ตอนที่ 700 ศิษย์อาจารย์รักกันลึกซึ้ง!

ตอนที่ 700 ศิษย์อาจารย์รักกันลึกซึ้ง!

ตอนเช้าโจวเจ๋อตื่นขึ้นมา เดินลงมาชั้นล่างอาบน้ำเหมือนเดิมเป็นปกติ แล้วนั่งบนโซฟาริมหน้าต่างที่ตัวเองคุ้นชิน อิงอิงยกกาแฟมาเสิร์ฟ แล้วยื่นหนังสือพิมพ์ที่รีดเรียบร้อยแล้วมาให้ เวลานี้สวี่ชิงหล่างก็เดินลงมาจากชั้นบน

“อาหารเช้าอยากกินอะไร”

“อะไรก็ได้ กระเพาะไม่ค่อยดี”

“อย่างนั้นก็ต้มเกี๊ยวน้ำ”

“อืม”

สวี่ชิงหล่างหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องครัว โจวเจ๋อยกกาแฟขึ้นมาดื่มหนึ่งคำ จากนั้นก็เกิดเสียงดัง ‘พึ่บ’ เขาหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาแล้วสะบัดเล็กน้อย เสียงดังสดใส ไพเราะเสนาะหู

โจวเจ๋อคิดว่า นี่คือหนึ่งในเสียงที่งดงามที่สุดในชีวิต ด้านนอกมีเมฆดำเคลื่อนตัวคล้อยต่ำลงมาราวกับจะทำลายเมือง แต่ด้านในทุกคนยังคงใช้ชีวิตปกติสุขเหมือนเดิม ก็เหมือนการดำเนินชีวิตของตัวเองในแต่ละวันกับการใส่ใจเรื่องใหญ่ของประเทศชาติ พอพูดโม้ถกกันเรื่องบ้านเมืองจบ เช้าวันต่อมาคุณก็ยังต้องตื่นเช้าไปตลาดผักซื้อผักที่สดและราคาถูกเหมือนเดิม

อิงอิงนั่งตรงข้ามโจวเจ๋อ ประคองโทรศัพท์อยู่ในมือ เหมือนกำลังดูคลิปวิดีโออะไรอยู่

ในวิดีโอปรากฏทำนองเพลงที่น่ากลัวและอึดอัด แต่อิงอิงกลับส่งเสียงหัวเราะ ‘พรืด’ ออกมา โจวเจ๋อสงสัยอยากรู้จึงวางหนังสือพิมพ์ลง แล้วถามว่า “กำลังดูอะไร”

“มายากลเจ้าค่ะเถ้าแก่ รู้สึกว่าผู้ชมที่อยู่ข้างล่างให้ความร่วมมือดีมาก”

“มายากล”

อิงอิงยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปทางโจวเจ๋อ แล้วกดเล่นใหม่อีกครั้ง ในคลิปวิดีโอ เป็นฉากหลังเวทีที่ทำให้คนคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นภาพที่เห็นจนเอียนเล็กน้อย ตอนที่เสียงของพิธีกรดังขึ้น ทุกอย่างทั้งหมดทั้งมวลมีเอกลักษณ์จำได้ง่ายมาก ต่อมาพิธีกรคนนี้ผันตัวมาเล่นละครสั้นที่ทุกคนรู้จักกันทั่วบ้านทั่วเมือง

“นี่คือ รายการพิเศษชุนหว่าน[1]ใช่ไหม”

“ชุนหว่าน” อิงอิงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

คลิปวิดีโอเริ่มเล่นต่อไป ผู้ชายคนหนึ่งเดินมาตรงกลางเวที วางคางคกสองตัวไว้บนพื้น จากนั้นผู้ชายจึงใส่แค่ถุงเท้าแล้วเหยียบบนตัวของคางคกสองตัวนี้

“เหล่าผู้ชมที่รัก ต่อไป ปรมาจารย์ชี่กงของพวกเราจะโชว์พลังแล้ว ขอให้ทุกท่านโปรดจับตาดู!”

“ฮ่าฮ้าๆๆๆๆๆ…” เสียงเพลงดังขึ้นคล้ายดนตรีพื้นหลังของโปเยโปโลเย ให้ความรู้สึกลึกลับและน่าฉงน สักครู่หนึ่งปรมาจารย์อมน้ำไว้ในปาก แล้วพ่นใส่อิฐแดงที่อยู่ตรงหน้า อิฐแดงแตกออกโดยตรง!

ผู้ชมที่อยู่ข้างล่างปรบมือด้วยความคึกคัก ขนาดพิธีกรยังร้องอุทานไม่อยากจะเชื่อ!

