บทที่ 78 คําขอของเย่วหลิง!

ไม่ว่าเย่วหลิงจะนําอะไรออกมา พวกเขาไม่กล้าแตะต้องมัน มิฉะนั้นพวกเขาคงต้องรับความโกรธของระดับราชาที่นี่ไม่ใช่ในฐานทัพทะเลมารแม้ว่าระดับราชาจะสังหารพวกเขาไปแล้วก็ไม่มีใครที่จะลงโทษเขา

แม้ว่าตระกูลของพวกเขาจะแก้แค้นให้ในอนาคต แต่นั่นกก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะฟื้นคืนชีพขึ้น

นอกจากนี้พวกเขาไม่กล้าแจ้งให้บรรพบุรุษของตระกูลตนเองทราบ

หากแจ้งข่าวนี้ไปยังบรรพบุรุษของตระกูลทราบโดยไม่มีข้อมูลอะไรเลย คงจะเป็นการเดินหาที่ตาย

ปรมาจารย์คนอื่นๆก็ไม่กล้าต่อสู้เพื่อสมบัติที่ไม่รู้จัก แต่ราชาหยุนเหอกลับสนใจ

ความแข็งแกร่งของเขาแข็งแกร่งกว่าบรรพบุรุษตระกูลเย่วมากเขามีโอกาสฆ่าเย่วหมิงได้ตามล่าพังเนื่องจากเย่วหมิงไม่มีพรสวรรค์พิเศษเขาเป็นเพียงระดับราชาธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

แน่นอน

เมื่อผลประโยชน์ยังไม่มากพอการต่อสู้ของระดับราชาจะไม่เกิดขึ้นง่ายดายเช่นนั้นนอกจากนี้ราชาหยุนเหอและเย่วหมิงก็ไม่ได้มีความแค้นต่อกันดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางสร้างความบาดหมางกันง่ายๆ

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่อยากรู้อยากเห็น!

ดังนั้น

ราชาหยุนเหอก็เปิดความสามารถในการการรับรู้มิติและพยายามตรวจสอบสถานการณ์ผ่านชั้นของมิติแต่เห็นได้ชัดว่ามันล้มเหลว!

ยอดฝีมือระดับราชามีวิธีการปิดกั้นการรับรู้มิติ หากว่าเขาต้องการที่จะตรวจสอบอย่างแนบเนียนมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้

“พรสวรรค์ด้านอวกาศของเราเป็นเพียงระดับเริ่มต้นเท่านั้น หากเป็นระดับปานกลางการรับรู้มิติของเราจะต้องแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่าหากเป็นเช่นนั้นแม้แต่เย่วหมิงก็คงยากที่จะป้องกันการรับรู้มิติของเราได้!”ราชาหยุนเหอถอนหายใจ

ภายในเรือเหาะเหินวายุของตระกูลเย่ว

เย่วหมิงมองเย่วหลิงอย่างร้อนรน “เจ้าคือเย่วหลิงใช่ไหม?”

ปู่ย่าตายายเย่วหลังถาม

“เจ้าค่ะ ท่านบรรพบุรุษ!”

เย่วหลิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเธอเคยพบท่านบรรพบุรุษที่มีศักดิ์เป็นปู่ของเธอเพียงไม่กี่ครั้ง เธอจะได้พบเขาในตอนที่มีเหตุการณ์สําคัญเท่านั้นนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับท่านบรรพบุรุษใกล้ขนาดนี้

กล่าวกันตามตรง

เธอเป็นเพียงนักรบผู้เชี่ยวชาญแต่บรรพบุรุษของนางเป็นถึงระดับราชา เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าระดับราชาแม้แต่ปรมาจารย์ทั่วไปก็ยังรู้สึกประหม่า

“หญ้าวิญญาณเพลิงอยู่ในมือเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

“เย่วหมิงกล่าวอย่างร้อนรน

“มันอยู่นี้แล้ว!”

เย่วหลิงหยิบกล่องหยกขนาดใหญ่ออกมาจากถุงเก็บสมบัติ จากนั้นเธอก็เปิดกล่องหยกออกภายในมีกล่องหยกขนาดเล็กอีกกล่องหนึ่งสุดท้ายเธอก็เปิดกล่องหยกที่มีหญ้าวิญญาณเพลิงอยู่

เย่วหมิงจ้องเขม็งไปที่หญ้าวิญญาณเพลิงทันที

หญ้าชนิดนี้มีสีแดงหยุดโลหิตและเปลวเพลิงจางๆแผ่กระจายออกมา

หญ้าวิญญาณเพลิงทั้งหมดมีใบอยู่สามใบ แต่ละใบมีลวดลายเปลวเพลิงอยู่หนึ่งเส้นแสดงให้เห็นว่าหญ้าวิญญาณเพลิงนี้มีระดับสาม

“มันเป็นหญ้าวิญญาณเพลิงระดับสามจริงๆ มันมีประโยชน์ต่อข้ามาก!” เย่ว์หมิงกล่าวอย่างตื่นเต้นเขามองไปที่เย่วหลิงอย่างอ่อนโยน

“เย่วหลิง หญ้าวิญญาณอัคคีระดับสามนี้มีค่าสูงมากมันไม่สามารถอธิบายที่ค่าได้ด้วยเงินเจ้าต้องการอะไร?”

“ท่านบรรพบุรุษ ข้าต้องการโอกาสหลังจากที่ข้าก้าวเข้าสู่ขีดจํากัดของระดับปรมาจารย์ ข้าต้องการใช้ศิลาแห่งเต๋อีกครั้ง!”

เย่วหลิงขอร้อง

“อะไรนะ? !! ศิลาแห่งเต๋”

เย่วเฟิงที่อยู่ด้านข้างหรี่ตาลงและอุทานด้วยความตกใจ

เขาไม่มีสิทธิ์เรียนรู้แผ่นศิลาแห่งเต๋เพราะศิลาแห่งเต๋เป็นสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดของตระกูลที่ได้มาจากสถานที่ลึกลับหากเย่วหลิงได้เรียนรู้ศิลาแห่งเต๋แม้เธอจะไม่ได้มีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับหลุดผลแต่เธอก็สามารถใช้พรสวรรค์ในการฝึกฝนระดับสูงสุดทําลายคอขวดบรรลุเป็นระดับราชาได้

อย่างไรก็ตาม ผลของศิลาแห่งเต๋นั้นไม่ได้มีประสิทธิภาพทุกอย่าง หากใช้มันแล้วกลิ่นอายลึกลับบนแผ่นศิลาแห่งเต๋ก็จะหายไปตอนนี้ศิลาแห่งเต๋ของตระกูลเย่วจึงใช้เฉพาะเวลาที่จ่าเป็นเท่านั้น