ตอนที่ 734 เซี่ยจื้อ

ตอนที่ 734 เซี่ยจื้อ

ในห้องนอนแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความพิเศษ อิงอิงคุกเข่าบนเตียงสองขาพับซ้อนในท่าเทพธิดา โจวเจ๋อนั่งพิงหัวเตียงและคีบบุหรี่หนึ่งมวนในมือ ทั้งสองคนสบตากัน “เถ้าแก่…” อิงอิงโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย โน้มตัวเข้าใกล้โจวเจ๋อก่อน โจวเจ๋อเอียงหน้าเล็กน้อยเพื่อหลบริมฝีปากของอิงอิง แต่อิงอิงไม่ได้ผิดหวังและยิ่งไม่ได้โกรธ เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ย “เถ้าแก่ รังเกียจกลิ่นของตัวเองหรือเจ้าคะ” โจวเจ๋อเงียบไม่พูดไม่จา “อะแฮ่ม…” เสียงกระแอมดังลอดเข้ามาจากหน้าประตูห้องนอน สาวน้อยโลลิรู้สึกว่าตัวเองดูเหมือนจะมาผิดเวลา แต่ช่วยไม่ได้ “มีอะไร” โจวเจ๋อถาม “เหล่าจางมาน่ะ ดูเหมือนจะมีเรื่องร้ายแรงมาก” “ผมรู้แล้ว” โจวเจ๋อลุกจากเตียง เดินออกจากห้องนอนและลงบันไดไป อิงอิงก็ลุกขึ้นและลุกออกจากเตียงเช่นกัน เมื่อเดินมาถึงประตู สาวน้อยโลลิมองอิงอิงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า “คืบหน้าเร็วขนาดนี้เลยเหรอ” “อะไร” สาวน้อยโลลิหรี่ตา ยิ้มหึๆ แล้วมองอิงอิง เธออาบน้ำร้อนมาก่อนนะ “เจ้าหัวเราะอะไร” อิงอิงถาม “ไปบ้วนปากเถอะ” “แน่นอน” “อีกอย่าง กลิ่นตรงนี้น่ะแรงมากจริงๆ” สาวน้อยโลลิโบกมือปัดๆ ด้านหน้าจมูกของตัวเอง ขมวดคิ้วน้อยๆ ทันทีและพูดว่า “กลิ่นนี้ ไม่เหมือนสาหร่ายโปลี่เลยสักนิด” “หือ” เห็นได้ชัดว่า อิงอิงเอาชนะเรื่องด้านนี้กับสาวน้อยโลลิไม่ได้จริงๆ อย่างไรเสียชาติก่อนเธอก็ยังเป็นหญิงแกร่งในโลกธุรกิจ แพรวพราวเสียจนเทียบได้กับอู่เจ๋อเทียนแล้ว “เจ้าไม่รู้สึกเหรอ” สาวน้อยโลลิแปลกใจเล็กน้อย อิงอิงอ้าปาก ริมฝีปากแดงอิ่มเผยอเผยฟันขาวออกมาเบาๆ ในนั้นมีคราบเลือดติดอยู่อย่างชัดเจนสาวน้อยโลลิอึ้งงันและอุทาน “งั้นเมื่อกี้เจ้าทำอะไรน่ะ”“แผลที่พันบนหน้าอกของเถ้าแก่หายเร็วเกินไป ผ้าพันแผลฝังอยู่ในเนื้อ แถมเถ้าแก่มีแค่มือเดียวเลยทำความสะอาดไม่สะดวก เถ้าแก่เลยขอให้ข้าใช้ฟันและเล็บของข้าเอาผ้าพันแผลที่ฝังอยู่ในเนื้อออกไปแล้วทำความสะอาด”“ฉะนั้น