ตอนที่ 758 หนึ่งลมปราณ

ตอนที่ 758 หนึ่งลมปราณ

แม้แต่ตอนนี้ หลายแห่งในชนบทก็ยังมีอุปกรณ์ตำข้าวสาร มีแบบที่ใช้เท้าเหยียบและใช้แรงคนผลัดกันตำ ทีแล้วทีเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า

ตอนนี้โจวเจ๋อมีความรู้สึกเช่นนี้ รู้สึกเหมือนตัวเองติดมอเตอร์ไฟฟ้า เป็นเครื่องจักรทำท่าเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดทุบตีครั้งแล้วครั้งเล่า! ทว่ากลับไม่ปรากฏเลือดสาดกระเด็น สมองเละตามประสบการณ์ที่เคยพบมาในอดีต กลับกลายเป็นสิงโตที่อยู่ใต้ร่างตัวนี้ยิ่งใหญ่ยิ่งเหนียวข้นขึ้น เหมือนถูกทุบจนกลายเป็นเค้กข้าว หนึบหนับ เนื้อนุ่ม

ตอนแรกยังคำรามอย่างไม่พอใจ ถึงแม้ถูกทุบอย่างรุนแรงก็ยังเชิดคอด้วยความจองหอง ประกาศว่าตัวเองเป็นราชาแห่งสรรพสัตว์ทั้งหลาย

เขาทุบไปเรื่อยๆ จนมันเกือบจะเหลือเพียงเสียงร้องครวญครางแล้ว แต่คุณตีมันอย่างไรก็ไม่ตาย! เถ้าแก่โจวรู้สึกเมื่อยแขนตัวเองเป็นอย่างมาก แต่ก้อนแป้งที่อยู่ตรงหน้าตัวเองยังคงคลานขยุกขยิก

ตอนนี้โจวเจ๋อเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นแล้วว่า เมื่อก่อนนี้ยามที่ตัวเองต่อสู้กับคนอื่น เหมือนแมลงสาบตัวหนึ่งที่ตีไม่ตาย!

ถึงแม้โจวเจ๋อจะใช้หมัดที่แฝงไปด้วยพลังปราณพิฆาต ปลายเล็บที่แหลมคมและทรงพลัง ดุดันประดุจเสือ แต่ไม่สามารถทุบไอ้งั่งที่อยู่ตรงหน้าให้ตายได้

หากคนปกติก่อเรื่องทะเลาะวิวาท ไม่ว่าจะมีข้อได้เปรียบหรือไม่ ล้วนเข้าใจว่าต้องเก็บแรงไว้หนึ่งถึงสองส่วน เพราะกลัวว่าดีไม่ดีอาจจะทำให้คนตาย แต่พูดจริงๆ นะ นี่ขนาดใจเด็ดออกแรงเต็มที่แล้ว กลับไร้ซึ่งการตอบสนอง เหนื่อยใจจริงๆ

เถ้าแก่โจวหยุดลงมือ ไม่ทำอย่างอื่นนอกจากหายใจหอบ เหนื่อยจริงๆ เลย เหนื่อยจริงๆ และอาจจะเป็นเพราะเขาหยุดโจมตี ก้อนขนมถ้วยฟูที่อยู่ตรงหน้าแอบลืมตาเล็กน้อย เหลือบตามองไปข้างนอกแล้วเล็ง จากนั้นเถ้าแก่โจวจึงมองเห็น ‘อาณาจักร’ ที่ตัวเองเพิ่งได้มาหายไปต่อหน้าต่อตา

ขนมถ้วยฟูเริ่มพอง เริ่มกลายเป็นน้ำหมึกสีดำ จากนั้นกลายร่างกลับไปเป็นสิงโตดังเดิมอย่างเงียบๆ กระทั่งคางของสิงโตจงใจสั่นเล็กน้อย มาพร้อมกับการเย้ยหยัน

โจวเจ๋อโกรธจนหัวเราะ ดูสิฉันทำให้แกมีความสุขแค่ไหน ถูกกดอยู่บนพื้นซัดไปหนึ่งยกก็ไม่ตาย รู้สึกภาคภูมิใจมากพอแล้วเรอะ

แต่เถ้าแก่โจวไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ ในมือเขาไม่มีใครที่ฉวยโอกาสได้ เว้นเสียแต่ว่าตอนนี้เขาจะเรียกเจ้าโง่ออกมา แต่เรียกเขาเพราะเรื่องแบบนี้ คาดว่าคงถูกเจ้าโง่หัวเราะไปอีกนาน

