ตอนที่ 70
ตอนที่ 70 หัวใจของผมล่ะ!
October 22, 2026
ตอนที่ 70 หัวใจของผมล่ะ!
ความตายมีความรู้สึกเป็นอย่างไร โจวเจ๋อจำได้ชัดเจน เขาในตอนแรกถูกปฏิบัติ โดยถูกผลักเข้าเตาเผาศพ และก่อนจะถึงตรงนั้น ได้ถูกเจ้าหน้าที่ของเตาเผาศพใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวท้องของเขาเพื่อป้องกันร่างกายระเบิดตอนที่ถูกเผา
ความรู้สึกเช่นนั้น กับความรู้สึกที่ถูกเจาะทะลุหน้าอกตัวเองในตอนนี้ เหมือนกันเป็นอย่างมาก
เจ็บเหรอ แน่นอนว่าเจ็บ
แต่หลังจากที่ผ่านความเจ็บปวดอย่างรุนแรง คุณกลับรู้สึกชา เหมือนกับตอนผ่าตัดในโรงพยาบาล ถูกรมยาสลบไปครึ่งตัว พร้อมกับผ้าม่านที่ปิดกั้นสายตาของคุณเอาไว้ คุณก็พอจะสัมผัสได้ว่ามีสิ่งของบางอย่างกำลังขยับไปมาอยู่ที่ท้องของคุณ
โจวเจ๋ออยากจะต่อต้าน แต่ร่างกายตอนนี้กลับกระตุกและเข้าสู่โหมดความเงียบ แม้แต่หนังตาของเขา ก็ยังรู้สึกหนักมากในเวลานี้
ถึงแม้ว่าจะไม่สมัครใจมากเท่าไร อยากจะต่อต้านแค่ไหน แต่หนังตาก็ยังหลับลง
…
เมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น รอบๆ มีแสงไฟสลัว และด้านหน้ามีโต๊ะยาวหินอ่อนตัวหนึ่งวางอยู่ ลวดลายซับซ้อน แต่กลับให้ความรู้สึกที่งดงาม
พอก้มหน้า โจวเจ๋อพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง นี่คือเก้าอี้ไท่ซือ เป็นเก้าอี้โบราณ และตัวเองก็กำลังเอนตัวพิงอยู่บนนั้น จากคอลงมาพันด้วยผ้าสีขาว แต่เหมือนกับผูกไว้ตอนกินข้าวมากกว่า เพื่อป้องกันน้ำซุปหกเลอะเสื้อผ้า
สองมือ ก็แยกจับมีดและส้อมสีเงิน
และด้านหน้าของตัวเอง ก็มีจานขาวสะอาดใบหนึ่งวางอยู่ บนนั้นมีเนื้อย่างหนึ่งชิ้น ควันร้อนๆ กำลังลอยขึ้นมาและรอบจานประดับด้วยมะนาวกับกะหล่ำดอก
“ท่านครับ กะหล่ำดอกผมใช้ปืนพ่นไฟทำให้สุกแล้ว เวลากินรสชาติจะเหมือนกับรสบาร์บีคิว หวังว่าท่านจะชอบครับ”
เสียงของชายชราดังอยู่ฝั่งตรงข้ามโจวเจ๋อ และยังคงสุภาพเหมือนเดิม เขากำลังหั่นสเต็ก ใส่ปากตัวเองแล้วเคี้ยว
“นี่หมายความว่ายังไง” โจวเจ๋อไม่รีบร้อนกิน กลับถามไปโดยตรง
ไม่ใช่บอกว่าจะฆ่าตัวเองไม่ใช่เหรอ
“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย” ชายชรายกไวน์ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วจิบไปหนึ่งอึก
“พรึ่บ!”
