บทที่ 151 โบราณสถานวิหารแห่งแสง ใต้แม่น้ำฉางหลิง!

แม่นําฉางหลิง

ในวันนี้ผู้ฝึกยุทธระดับราชาจํานวนมากเดินทางมายังที่นี่กลิ่นอายของทุกคนเหนือกว่าระดับราชาทั่วไปสัตว์อสูรระดับราชาที่เข้ามาใกล้ถูกพวกเขาสังหารในทันที

ไม่นานตามแนวชายฝั่งของแม่น้ำฉางหลิงมีระดับราชารวมตัวกันอยู่มากกว่า 100 คนและยังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“ถึงแล้ว!

เย่เทียนบินลงมาจากฟากฟ้าร่อนลงไปที่ริมฝั่งของแม่น้ำฉางหลิง เขากวาดสายตามองและ

เห็นผู้ฝึกยุทธระดับราชาจํานวนมาก

“เย่เทียน คุณก็มาด้วยเหรอ?”

เสียงที่อ่อนโยนดังขึ้น

เย่เทียนหันมองกลับไปและพบคนรู้จักซึ่งก็คือนักบุญหญิงแห่งนิกายเทพจันทรา

“อื้ม!”

เย่เทียนพยักหน้าเบาๆ

ในขณะเดียวกันนักบุญหญิงก็เดินเข้ามาหาเขา

เมื่อเป็นเช่นนั้นเย่เทียนก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่เป็นปฏิปักษ์มากมายจ้องมองไปยังเขาเห็นได้ชัดว่านักบุญหญิงแห่งนิกายเทพจันทราเป็นที่หมายตาของครูฝึกยุทธมากมาย

แต่เขาก็ไม่สนใจสายตาของคนเหล่านี้ สําหรับเขาแล้วการให้ความสําคัญกับสุนัขไก่กามันเป็นเรื่องที่เสียเวลา

“เย่เทียน ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะได้รับกุญแจวิหารแห่งแสงด้วย?”

นักบุญหญิงกล่าวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“มีคนให้ผมมา!”

เย่เทียนตอบแบบขอไปทีและไม่ได้พูดอะไรอีก

“เป็นเช่นนี้นี่เอง!”

นักบุญหญิงพยักหน้า และอบคิดอยู่ในใจ เธอคิดว่าเย่เทียนคงจะได้กุญแจมาจากพันธมิตรพเนจรเพราะยังไงพันธมิตรพเนจรก็มีโควต้าเช่นกันเย่เทียนเห็นว่านักบุญหญิงเหมือนจะเข้าใจผิดแต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร

“ท่านนักบุญ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับโบราณสถานวิหารแห่งแสงนี้บ้าง?” เย่เทียนถาม”ฉันก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากนักนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่แต่ผู้อาวุโสของนิกายเทพจันทราเคยเข้าไปในวิหารแห่งแสงมาก่อนฉันจึงเคยได้ยินข้อมูลมาบ้างมิติของวิหารแห่งแสงมีขนาดใหญ่มากที่นั้นมีอาคารโบราณมากมายสมบัติบางอย่างถูกซ่อนอยู่ในอาคารแต่ในอาคารเหล่านั้นจะสามารถเก็บสมบัติออกมาได้เพียงชิ้นเดียวและเมื่อได้รับสมบัติแล้วจะถูกเคลื่อนย้ายออกจาก

อาคารโดยอัตโนมัติและจะไม่สามารถเข้าอาคารซ้ำได้อีกต่อไป แน่นอนว่าการได้รับสมบัตินั้นเป็นเรื่องยากมากเพราะอาคารส่วนใหญ่ต่างมีผู้พิทักษ์คอยรักษาสมบัติเหล่านั้นอยู่”นักบุญหญิง

กล่าวแนะนํา

“ผู้พิทักษ์?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เทียนได้ยินเรื่องนี้ หวังเยี่ยนก็ไม่เคยบอก บางทีแม้แต่หวังเยี่ยนก็คงจะไม่รู้

