ตอนที่ 711 ใครจะตื่นจากความฝันอันยิ่งใหญ่ก่อนกัน!

ตอนที่ 711 ใครจะตื่นจากความฝันอันยิ่งใหญ่ก่อนกัน!

หากจะพูดว่าให้เซี่ยจื้อเป็นฝ่ายเลือก สู้พูดว่าอิ๋งโกวกำลังเยาะเย้ยมันจะดีกว่า ความน่ายำเกรงของสัตว์วิเศษถูกอิ๋งโกวเหยียบย่ำบนพื้นจนแหลกเหลว

นับตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน สัตว์วิเศษเป็นผุ้กุมการตัดสินมาตลอด คอยสอดส่องไปทั่วทิศ แต่วันนี้ กลับกลายเป็นเนื้อปลาให้คนหั่นอยู่บนเขียง บวกกับครั้งที่แล้ว นี่คือร่างที่สองแล้ว

มันแทบจะเป็นตู้ขายอาหารอัตโนมัติให้อิ๋งโกวกินได้ตลอดเวลา และมีร้านสาขาอยู่ทุกพื้นที่แบบนั้น

โจวเจ๋ออ้าปากกลืนเงาดำนี้ลงไป แต่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดออกมาทันทีเหมือนการกินยาอายุวัฒนะ ทั้งขั้นตอนนี้ เป็นไปด้วยความเรียบง่ายอย่างชัดเจน ปริมาณอยู่ตรงนี้ ระดับอยู่ตรงนี้ และที่แย่ที่สุด สิ่งที่เห็นและประสบการณ์ก็อยู่ตรงนี้

ถ้าหากบอกว่าตอนนี้จับร่างจริงของเซี่ยจื้อมาต้มสุกแล้วกิน ไม่แน่อิ๋งโกวยังจะรู้สึกสนใจอยู่บ้าง คงหยิบตะเกียบมาเคาะข้างชาม

ตอนนี้ได้แต่กลืนร่างธรรมร่างหนึ่งของเขา ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับกินลูกอมหลังจากตื่นขึ้นมา แค่นั้นเอง

ทว่าในดวงตาของโจวเจ๋อเผยแววตาเศร้า เขาหมุนตัวมองไปที่ตึกใหญ่ของโรงพยาบาลที่ทรุดพัง ความทรงจำที่เจ้าเขาคู่ตัวน้อยน่ารักบุกเข้ามาในนรกอยากจะสำเร็จโทษตัวเขาในตอนนั้นผุดขึ้นมาในหัว มันในตอนนั้น น่ารำคาญก็จริง แต่มันน่ารักมากเหมือนกัน เพราะศักดิ์ศรีที่ต้องยืนหยัดในกฎหมาย ความตั้งใจที่จะปฏิบัติตามกฎหมาย ดังนั้นตัวมันจึงมายังนรกมาถึงทะเลแห่งความตาย เผชิญหน้ากับเขาที่มีความ ‘อหังการ์’ แต่ยังกล้าเดินออกมา กล้าพูดออกมา กล้าด่าออกมา

ดังนั้น ครั้งนั้น เขาจึงหักเขาของมันแค่ข้างเดียว ไม่คิดจะถลกหนังเลาะกระดูกของมัน เอามาเป็นเบาะรองใต้บัลลังก์กระดูกขาวของตัวเอง ถึงแม้ตอนนั้นจะเห็นมันแอบดอดหนี ตัวเขาก็ยังรู้สึกสนุกมาก รู้สึกว่าพระเจ้าเหยาเลี้ยงสุนัขที่น่ารักมากตัวหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าผ่านไปนานกี่ปีแล้ว เจ้าตัวน่ารักในตอนนั้น ตอนนี้กลับรู้จักทำเป็นคนตาบอด มันไม่น่ารักอีกต่อไป แต่ดู…น่าเกลียดมากขึ้น

“ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นกลืนเจ้าเข้าไปเลยดีกว่า อย่างน้อย ก็ยังคงความน่ารักของเจ้าได้ตลอดไป” พูดพึมพำกับตัวเอง หากจะบอกว่าพูดให้ตัวเองฟัง สู้บอกว่ารำลึกถึงเรื่องราวในอดีตแต่โบราณจะดีกว่า

โจวเจ๋อไม่รีบทำลายค่ายกลที่กำลังจะพังลงมา แต่เดินไปข้างศีรษะที่ถูกผนึกของชายชรา แล้วหยิบขึ้นมาเหมือนแตงโมลูกหนึ่งจากแผงขายผลไม้ริมทาง จากนั้นอุ้มใส่มือของตัวเอง

“คือสิ่งนั้นใช่ไหม” สายตาของโจวเจ๋อแสดงความครุ่นคิด เซี่ยจื้อมองออกถึงความผิดปกติ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมองไม่ออก

จากนั้นเตรียมจะออกแรงกลางฝ่ามือ บดขยี้ศีรษะนี้ให้แหลก แต่นิ้วมือกลับค่อยๆ กางออก “ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้ากลัวความจนมาก ชอบเก็บของผุพังกลับบ้าน อย่างนั้นก็แล้วแต่เจ้า เมื่อก่อนรู้สึกว่านี่คือเผือกร้อนลวกมือ ขี้เกียจแตะต้อง แต่ตอนนี้ในเมื่อกลายเป็นแผ่นยากอเอี๊ยะหนังหมาติดแน่นไปแล้ว ก็ต้องฉีกให้ขาดไปเลย”