ชายชรากดมือหนึ่งอยู่บนโต๊ะ แล้วผลักหนังสือรับรองเล่มนั้นไปอยู่ตรงหน้าโจวเจ๋อ
“บัตรประจำตัวเสียหายถึงขั้นนี้แล้ว นี่คือสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงเหมือนกัน” ชายชราพูดจบ ก็หั่นสเต็กอีกหนึ่งชิ้นใส่ปากแล้วชิมรสชาติต่อ
“ดังนั้น”
“ดังนั้น ขอโทษเป็นอย่างยิ่ง ท่านตายไม่ได้ครับ” ชายชรายิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ท่านครับ ความโชคดีของท่าน ถือว่าดีมากจริงๆ”
“คุณไม่ฆ่าผมแล้วหรือ”
“ใช่ครับ ท่าน เพราะว่าบัตรประจำตัวที่เจ้านายคนก่อนทิ้งเอาไว้ ไม่สามารถแบกรับขั้นตอนการเปลี่ยนหัวหน้าคนใหม่ได้ ไม่อย่างนั้นมันก็จะแตกสลายไปเลย สูญเสียการทำงานทั้งหมด”
ชายชราส่ายหน้า ยกแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วเชิญชวนโจวเจ๋อ
“ดังนั้น ยินดีกับท่านด้วย ท่านครับ สงสัยสิ่งที่ผมพูดก่อนหน้านี้คงจะผิด วันนี้ เป็นวันโชคดีของท่านจริงๆ”
โจวเจ๋อหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา มองดูสีแดงใสที่อยู่ข้างในนี้ เขาไม่รีบดื่มแต่กลับถามว่า
“ไวน์นี้ ไม่ได้ใส่ยาพิษใช่ไหม”
“ท่านพูดตลกมากครับ”
พูดตลกเหรอ ก่อนหน้านั้นคุณพูดว่าผมเป็นเจ้านายคนใหม่ของคุณ จากนั้นนะเหรอ ก็ใช้มือข้างหนึ่งเจาะทะลุหน้าอกของฉัน! ใครกันแน่ที่พูดตลก
“ท่านครับ ลองชิมฝีมือการทำอาหารของผม ตอนที่นายท่านยังอยู่ อาหารทุกวันของนายท่านผมเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด ถึงแม้จะผ่านไปนานหลายปีแล้ว ผมคิดว่าฝีมือการทำอาหารของผมไม่น่าถดถอยมากเกินไป”
“ในเนื้อก็ไม่มีพิษใช่ไหม” โจวเจ๋อยิ้มเล็กน้อยแล้วถาม
“ท่านครับ ท่านคิดมากเกินไปแล้ว สำหรับผม อยากจะฆ่าหรือทรมานท่าน จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้เหรอ”
คุณพูดมีเหตุผลมาก และไม่สามารถตอบโต้ได้จริงๆ
โจวเจ๋อใช้มีดหั่นเนื้อหนึ่งชิ้น แล้วใช้ส้อมจิ้มเนื้อใส่ปากตัวเองแล้วเคี้ยว และด้วยสัญชาตญาณอยากจะอาเจียนออกมา แต่กลับรู้สึกแปลกใจมากที่เนื้อละลายในปาก รสชาติยอดเยี่ยมมาก
และที่สำคัญที่สุดคือ ตัวเองไม่มีความรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนเลยสักนิด
“อร่อยไหมครับ” ชายชราถาม
“พอได้” โจวเจ๋อตอบ
“ถ้าอร่อยท่านก็กินเยอะๆ นะครับ ในฐานะพ่อครัวคนหนึ่ง อาหารที่ตัวเองทำผู้คนชอบ คนกินเยอะ เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างหนึ่ง”
ชายชรากินสเต็กไปครึ่งจาน แล้วจึงวางมีดกับส้อม หยิบผ้าขนหนูร้อนผืนหนึ่งแล้วเช็ดมือตัวเอง
โจวเจ๋อกินเนื้ออีกสองสามชิ้น แล้วถามอีกว่า
“ต่อไป ทำยังไงครับ”
“ท่านครับ ท่านพูดตลกอีกแล้ว” ชายชราเผยสีหน้าอันมีเมตตาออกมา “กินเสร็จแล้ว ท่านก็สามารถกลับได้ ผมจะไม่จำกัดความเป็นอิสระของท่าน”
“แค่นี้ก็จบแล้วเรอะ” โจวเจ๋อรู้สึกว่าน่าขันอยู่บ้าง
“ใช่ครับ จบแล้ว” ชายชราตอบอย่างมั่นใจ
“แต่ผมยังจำได้ว่าคุณเคยพูดว่า ท่านฝู่จวินคนนั้นอยากได้คนเลวใช่ไหม”
“ใช่ครับ เป็นเช่นนั้นจริง”
“แต่เป็นเพราะว่าบัตรประจำตัวชำรุดเสียหาย ดังนั้นผมจึงได้รับข้อยกเว้นหรือ”
จริงๆ เชียว นี่เป็นเพราะความโชคดีแท้ๆ เลยใช่ไหม
“ไม่ครับ ปณิธานของท่านฝู่จวิน จะไม่มีการลดละอย่างเด็ดขาด”
“ผมไม่เข้าใจ”
“คำตอบ ก็อยู่ในใจของท่านแล้ว” ชายชราเอ่ยเตือน
“ผมเกลียดมากๆ คือวิธีการพูดเชิงลึกซึ้งของพวกพระทั้งหลาย” โจวเจ๋อเอ่ย
ชายชรายื่นมือ ตบไปที่หน้าอกของตัวเอง “ท่าน ตรงนี้ ผมก็เป็นเหมือนกัน”
สีหน้าของโจวเจ๋อพลันหม่นลง เหมือนนึกอะไรออก เขารีบก้มหน้า เปิดผ้าที่พันอยู่บนคอของตัวเอง แล้วเผยให้เห็นตำแหน่งที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง
ตรงนั้น คือความว่างเปล่า
“ตำแหน่งที่เป็นแผล ผมใช้ยาที่ดีที่สุดช่วยทาให้ท่านแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะดีขึ้น ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นใดๆ กระทั่งรอยแผลเป็นตำแหน่งอื่นๆ ตามร่างกายของท่าน ผมก็ช่วยจัดการให้ท่านแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม และไม่จำเป็นต้องเกรงใจผมครับ”
ฉันจะขอบคุณทำหอกอะไร!
“หัวใจของผมละ หัวใจของผม!” โจวเจ๋อถาม
ชายชราชี้ไปที่จานอาหารตรงหน้าโจวเจ๋อ แล้วพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม