ตอนที่ 823
ตอนที่ 823 การล่าเริ่มต้นขึ้น
October 22, 2026
ตอนที่ 823 การล่าเริ่มต้นขึ้น
“เถ้าแก่ เถ้าแก่ ไม่นะ อย่า อย่าบุ่มบ่าม อย่ามุทะลุ!”
“เถ้าแก่ ใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ!”
“เถ้าแก่ เฮ้ย! โอ๊ย! ว้าก!”
ทนายอันรั้งแขนโจวเจ๋อไว้ แต่กลับถูกพลังอันแข็งแกร่งบนร่างของโจวเจ๋อลากขาทั้งสองข้างไปตามพื้น เขารั้งไม่อยู่จริงๆ นะ
“ปล่อย!” โจวเจ๋อคำรามต่ำ
“เถ้าแก่ อย่าบุ่มบ่ามสิ!” ทนายอันตะโกน
“ผมจะฆ่าเขา!”
เขาขโมยอาหารของผมไป!
เถ้าแก่โจวหลับตาอยู่ข้างๆ เขาตามหาสภาวะนี้อยู่นานพอสมควร กว่าจะหาสภาวะนี้เจอมันไม่ง่ายเลย แต่ของดันหายไปเสียแล้ว!
ฉะนั้นเรื่องราวต่างๆ ในโลกจึงแปลกประหลาดเอามากๆ การเปลี่ยนจุดยืนมักจะสลับซับซ้อนอยู่เสมอ
ก่อนหน้านี้ ทนายอันยืนอยู่ข้างๆ อดรนทนไม่ไหวจนอยากจะตะโกนบอกเถ้าแก่ให้ฆ่าศัตรูเก่าของตัวเองโดยด่วน แต่เถ้าแก่กลับลังเลอยากจะไว้ชีวิตเขา ทว่าตอนนี้ทนายอันดันโน้มน้าวให้เถ้าแก่ของตัวเองหายใจเข้าลึกๆ แต่เถ้าแก่กลับเกลียดชังเข้าไส้จนอยากจะฆ่าเจ้าหมอนี่ตรงหน้าให้ได้!
ทารกดูเหนื่อยล้ามาก เขามองโจวเจ๋อที่ใกล้เข้ามาทางด้านหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้เคลื่อนไหวแต่อย่างใด พฤติกรรมของเขา การเลือกของเขา ท่าทีของเขา ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความขัดแย้งอยู่เสมอ เขาเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้เหนื่อยมากๆ
เมื่อโจวเจ๋อเดินเข้าไปใกล้เขา เขาเพียงแค่ปรือเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่ายอมแพ้ล้มเลิกการต่อต้านไปหมดแล้วหรือไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านอีกต่อไป
แต่เวลานี้ทนายอันกลับตะโกนขึ้น “เถ้าแก่ เขาปิดได้ก็ต้องเปิดได้อีกแน่ๆ ถ้าฆ่าเขาไปก็เปิดไม่ได้อีกแล้วนะ!”
โจวเจ๋อได้ยินดังนั้นจึงหยุดฝีเท้าลง มองทารกด้านหน้าด้วยสายตาขรึมลงเล็กน้อย
ทารกพยักหน้าและพูดว่า “เดิมทีข้าไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว”
โจวเจ๋อเผยแววตาสับสน
ทนายอันเลียริมฝีปากอยู่ด้านโน้น เห็นได้ชัดว่าเขาเดาอะไรออกบ้างแล้ว มองเข้าไปในแววตาของทารก นอกจากจะเก็บความรู้สึกไม่พอใจไว้แล้ว ยังเห็นอกเห็นใจเป็นพิเศษด้วย
“เมื่อก่อนตาเฒ่าจางเคยบอกข้าว่า ให้ข้าตามหาร้านหนังสือแห่งหนึ่งในทงเฉิง บอกว่ามีหนทางแก้ไข ข้าก็คิดอยู่ว่า กะอีแค่ผู้จับกุมคนหนึ่ง ต่อให้วิเศษวิโสขนาดไหน ต่อให้น่าอัศจรรย์เพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตประเภทนี้จะมีหนทางไหนได้เล่า แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว ดูเจ้าอดใจรอไม่ไหวขนาดนี้ ดูเจ้าโมโหขุ่นเคืองขนาดนี้ ข้าเชื่อแล้ว”
ตาเฒ่าจางเหรอ
