บทที่ 164 สัตว์อสูรระดับจักรพรรดิปรากฏตัว!

เย่เทียนรู้สึกว่าเวลานี้นานเกินไปแต่การเปิดพื้นที่สมองนั้นก็เป็นไปอย่างเชื่องช้าตัวเขานั้นมีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับตะวันหากเป็นพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับจันทราคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยเรา 50 ปีและระดับดารานั้นต้องใช้เวลาถึง 100 ปีหรือ 1,000 ปี อายุขัยของผู้ฝึกยุทธระดับศักดิ์สิทธิ์ทั่วไปนั้นมีเพียง 1,000 ปีเท่านั้นเห็นได้ชัดว่าผู้มี

พรสวรรค์ระดับดาราหากต้องการบรรลุถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตของพวกเขา

เมื่อเวลานั้นมาถึงพวกเขาคงจะหมดหวังในการก้าวไปสู่ระดับจักรพรรดิแล้ว

“10 ปี ก็ไม่มีอะไรมากถ้าเราเร่งเวลาสามเท่า เราสามารถเลื่อนระดับเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ภายใน 3 ปีแลกอายุขัยไป 10 ปีแต่เรามีอายุขัย 1,500 ปีเสียไปเพียง10ปีเพื่อไปถึงจุดสูงสุดของระดับศักดิ์สิทธิ์ได้นับว่าคุ้มค่ามาก!”

เย่เทียนพึมพ่า

และนี่เป็นเพียงพรสวรรค์ด้านเวลาระดับเริ่มต้นเท่านั้น หากเขาได้รับพรสวรรค์ด้านเวลาในระดับที่สูงขึ้นเขาอาจเลื่อนเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดได้ภายในหนึ่งปีอีกอย่างหากใช้สมบัติบางอย่างช่วยเปิดพื้นที่สมองเวลาก็จะสั้นลงอีก

ในวันถัดมาเย่เทียนได้เร่งเวลาขึ้นสามเท่าเพื่อเร่งเปิดพื้นที่สมองของเขา

สิบวันต่อมาในที่สุดเย่เทียนก็พัฒนาสมองส่วนลึกได้ถึง 2% ทันใดนั้นสมรรถภาพทางกายก็ถูกทําลายภายใต้อิทธิพลของสมองส่วนลึก

พลังปราณมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาและในที่สุดพละกําลังทางกายภาพของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็น200,000 ช้าง

เดิมทีเย่เทียนมีพลังกาย 100,000 ช้างตอนนี้ความแข็งแกร่งทางร่างกายเพิ่มขึ้นถึง 1 เท่าความแข็งแกร่งโดยรวมเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าโดยรวมความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก!ขณะที่เย่เทียนกําลังเก็บตัวอยู่นั้นโลกของสัตว์อสูรที่อยู่อีกฝั่งของรอยแยกมิติ

เหนือป่าขนาดใหญ่มีสัตว์อสูรขนาดใหญ่สองตัวยืนอยู่กลางอากาศ พวกมันกําลังมองไปยังรอยแยกมิติด้านล่าง

หนึ่งในนั้นเป็นสัตว์อสูรที่มีดวงตาสีทอง และร่างกายของมันเหมือนลิงยักษ์มันปลดปล่อยกลิ่นอายที่กดดันเรากับภูเขาลูกใหญ่

มันแข็งแกร่งเป็นอย่างมากสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนเบื้องล่างล้วนต้องหมอบลงกับพื้นแม้แต่สัตว์อสูรระดับราชาก็ยังหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับตัว มันไม่ใช่สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์แต่เป็นสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ!

