บทที่ 85 แสงของสมบัติ!

เมื่อออกมาจากสาขาของหอยุทธ์

ดวงตาคู่งามของเย่วหลิงจ้องไปยังเย่เทียน “เย่เทียนตอนนี้คุณเป็นมหาเศรษฐี 325,000 ล้านแม้แต่ฉันก็ยังคิดจะปล้นคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นคงต้องรอให้คุณแข็งแกร่งกว่านี้ก่อน !”

เย่เทียนพูดติดตลก

“ดี! ตอนนี้คุณกล้าแม้กระทั้งแกล้งฉันแล้ว!”

เย่วหลิงแสร้งทําเป็นโกรธ

ทั้งสองคนแค่พูดคุยหยอกล้อกันเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็เตรียมตัวแยกย้ายกันไป

แต่ก่อนจะจากไป

เย่วหลิงกล่าวเตือนอีกครั้ง “เย่เทียน ตอนนี้คุณรวยแล้วอีกสิบวันจะมีการจัดประมูลขึ้นที่หอยุทธฉันคิดว่าคุณอาจจะสนใจเพราะมีหลายสิ่งที่คุณอาจต้องการเพราะการที่คุณไม่ได้เข้าร่วมกองกําลังใดๆ มันมีหลายอย่างที่คุณไม่สามารถซื้อได้ด้วยตัวเอง”

“เย่วหลิง คุณช่วยบอกได้ไหมว่าสิ่งที่คุณหมายถึงคืออะไร?”

เย่เทียนถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตอนนี้เขามีเงินมากพอแล้ว แต่ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาหาซื้อไม่ได้หากไม่มีช่องทางยกตัวอย่างเช่นถุงเก็บสมบัติเขาเคยถามหอยุทธหลายครั้งแต่เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะซื้อมัน

“เทคนิครวบรวมลมปราณขั้นสูง!”

เย่วหลังกล่าว

“มันจะถูกนําออกมาประมูลจริงๆหรือ?”

เย่เทียนเต็มไปด้วยความสนใจ!

ตอนที่เขามาถึงฐานทะเลมารได้ไม่นาน แน่นอนว่าเขาเคยสอบถามเกี่ยวกับเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นสูงแล้วแต่สิ่งนี้เป็นความลับของขุมกําลังใหญ่ๆดังนั้นจึงไม่มีใครนํามันออกมาขาย

นอกเสียจากว่าเขาจะเข้าร่วมกับขุมกําลังใหญ่และประกาศถึงความจงรักภักดี มิเช่นนั้นเขาก็ไม่มีทางได้รับเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นสูง

และตอนนี้เขามีเพียงเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นกลางเท่านั้นซึ่งเย่วหลิงคือผู้มอบมันให้กับเขาเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นกลางให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมในตอนนี้แต่เมื่อถึงระดับปรมาจารย์ผลของมันจะต่ำลงมากและจะค่อยๆหมดประสิทธิภาพไป

หากเขาต้องการฝึกฝนต่อ เขาทําได้เพียงพึ่งพาเลือดสัตว์อสูรระดับสุดยอดเท่านั้น

ปรมาจารย์ที่มีครอบครองเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นสูงและปรมาจารย์ที่ไม่ได้ครอบครองเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นสูงทั้งสองมีอัตราความก้าวหน้าแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เย่เทียนวางแผนไว้ว่าหลังจากบรรลุขอบเขตปรมาจารย์แล้ว เขาค่อยไปแสวงหาเทคนิครวบรวมลมปราณขั้นสูงอีกครั้งแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมีโอกาสแล้ว

“เย่วหลิง ผมจะต้องเข้าร่วมแน่นอน!”

เย่เทียนตอบอย่างมั่นใจ

“ดี ฉันจะให้คนส่งบัตรเชิญการประมูลให้คุณภายใน 2 วัน!”

เย่วหลิงกล่าว

“ขอบคุณมาก!

เย่เทียนกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ถ้าหากเขาหาบัตรเชิญด้วยตัวเองคงจะต้องใช้เวลาไม่น้อย

จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

ตอนนี้เป็นเวลาเย็น

เย่หยกลับมาจากโรงเรียนของนักรบแล้ว เมื่อเห็นเย่เทียนกลับมา เธอก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

“ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็กลับมา!”

เย่หยวิ่งเหยาะๆเข้ามา

แต่ไม่นานเธอก็ถูกดึงดูดโดยเสี่ยวจื่อ

“ว้าว หนูน้อยน่ารักตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของพี่หรอ? หรือพี่จะนํามันมาเป็นของขวัญให้ข้า?”

ดวงตาของเย่หยุเต็มไปด้วยความคาดหวัง

จะโทษเธอก็ไม่ได้ เสี่ยวลื่อน่ารักมาก โดยเฉพาะขนสีทองเล็กๆ ตรงหว่างคิ้วทําให้มันน่ารักขึ้นหลายเท่า “อม นี่เป็นของขวัญพี่มอบให้เจ้า!”

เย่เทียนพยักหน้า

เมื่อเย่เทียนส่งเสี่ยวจื่อให้เย่หยู เสี่ยวจอก็ตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้น?

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่น่ารักของเจ้านายหรอกหรือ? ทําไมมันถึงกลายเป็นสัตว์เลี้ยงของสาวน้อยคนนี้ไปได้?”

“นายท่าน ท่านจะขายข้าหรือ?”

เสี่ยวจอพูดกับเย่เทียนด้วยความคับข้องใจ

“ไม่ได้ขาย แต่ข้ามักจะยุ่งมากไม่มีเวลาที่จะดูแลเจ้านี่คือเย่หยน้องสาวของข้าดูแล้วนางจะชอบเจ้ามากข้าเชื่อว่านางคงจะปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี!”เย่เทียนอธิบาย