของเขา การมาของเขา การไปของเขา ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้คนยากที่จะคาดเดา

โจวเจ๋ออ้าแขนทั้งสองข้าง ยืดเหยียดร่ายกายของตัวเอง ถ้าหากวันเวลาดำเนินไปอย่างนี้เรื่อยๆ จะดีแค่ไหน ปล่อยความกังวลทุกอย่าง ตัดขาดจากงานที่ยุ่งยากทั้งหมด แล้วนอนอยู่แบบนี้ นอนเหมือนเป็นอัมพาต เขาครุ่นคิดอย่างไร้เหตุผล ไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร เป็นแค่ความเพ้อฝันจริงๆ ใช่ไหม

…

คนในออฟฟิศส่วนใหญ่เลิกงานแล้ว ถึงแม้โรงพยาบาลยังมีคนอยู่ไม่น้อย แต่คนพวกนั้นล้วนฝันว่าจะสามารถแทรกแถวเข้าไปรอรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าระดับเอได้ ไม่เกี่ยวกับหวังซิงเจี้ยนแม้แต่น้อย

ใช่แล้ว ไม่เกี่ยวเลยสักนิด ถึงแม้เขาจะเป็นคนหนึ่งที่ยอดเยี่ยมและโดดเด่นที่สุดในแผนกมะเร็งวิทยาของโรงพยาบาลแห่งนี้

แต่โรงพยาบาลนี้กลับแยกแยะอย่างชัดเจน ทั้งๆ ที่มีโครงสร้างโรงพยาบาลแบบปกติ มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกของโรงพยาบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ แต่กลับมีสิ่งแปลกปลอมอื่นผสมอยู่ และลมตะวันออกกลับมีชัยชนะเหนือลมตะวันตก โด่งดังมีชื่อเสียงโชติช่วงชัชวาล!

การรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เหอะๆ การรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า… หวังซิงเจี้ยนจุดบุหรี่หนึ่งมวน นั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง ดำดิ่งสู่ห้วงความคิด

เขารู้ว่าระดับผู้บริหารของโรงพยาบาลแห่งนี้คิดอะไรกันแน่ ใช้การรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าให้เป็นที่ฮือฮาดูดเงินเข้ามา ทุกสิ่งที่ตัวเองรวมทั้งเพื่อนร่วมงานคนอื่นทำในโรงพยาบาลอย่างแท้จริง จริงๆ แล้วคือเป็นตัวช่วยเสริม ให้คำโกหกของพวกเขายิ่งดูสมจริงมากขึ้น

ไม่ว่าเรื่องใด ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ ยากที่จะได้รับความเชื่อใจจากคนอื่น แต่ถ้าหากมีเรื่องจริงผสมปนเปอยู่ในเรื่องโกหก บวกกับความคาดหวังส่วนตัวของคนอื่น คนที่ยอมเชื่อจึงมีเยอะขึ้น กระทั่งเขายังรู้ดีว่า โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นกิจการเพียงในนามเท่านั้น และผู้อำนวยการที่โดดเด่นไม่เหมือนใครคนนั้นที่ปรากฏตัวบนโปสเตอร์เป็นประจำ เป็นเพียงพรีเซ็นเตอร์ที่ถูกเสนอชื่อเท่านั้น เพียงแค่หน้าตาของเขาขึ้นกล้องเท่านั้นเอง

มือของโรงพยาบาลแห่งนี้ ยื่นขยายลงไปยาวเฟื้อย อุปกรณ์การรักษาแบบคลื่นแม่เหล็ก อุตสาหกรรมการรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็ก ใช้ตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้น แพร่กระจายออกไปอย่างต่อเนื่อง โฆษณาอัดเต็มแน่นเอี๊ยด ประดุจมะเร็งของสังคม ยากที่จะควบคุม

แม้แต่หวังซิงเจี้ยนกลับบ้านเกิดไปครั้งที่แล้ว ก็ยังเห็นว่าบนถนนในอำเภอของตัวเองยังเปิดร้านรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็กแห่งหนึ่ง มีคนชรามากมายเข้าไปฟังการอบรมที่นั่นทุกวัน ได้รับการเผยแพร่เกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าความยิ่งใหญ่และความมหัศจรรย์ของการรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็ก

บางเรื่อง หวังซิงเจี้ยนไม่กล้าคิดต่อ และไม่กล้าสืบต่อ ยิ่งไม่กล้าวิจัยลงลึกไปมากกว่านั้น แต่ความว้าวุ่นใจ ทำให้เขาเป็นโรคนอนไม่หลับมาเป็นระยะเวลานาน เขาทรมาน เขาสับสน เขาจนปัญญา ไปทำงานที่โรงพยาบาลทุกวัน ก็ทรมานเหมือนถูกทอดอยู่บนกระทะร้อน

เขาเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของตัวเอง คลิกไฟล์เอกสารอันหนึ่งที่อยู่ในนั้น ข้างในมีรายงานแบบใช้การเล่าเรื่องของตัวเองฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็นตัวหนังสือที่เขาพิมพ์ออกมาด้วยความกระตือรือร้นและความรู้สึกต่อต้านเป็นอย่างมากหลังจากที่ตัวเองดื่มเหล้าเมาในคืนนั้น ในนั้นคือการโจมตีการเล่นละครตบตาและเรื่องโกหกของสิ่งที่เรียกว่าการรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็ก เขารู้สึกว่าตอนนั้นตัวเองหาตัวตนเจอแล้ว และมองเห็นประตูบานใหญ่ที่จะทำให้หลุดพ้นจากความทรมาน

เขาเป็นหมอคนหนึ่ง รักษาคนช่วยชีวิตเป็นหน้าที่ของเขา เขาคิดแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก และคิดว่าควรเป็นแบบนี้ ถึงแม้หลังจากที่เข้าสังคมแล้ว เขาจะถูกลบเหลี่ยมบางส่วนไปหมดแล้ว แต่ท้ายที่สุดแล้วในใจยังคงมีความยืนหยัดและปณิธานอยู่เล็กน้อย