บทที่ 83 เสี่ยวจ่อที่มีมูลค่าสูงเกินตัว!

หลังจากหลบหนีไปหลายสิบลี้

เย่เทียนและเสี่ยวจ่อก็หยุดพักถึงเวลาที่เสี่ยวจือจะต้องมอบหินปราณให้กับเย่เทียน

“เสี่ยวจือ หินปราณอยู่ที่ไหน?”

เย่เทียนถาม

เสี่ยวจ่อเปิดปากของนางอย่างไม่เต็มใจและคายถุงเก็บสมบัติออกมา

ถุงเก็บสมบัติใบนี้เย่เทียนมอบให้เสี่ยวลื่อใช้เก็บหินปราณชั่วคราว

เย่เทียนเปิดถุงเก็บสมบัติและนับอย่างระมัดระวัง “หินปราณ 412 ก้อนไม่เลวเลย!”

เย่เทียนกล่าวชื่นชม

ความแข็งแกร่งของเสี่ยวจอนั้นไม่มากนักและชั้นหินนั้นก็แข็งแรงมาก ด้วยความสามารถของเสี่ยวจ่อการขุดหาหินปราณได้ 412 ก้อนในเวลาอันสั้นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

“พยายามให้มาก หลังจากกลับไป ถุงเก็บสมบัติใบนี้จะเป็นของเจ้า!”

เย่เทียนให้สัญญา

“นายท่าน ท่านพูดจริงหรือ?”

ร่างกายของเสียวจื้อสันเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้น!

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นถุงเก็บสมบัติของชิ้นนี้สามารถเก็บสมบัติได้อย่างง่ายดายหากวันหน้านางพบสมบัติและใส่ไว้ในถุงเก็บสมบัติใบนี้มันจะสะดวกกว่าเดิมมาก!

ในอดีต แม้ว่านางจะพบเจอกับสมบัติมากมาย แต่เสี่ยวจ่อก็มิอาจนํามันไปได้ด้วยเพราะร่างกายของมันมีขนาดเล็กเกินไป จึงไม่อาจพกพาสิ่งของได้มากนัก

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว!

เจ้านายสัญญาจะมอบถุงเก็บสมบัติให้กับมัน มันจึงตื่นเต้นมาก

“นายท่าน ข้าจะพยายามหาสมบัติให้มากที่สุด!”

เสี่ยวจื่อให้คํามั่น

เย่เทียนยิ้มเล็กน้อย เขาเพียงหวังว่าเสี่ยวจือจะหาสมบัติได้มากกว่านี้ในเขตแดนลับเมื่อกลับออกไปอีกไม่นานเขาก็จะสามารถคัดลอกพรสวรรค์ของเสี่ยวจื่อได้

เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็ไม่ต้องพึ่งพาเสียวจออีก

แน่นอนว่าเขาจะไม่ทิ้งเสี่ยวจื่อแต่จะมอบมันให้กับเย่หยู เย่หยุคงจะชอบเสียวจอมาก

“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาสมบัติกันต่อ!”

เย่เทียนเร่งเร้า

“อืม นายท่าน ตรงนั่นมีสมบัติอยู่ชิ้นหนึ่ง !”

เสี่ยวจื่อเหมือนแปลงร่างเป็นโจรสาว และพาเย่เทียนออกไปหาสมบัติอย่างตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกัน

หลังจากที่หยุนเฟิงเข้าไปในอุโมงค์ที่พบสายแร่หินปราณ เขาก็ต้องตกตะลึง

ภายในอุโมงค์ทางเดินมีรูเล็ก ๆ อยู่มากมาย ดูจากร่องรอยแล้วหลุมเล็กๆบนชั้นหินเหล่านี้เห็นได้ชัดว่ามีคนกําลังขุดแร่อยู่คาดว่าน่าจะขุดหินปราณออกไปเป็นจํานวนมาก

“โจรบัดซบตัวไหนกล้าขุดเอาหินปราณของข้าไป?”

หยุนเพิ่งโกรธมาก เขาต้องต่อสู้กับทั้งผู้ฝึกยุทธและสัตว์อสูร กลับมีคนแอบลอบเข้ามาขุดหินปราณออกไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวแค่คิดก็หดหูแล้ว

แต่เมื่อเขาคิดว่ายังมีสมบัติทั้งหมดของเฮ่อเหลียนป้าและพวกของมันอารมณ์ของเขาดีขึ้นเล็ก

“โจรบัดซบนั่นน่าจะหนีไปแล้ว ข้ามองหาโดยรอบแต่ไม่มีเสียงใดๆเสียงชุดที่ได้ยินเมื่อครู่ก็ไม่มีแล้วฮั่มข้าไม่เชื่อว่ามันจะขุดหินปราณได้จํานวนมากในระยะเวลาอันสั้นหินปราณส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นของข้า!”

เมื่อคิดได้ดังนั้นหยุนเฟิงจึงเริ่มลงมือขุดทันที

ตอนนี้เหลือเวลาไม่มากแล้วอีกแค่เจ็ดแปดวันเท่านั้นเขาต้องใช้เวลาสองวันในการเดินทางกลับไปยังรอยแยกดังนั้นเขาจึงเหลือเวลาจริงๆแค่เพียง 5 วันเท่านั้นไม่ว่าอย่างไรภายในห้าถึงหกวันเขาจะต้องจากไปมิเช่นนั้นเขาจะติดอยู่ในเขตแดนลับเหมือนเอ๋อเหลียนป้าเป็นเวลาสิบปีหากเป็นเช่นนั้นเขาจะต้องบ้าตายแน่ๆ

ขุดมัน!

ขุด!

แล้วก็ขุด……

หยุนเฟิงขุดแร่หินปราณอย่างบ้าคลั่ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็สามารถขุดหินปราณได้ก่อนหนึ่งแต่ก็ได้ทําลายชั้นหินเสียหายอย่างรุนแรงจนทําให้อุโมงค์หลายแห่งพังทลายลง