ชายชราจมูกแดงหรือเปล่า
ปู่ทวดของเหล่าจางใช่ไหม
สีหมึกในดวงตาของโจวเจ๋อเริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ สะบัดหัวเล็กน้อย แล้วมองทารกตรงหน้า “พูดให้มันชัดเจนหน่อย”
“ชัดเจนมากแล้ว ข้าไม่อยากรู้ว่าเจ้าคิดจะใช้วิธีอะไร แต่ตราบใดที่เจ้ามีหนทางกำจัดเจ้าสิ่งมีชีวิตนั่น ข้าก็ช่วยเจ้าได้ ช่วยเจ้าตามหาพวก ‘สหาย’ เหล่านั้นของข้า ช่วยเจ้ากำจัดพวกมันทีละคนๆ”
“เฮอะ การเปลี่ยนจุดยืนของแกแปลกจริงๆ”
ทารกชี้ทนายอันที่อยู่ข้างๆ และถามว่า “อันปู้ฉี่ เจ้าเชื่อไหม”
ทนายอันเดาะปาก อยากจะส่ายหน้าอยู่หรอก แต่พอมาคิดๆ ดูก็ยังพยักหน้าอยู่ดี และกระซิบอธิบายให้โจวเจ๋อฟัง “เถ้าแก่ น่าจะจริงนะ เจ้าหมอนี่น่ะ ให้คุณเข้าใจเสียว่าเขาเป็นคนมีความทุกข์ประเภทที่ถูกหักหลัง ถูกวางแผนปองร้าย ถูกถ่วงความเจริญ แต่กลับยังคงเสียสละและกล้าหาญอย่างในละครทีวีพวกนั้นก็พอแล้ว”
โจวเจ๋อเม้มปาก ก่อนจะอมยิ้มมุมปากพูดว่า “บทบาทที่แกกำลังเล่นก็คือ ตัวอยู่ที่ค่ายโจโฉ ใจภักดีราชวงค์ฮั่นงั้นเหรอ ”
“รับผิดชอบต่อหน้าที่เท่านั้น ในเมื่อหยุดยั้งไม่ได้ ก็ต้องหาวิธีกำจัดมัน” ขณะที่พูด ทารกก็อ้าปาก มีม้วนกระดาษสีทองคายออกมาจากปากเขา ร่วงกลิ้งลงบนพื้นเสียงดัง ‘ตุ้บ’
ทนายอันก้าวไปข้างหน้า หยิบม้วนกระดาษขึ้นมา และใช้นิ้วลูบเบาๆ พลางเอ่ยว่า “นี่เป็นกระดาษจดหมายที่มีแต่ผู้พิพากษาของยมโลกใช้ได้ มีเจ้านี่อยู่ แม้จะอยู่ในโลกมนุษย์ก็สามารถส่งข้อมูลไปยังยมโลกได้อย่างรวดเร็ว”
โจวเจ๋อเหลือบตามองม้วนกระดาษแล้วจ้องทารกต่อ
‘คุณ…’
‘เชื่อ…เขา…’
‘คุณหุบปากซะ!’
‘เชื่อ…เขา…’
ตามคำพูดของทารก มันไม่ใช่อาหารเพียงชุดเดียว แต่จะมีอาหารอีกหลายๆ ชุดเลย!!!
“ในเมื่อเจ้าถูกจับมาเป็นตัวประกัน หรืออีกนัยหนึ่งคือเจ้าเป็นสายลับ แต่ทำไมถึงไม่ส่งข่าวรายงานยมโลกไปตรงๆ แล้วปล่อยยมโลกส่งคนมาจัดการ”
“คนที่ยมโลกส่งมาเพื่อติดต่อกับข้า ถูกคนของพวกเจ้าฆ่าตายหมดแล้ว”
ทนายอันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ทารกเงยหน้าขึ้นและพูดต่อ “ฝั่งนรกยังเกิดเรื่องขึ้นเรื่อยๆ ยมโลกอาจจะมีพลังงานไม่เพียงพอให้ลงมือจัดการเรื่องราวที่นี่ อย่างน้อยๆ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะจัดการเรื่องนี้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อคนบริสุทธิ์ในโลกมนุษย์ ยมโลกไม่ใช่ยมโลกในอดีตอีกต่อไปแล้ว”
ทนายอันได้ยินดังนั้นก็พูดยิ้มๆ “เจ้าเพิ่งรู้หรือไง เรือลำนี้ได้อับปางไปนานแล้ว”
ทารกจ้องทนายอันด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยาม และพูดอย่างไร้ความยำเกรงใดๆ “ก็ไม่ใช่เพราะคนประเภทเดียวกับเจ้านับวันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ หรืออย่างไร”
“…” ทนายอัน