หลังจากปรมาจารย์เดินถอยหลังสองสามก้าว กล้องจึงจับไปบนตัวคางคกที่ถูกปรมาจารย์เหยียบก่อนหน้านั้นคางคกสองตัวยังกระโดดและคลานไปมาได้เหมือนเดิม เหล่าผู้ชมตกใจอีกครั้ง ปรบมืออย่างบ้าคลั่ง!

รายการต่อจากนั้นคล้ายกับ ‘วิชาหดกระดูก’ มุดเข้าไปในกรง โครงโลหะของกรงอาจจะมีความยืดหยุ่น แต่จำเป็นต้องใช้แรงเยอะเพื่อกระแทกออก ตอนแรกเริ่มให้เด็กที่ผูกผ้าพันคอสีแดงสองสามคนขึ้นไปทดสอบก่อน ผลปรากฏว่ามุดเข้าไปไม่ได้

หลังจากปรมาจารย์ชี่กงสองคนเข้าไป ก็กระแทกเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วกระแทกตัวออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเพลงประกอบฉากและคำพูดที่น่าตื่นตะลึงของพิธีกร งานยังคงคึกคักเหมือนเดิม เสียงปรบมือดังสนั่น

แต่จากสายตาของคนในปัจจุบัน อย่างมากก็แค่มุกเดิมที่เห็นเป็นประจำเท่านั้น แต่ในตอนนั้นกลับเป็นที่น่ายกย่องได้รับการขนานนามเป็นถึงปรมาจารย์

“เถ้าแก่ มายากลนี้น่าเบื่อมาก แต่เพลงประกอบและเสียงของพิธีกรตลกดี”

“อืม เมื่อก่อน มายากลไม่ได้เรียกว่ามายากล แต่เรียกว่าชี่กง”

“ชี่กง”

“ใช่ ชี่กง หรือจะเรียกว่าพลังพิเศษก็ได้”

“ดังนั้น เถ้าแก่ ผู้ชมในคลิปวิดีโอมองพวกเขาเป็นปรมาจารย์จริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ และยังเป็นปรมาจารย์ที่เก่งกาจมากใช่ไหม”

“อืม ใช่แล้ว”

“คนในยุคนั้นโง่จัง” แม้แต่อิงอิงที่มาจากยุคราชวงศ์ชิง ก็ยังไม่เชื่อเรื่องพวกนี้

“คนที่เชื่อมีเพียงส่วนน้อย” โจวเจ๋อกล่าว

“อย่างนั้นคนส่วนใหญ่ล่ะเจ้าคะ”

“แกล้งทำเป็นตาบอดอยู่ตรงนั้น”

“กินอาหารเช้าเถอะ คุยอะไรกัน” สวี่ชิงหล่างเดินออกมาจากห้องครัว

เกี๊ยวห่อเสร็จแล้วก่อนหน้านั้น แค่ทำน้ำซุปแล้วใส่เกี๊ยวลงไป ไม่ช้าก็ยกออกมาเสิร์ฟได้ ใส่น้ำมันงาสองหยดต้นหอมหนึ่งหยิบมือ แล้วผสมเครื่องปรุงในปริมาณที่พอเหมาะ รสชาตินั้นหอมอร่อยเป็นอย่างมาก

สวี่ชิงหล่างยกออกมาสามชาม โจวเจ๋อลุกขึ้นนั่งริมโต๊ะ หยิบช้อนขึ้นมา แล้วเริ่มกิน

สวี่ชิงหล่างนั่งตรงข้ามโจวเจ๋อ แล้วเริ่มกินทีละคำ

“ยังไม่ได้ข่าวคราวเลย” สวี่ชิงหล่างพูดด้วยความกังวลอยู่บ้าง

ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้ขนาดนี้ แต่ศัตรูอยู่ในที่ลับเราอยู่ในที่แจ้งจึงรู้สึกไม่ปลอดภัย ซึ่งเป็นเรื่องที่ทรมานคนเป็นอย่างมากและที่สำคัญที่สุดคือ อาจารย์ของเขาในครั้งนี้ เมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว ดูเหมือนจะรู้จักอดทนอดกลั้นมากขึ้น

เขามีความหวังอยากให้อาจารย์คนนั้นของตัวเองเป็นเหมือนครั้งที่แล้ว บุกเข้ามาฆ่าเลย ถ้าเป็นวาสนาก็ไม่ใช่คราวเคราะห์ ถ้าเป็นคราวเคราะห์ก็หลบไม่พ้น แต่ให้รออย่างนี้ต่อไปไม่มีประโยชน์อะไรเลย