เมื่อกี้พวกเจ้าไม่ได้กำลัง…”“ทำอะไร”“เปล่า” สาวน้อยโลลิเข้าใจว่าทำไมโจวเจ๋อถึงขอให้อิงอิงช่วยโดยตรง เพราะเลือดของเขาเป็นยาบำรุงชั้นเยี่ยมสำหรับอิงอิง สามารถส่งเสริมวิวัฒนาการของอิงอิงได้ มิน่าล่ะ เมื่อกี้เธอยังสงสัยอยู่เลยว่า ทั้งสองคนทำเรื่องพรรค์นั้นโดยที่ไม่ปิดประตูได้อย่างไรส่วนเรื่องเหล่าจางนั้น ต่อให้สาวน้อยโลลิจะโง่เง่าแค่ไหนก็ไม่มีทางคิดว่าเหล่าจางตั้งใจถ่อมาเพื่อเล่นตลกนี่หรอก เธอตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ได้ทันที จึงรีบขึ้นมาหาพวกเถ้าแก่อย่างรวดเร็ว…โจวเจ๋อไม่รู้ว่าตอนแรกหลินเข่อสาวน้อยกุลสตรีเข้าใจผิดเป็นอะไรไปแล้วกันแน่ เขาไม่มีเวลามาใส่ใจคิดเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ เมื่อลงบันไดมาก็เห็นเหล่าจางนั่งหลังตั้งตรงบนโซฟา ขณะเดียวกันเขาก็ถอดรองเท้าข้างหนึ่งแล้ววางรองเท้าไว้บนโต๊ะรับแขก“เหล่าจาง” โจวเจ๋อตะโกนเรียกเหล่าจางไม่ตอบสนอง พอโจวเจ๋อเดินเข้าไปใกล้ก็พบว่าเหล่าจางหลับตา พร้อมกันนั้นยังใช้สำลีอุดหูอีกต่างหาก โจวเจ๋อมองรองเท้าสลับกับมองเหล่าจาง เมื่อสาวน้อยโลลิและอิงอิงลงมา โจวเจ๋อก็หันหน้าไปบอก “เรียกเหล่าอันลงมาหน่อย แล้วก็เรียกเหล่าสวี่มาด้วย”ไม่นานนัก เก้าอี้สามตัววางอยู่ฝั่งตรงข้ามเหล่าจาง โจวเจ๋อนั่งตรงกลาง ส่วนทนายอันและสวี่ชิงหล่างแยกกันขนาบข้าง ทำเหมือนกับสืบสวนอะไรกันอยู่“เขาหมายความว่า เขาพูดไม่ได้” ต่อจากนั้นสวี่ชิงหล่างชี้ไปที่หูของตัวเอง “พร้อมกันนั้นก็ไม่อยากฟังพวกเราพูดด้วยใช่ไหม”“แถมยังมองไม่ได้ด้วย” ทนายอันชี้ไปที่ตาของตัวเอง “เขาหลับตาเอาไว้ตลอดเลย”โจวเจ๋อพยักหน้าและพูดด้วยสีหน้าตระหนักรู้แจ้ง “พวกคุณพูดเรื่องไร้สาระได้สมเหตุสมผลมาก”“…” สวี่ชิงหล่าง“อิงอิง หยิบปากกามาหน่อย”“เจ้าค่ะ เถ้าแก่”อิงอิงหยิบปากกาลูกลื่นมาจากเคาร์เตอร์ฝั่งนั้น โจวเจ๋อวางปากกาไว้ในมือของเหล่าจาง เหล่าจางชะงักครู่หนึ่ง แม้ว่าจะไม่ได้ยินและมองไม่เห็น แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ในมือของตัวเองกำลังถืออะไรอย่างแน่นอน เขายกปากกาขึ้นแล้วดูเหมือนจะลังเล แต่ก็ดูเหมือนจะครุ่นคิด สุดท้ายก็วางปากกาลงบนโต๊ะอยู่ดี“เขียนไม่ได้ด้วย” โจวเจ๋อคิดอย่างรอบคอบ