บางครั้งทัศนคติของคนเราช่างแปลกเสียจริง มักจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่โดยไม่รู้ตัวเสมอ อย่างเช่นเมื่อก่อน เรื่องที่ว่าจะถูกอีกฝ่ายหัวเราะไหม โดยทั่วไปเป็นเรื่องที่เจ้าโง่ให้ความสนใจ แต่ตอนนี้ถึงตาโจวเจ๋อคิดเรื่องพวกนี้แล้ว

แน่นอนว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือทุกครั้งที่เจ้าโง่ตื่นขึ้นมาจริงๆ แล้วมีช่วงเวลาคูลดาวน์ คล้ายกับสะสมแถบพลังไว้ แล้วคุณปล่อยท่าใหญ่ตอนตีมอนสเตอร์ตัวเล็ก ต่อมาพอเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดอยากจะใช้สกิลก็ใช้ไม่ได้มันอัดอั้นมากแค่ไหน

ดูเหมือนสิงโตจะฉลาดเข้าใจเรื่องราวดี หลังจากโดนทุบหนักแล้ว มันไม่คิดจะ ‘สั่งสอน’ โจวเจ๋อเลยสักนิด บางทีมันก็รู้จักประมาณตน ดังนั้นมันจึงเตรียมจะดอดหนี

โจวเจ๋อยื่นมือจับมัน เขาหายใจหอบพลางเอ่ยว่า “รีบร้อนไปไหน รอเดี๋ยว” รอฉันหายเหนื่อยก่อน แล้วจะทุบแกให้เป็นขนมข้าวซอยตัด!

ใครจะรู้ว่าเวลานี้ผนังทั้งบ้านจะเริ่มแตกร้าว จากนั้นพังทลายในพริบตา ครืน!

…

“นายไม่เข้าไปดูหน่อยเรอะ ข้างในเป็นเพื่อนร่วมงานของนายหรือเป็นหัวหน้าของนาย” ชายชราจมูกแดงถามเหล่าจาง

“เป็นเถ้าแก่ของผม ผู้จับกุม”

ชายชราจมูกแดงมองเหล่าจาง แล้วมองไปทางตึกทรงตะวันตกขนาดเล็ก ตีสุนัขต้องดูเจ้าของ สุนัขที่อยู่ข้างหน้าคุณยังอึดขนาดนี้ เช่นนั้นผู้จับกุมที่เป็นหัวหน้าของเขาจะเป็นคนแบบไหน ฮิ น่าสนุกแล้ว ทุกยุคสมัยล้วนมีคนเก่งมากความสามารถ สมัยนี้ ยมทูตและผู้จับกุมเริ่มแบกภาระหน้าที่หนักได้แล้ว

ถ้าหากยมโลกรู้เรื่องนี้ ไม่แน่อาจจะเกิด ‘ปรากฏการณ์พัฒนาเมืองพร้อมกัน’ สร้างทีมเล็กให้ยมทูต สร้างกระแสให้เกิดการเรียนรู้เหมือนทีมยมทูตทงเฉิง

“ไอ้เด็กเวร ฉันจะพูดความจริงกับนายก็ได้ อย่ามองว่าต่อสู้กันสนุกคึกคัก บ้านหลังนี้พังลงมาแล้ว แต่เจ้าสิ่งนั้นฉันรู้ดี หากมีความสามารถนิดหน่อย ก็จับมันได้ตลอดเวลา แต่ก็เหมือนผู้หญิงมีความงามแตกต่างกัน อวบอิ่ม ผอมบาง น่ารัก หลักแหลม สีดำคล้ำ หรือนุ่มชุ่มชื่น ล้วนอยู่ที่ประโยคเดียว แต่ถ้านายอยากจะกินมันจริงๆ อยากฟาดให้เรียบ ยาก ยากจริงๆ แม่งมันไม่ใช่ผี ไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นลมปราณ หนึ่งลมปราณ นายรู้ไหมหมายความว่าอย่างไร”

เหล่าจางส่ายหน้า

“หนึ่งลมปราณนายยังไม่รู้ ไอ้เด็กเวร!”

เหล่าจางส่ายหน้าพลางกำหมัด

“นายไม่รู้เป็นเรื่องปกติ”