แม้ว่าสัตว์อสูรอีกตัวจะไม่ใช่สัตว์อสูรระดับจักรพรรดิแต่มันก็อยู่ในระดับเดียวกับระดับจักรพรรดิเห็นได้ชัดว่ามันนั้นไม่ธรรมดาเช่นกัน

รูปลักษณ์ของมันเหมือนกับสัตว์อสูรมายาที่เย่เทียนพึ่งฆ่าไปหากเย่เทียนอยู่ที่นี่เขาจะต้อง

สามารถบอกได้ว่ามันเป็นอสูรมายาระดับศักดิ์สิทธิ์

นอกจากนี้มันยังเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดอีกด้วยด้วยพรสวรรค์ของมันมันสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิได้อย่างแน่นอน หากมันต้องการที่จะหลบหนีแม้สัตว์อสูรระดับจักรพรรดิก็อย่าหวังว่าจะหยุดมันได้

เพราะเหตุนี้ลิงยักษ์ที่เป็นสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิจึงไม่กล้าดูแคลนมัน

“หมิงคง เจ้าท่าภารกิจอะไรสําเร็จแล้ว ?? ”

เมื่อลิงยักษ์เปิดปากของมันเป็นภาษาของมนุษย์

“เจ้าคิงคอง ทําไมเจ้าถึงพูดภาษามนุษย์? ข้าไม่ค่อยชอบมันซักเท่าไหร่!” หมิงคงกล่าวด้วยภาษาของสัตว์อสูร

“ข้าชอบใช้ภาษาของมนุษย์ นี่เป็นเพียงความแตกต่างเล็กน้อย พวกเราไม่จําเป็นต้องสนใจติดต่อลูกหลานของเจ้าเถอะโลกใบใหม่นั่นไม่แน่ว่าอาจจะมีโอกาสมากขึ้นสําหรับเรา”ลิงยักษ์ที่ชื่อคิงคองกล่าว

“เข้าใจแล้ว ข้าย่อมรู้ถึงความสําคัญของโลกใบใหม่นี้ดีข้าจะติดต่อลูกหลานของข้าเดี๋ยวนี้!”หมิงคงตอบทันใดนั้น

มันใช้เคล็ดวิชาลับทางสายเลือดเพื่อพยายามติดต่อลูกหลานของมัน

แต่ไม่นาน

สีหน้าของมันก็พลันเปลี่ยนไป “ไม่ดีแล้วข้าไม่สามารถติดต่อลูกหลานของข้าได้ความรู้สึกทางสายเลือดขาดสะบั้นมันถูกสังหาร!”

จิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดเดือดพล่าน ตอนนี้หมิงคงอยากจะบุกเข้าไปในโลกมนุษย์เพื่อแก้แค้นให้ลูกหลานของมัน

ต้องรู้ก่อนว่าเผ่าพันธ์ของมันนั้นหายากมากจนถึงตอนนี้มีประชากรนับได้ไม่เกินสองนิ้วมือและใกล้จะสูญพันธุ์เต็มทีครั้งนี้เพื่อแผนการที่ยิ่งใหญ่มันจึงจําเป็นต้องส่งลูกหลานของมันออกไป

มันก่อนที่มันจะส่งเขาไปมันได้สั่งสอนเกี่ยวกับความรู้ของมนุษย์จํานวนมากให้กับลูกหลานของ

ความรู้นี้มันได้รับมาจากสัตว์อสูรที่อ่านความทรงจําของมนุษย์ ด้วยสติปัญญาของลูกหลานคนนี้เขาไม่น่าจะถูกค้นพบดังนั้นมันจึงกล้าจะส่งลูกหลานของมันไป

แต่ตอนนี้ลูกหลานคนสําคัญของมันตายแล้ว!

“คิงคอง เจ้าพูดมาว่า ลูกหลานของข้าจะไม่ตายภารกิจนี้จะสําเร็จอย่างง่ายดายแต่ตอนนี้เขาตายแล้วเผ่าของข้าต้องสูญเสียคนไปอีกหนึ่งคน!!!”หมิงคงตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราดไหน

โฮกกก!!!!

สัตว์อสูรระดับต่าจํานวนนับไม่ถ้วนถูกบดขยี้ตายในทันที เห็นได้ชัดว่าหมิงคงโกรธมากขนาด

เมื่อเห็นดังนั้นคิงคองรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว “หมิงคงคนของเจ้าจะล่องหนได้และยังมีพรสวรรค์อําพรางได้แม้แต่ข้าก็ยังไม่สามารถค้นพบตัวตนของเขาได้เขาจะถูกฆ่าได้อย่างไร? เขาตายแล้วจริงๆเหรอ?”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันแต่เขาตายแล้วอย่างแน่นอนเจ้าจะรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างไร?”

ความคิดเห็น