เปลวไฟสีดำลอยขึ้นมาจากฝ่ามือของโจวเจ๋อ ศีรษะกลางฝ่ามือเริ่มละลายอย่างช้าๆ ทั้งหมดนี้เหมือนได้รับ ‘การหลุดพ้น’ จากเปลวไฟสีดำ จนสุดท้าย ฝ่ามือของโจวเจ๋อเหลือเพียงลูกแก้วสีดำลูกหนึ่ง

หลังจากทำเสร็จแล้ว โจวเจ๋อหันหน้าไปทางทิศตะวันออก แล้วค่อยๆ นั่งลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าถึงแม้จะพูดว่าฟื้นขึ้นมาได้สำเร็จ แต่ความเสียหายนี้ ก็แค่ได้รับการเติมเต็มให้ตื่นขึ้นมาได้เท่านั้น สามารถพูดได้ว่าทุกคนต่างฝืนทน ดังนั้นจึงทำอย่างไม่ค่อยสบายเท่าไร

“ผ่านช่วงนี้ไป พาข้าไปเจอเขา ขโมยของข้าแล้ว ก็ต้องเอามาคืน” เมื่อพูดประโยคนี้จบ โจวเจ๋อจึงหลับตา และค่ายกลสีแดงรอบตัวก็เริ่มแตกร้าว เสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังสนั่นหู ไม่ช้าจึงเหมือนห้องกระจกที่พังครืนลงมา แตกละเอียด

…

โจวเจ๋อรู้สึกว่าตัวเองฝันนานมาก ในความฝัน เขากำลังนอนหลับอยู่ มีคนมากมายรู้สึกว่าฝันเป็นเรื่องที่ทำให้รำคาญใจอย่างหนึ่ง และมีคนไม่น้อยที่ชอบฝันแปลกพิลึก

แต่เวลาฝัน ไม่น่าเชื่อว่าจะได้นอนหลับ ซึ่งเป็นสิ่งที่เจอได้น้อยถึงน้อยมากจริง ในความฝัน โจวเจ๋อลืมตาเป็นระยะ บางครั้งเขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนทะเลสีดำกว้างใหญ่ ใต้ร่างมีแพอันหนึ่ง รอบตัวมีชิ้นส่วนโครงกระดูกที่หักท่อนลอยผ่านไป มีศีรษะจำนวนมากยังร้องเรียกอยู่ตรงนั้น บริเวณที่ไกลออกไป มีผีผู้หญิงกำลังร้องโหยหวน ใต้น้ำ มีผีอาฆาตกำลังโอดครวญ แต่ทั้งหมดนี้ ไม่สามารถรบกวนความฝันที่สวยงามของเถ้าแก่โจวได้เลย

เขานอนในนี้ ไม่ขยับตัว เสียงปีศาจโดยรอบเข้าหู กลับเหมือนเป็นเพลงกล่อมเด็กก่อนนอน ผ่านไปนานพักหนึ่ง โจวเจ๋อจึงลืมตาอีกครั้ง แต่พบว่าตัวเองนอนอยู่บนบัลลังก์ที่สูงมาก ด้านล่างเต็มไปด้วยกองกระดูก ร่างของปีศาจและเทพมากมายนับไม่ถ้วนกลายเป็นหินปูพื้นที่อยู่ใต้เท้าของตัวเอง และจากตรงนี้เหมือนจะมองเห็นความกว้างใหญ่ไพศาลของนรกภูมิ

การไล่ตามอำนาจ ถูกอธิบายอย่างแจ่มแจ้งด้วยบัลลังก์นี้ นับตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน หลังจากที่กษัตริย์และขุนนางมากมายได้ลิ้มรสของอำนาจแล้ว ก็มักจะหยุดไม่ได้ แต่กษัตริย์ในโลกมนุษย์ บริหารอาณาประชาเพียงหกสิบปีเท่านั้น ทว่ากษัตริย์ในนรก กลับควบคุมการเวียนว่าตายเกิดของมนุษย์

นี่ยิ่งเหมือนยาพิษที่หอมหวาน แต่กลับไม่มีความดึงดูดต่อเถ้าแก่โจวในเวลานี้ เขาหาวหนึ่งที แล้วนอนหลับต่อ ระหว่างที่กำลังนอนหลับสนิท เหมือนจะได้กลิ่นหอมของดอกไม้ นั่นเป็นกลิ่นหอมสดชื่นที่ทำให้คนจิตใจเบิกบาน มีคนมากมายพูดว่าชอบธรรมชาติ แต่สิ่งที่พวกเขาชอบไม่ใช่ธรรมชาติแบบดั้งเดิมที่เรียบง่ายที่สุดแบบนั้น อย่างเช่น ทิ้งพวกเขาไว้บนหิมะในที่ราบสูงจนตัวสั่น หรือทิ้งไว้ในทะเลทรายปล่อยให้โดนเผาจนแห้งตาย ล้วนไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาชื่นชอบอย่างแท้จริง

ธรรมชาติที่คนส่วนใหญ่ชอบ เป็นหมู่บ้านที่มีแม่น้ำลำธารไหลผ่าน อากาศสดชื่น ใช้ชีวิตอย่างสบาย อยู่ในบ้านอย่างผ่อนคลายสบายใจ นอกบ้านมีสภาพอากาศเหมือนฤดูบไม้ผลิตลอดปี และทางที่ดีที่สุด สามารถสั่งอาหารนอกบ้านให้มาส่งได้

โจวเจ๋อพลิกตัว ขนตาสั่นเล็กน้อย ลืมตาเห็นช่องว่างอยู่เนืองๆ เขากำลังนอนอยู่บนเสื่อ เสื่อมีความเหนียวแต่ไม่แข็ง ได้กลิ่นหอมของหญ้าเขียวขจี