เพราะสถานะของหวังเยี่ยนในหอทหารรับจ้างขวานสงครามก็ไม่ได้สูงมากนักถึงแม้ว่าเธอจะครอบครองกุญแจที่ใช้เข้าสู่วิหารแห่งแสงแต่ความแข็งแกร่งของเธอนั้นไม่มี

คุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าไปในวิหาร ดังนั้นเธอจึงไม่เข้าใจสถานการณ์ของวิหารแห่งแสงมากนัก

“ใช่แล้ว เป็นผู้พิทักษ์ ผู้พิทักษ์เหล่านี้เป็นเหมือนเทพเกราะทอง รูปลักษณ์ของมันไม่ต่างอะไรกับมนุษย์แต่แท้จริงแล้วพวกมันเป็นเพียงหุ่นเชิดชนิดหนึ่ง!” นักบุญหญิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ ” มีเพียงการเอาชนะผู้พิทักษ์เท่านั้นจึงจะสามารถเข้าไปในอาคารและนําสมบัติออกมาได้”“ขอบคุณท่านนักบุญหญิง!”

เย่เทียนกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไร ถึงฉันไม่ได้บอกคุณก็จะได้รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ฉันแค่บอกคุณล่วงหน้าเท่านั้นเอง!”นักบุญหญิงยิ้มเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าเย่เทียนจะกําลังพูดคุยกับนักบุญหญิงอยู่ แต่พรสวรรค์ในการคัดลอกของเขายังคงตรวจสอบผู้ฝึกยุทธคนอื่นตลอดเวลา

“มีผู้มีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับดาราอยู่ไม่น้อย และยังมีผู้มีพรสวรรค์ระดับจันทราอยู่ด้วย!”

เย่เทียนไม่สนใจพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับดารา และระดับจันทราแล้วเพราะในตอนนี้

พรสวรรค์ของเขาได้ยกระดับกลายเป็นพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับตะวันเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้คือพรสวรรค์พิเศษของผู้ฝึกยกระดับราชาเหล่านี้

เมื่อเวลาผ่านไป ผู้ฝึกยุทธระดับราชาก็มาถึงมากขึ้นเรื่อยๆ โดยแบ่งออกเป็นสองฝ่ายใหญ่ได้แก่ฐานจงไห่และฐานแม่น้ำแยงซี!

ในฐานจงไห่มีพ่อมดและเผ่าสามตา แต่ฐานแม่น้ำแยงซียังมีของขวัญอีก 1,000 บาทซึ่งก็คือเผ่ามนุษย์ทะเล!

มนุษย์ทะเลมีรูปลักษณ์คล้ายกับมนุษย์ปกติ เพียงแต่ว่าร่างกายบางส่วนของพวกเขามีเกล็ดปรากฏขึ้น และโครงสร้างการหายใจของพวกเขาก็เหมือนคนปกติ

มนุษย์ทะเลเป็นมนุษย์โบราณที่พัดลมเข้าไปส่งเขตแดนรับในพื้นที่ทะเลและค่อยๆวิวัฒนาการขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปแต่น่าเสียดายที่ภัยพิบัติได้มาถึงเมื่อร้อยกว่าปีก่อน

สัตว์อสูรจํานวนนับไม่ถ้วนเข้ายึดครองมหาสมุทรเขตแดนลับของเผ่ามนุษย์ทะเลก็ถูกยึด

ครองโดยสัตว์อสูร พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกทําได้เพียงแค่หลบหนีไปตามแม่น้ำแยงซีและในที่สุดก็เข้าร่วมฐานแม่น้ำแยงซี

เย่เทียนพบว่าชาวทะเลเหล่านี้มีพรสวรรค์ด้านธาตุนําเป็นส่วนใหญ่ พวกเขาจะมีความแข็งแกร่งมากขึ้นเมื่ออยู่ในน้ำ

ความคิดเห็น