ตอนที่ 1 ร้อยปีต่อมา

นเตียงไม้ ในห้องนอนที่ไร้ระเบียบ

“อ๊า…ปวดหัวมาก!!!”

“เรา… ยังมีชีวิตอยู่ ?”

ความคิดที่สับสนของเย่เทียนค่อยๆชัดเจนขึ้น ความทรงจำของชีวิตก่อนหน้านี้ ค่อยๆปรากฏขึ้นภายในใจของเขา ในขณะเดียวกัน ความทรงจำอันใหม่เอี่ยมก็หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเย่เทียน

“นี่เรา…ข้ามเวลามา!”

เย่เทียนยิ้มแหยๆ ร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของเด็กหนุ่มที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกับเขา ตัวเขานั้นมาจากปี 2019 แต่ตอนนี้เป็นปี 2119 แล้ว กล่าวอีกนัยหนึ่งเขาข้ามเวลามาถึงอีกหนึ่งร้อยปีต่อมา

ยุคหลัง 100 ปีนี้ เรียกอีกอย่างว่ายุคแห่งพลังหรือที่เรียกว่ายุคแห่งพรสวรรค์ เรื่องราวของศตวรรษนี้ค่อยๆปรากฎขึ้นในใจของเย่เทียนทีละน้อย

เมื่อต้นปี 2019 รอยแยกมิติจำนวนมากปรากฏขึ้นบนโลก สัตว์ร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลออกมาจากรอยแยกมิตินี้ ตั้งแต่นั้นมาเผ่าพันธ์มนุษย์ไม่ได้อยู่ส่วนบนสุดของห่วงโซ่อาหารอีกต่อไป พวกเราอยู่ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ร้าย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายเหล่านั้น มนุษย์พยายามทำลายพวกมันด้วยอาวุธร้อนทุกชนิดที่มี

แต่พวกเขาก็ต้องล้มเหลว เพราะสสารลึกลับปรากฏขึ้นภายใต้สวรรค์และปฐพี ซึ่งต่อมาถูกเรียกขานว่า “ปราณหยวน” มันได้ทำลายโครงสร้างของอาวุธร้อนทำให้ไม่สามารถใช้งานได้และแม้แต่อาวุธร้ายแรง อย่างระเบิดนิวเคลียร์ยังกลายเป็นเพียงเศษเหล็ก

นับตั้งแต่นั้น มนุษยชาติก็เข้าสู่ยุคของอาวุธเย็น มนุษย์ผู้อ่อนแอที่พึ่งพาอาวุธเย็นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์ร้าย

โชคดีสัตว์ร้ายกลุ่มแรกๆที่ออกมาจากรอยแยกเป็นสัตว์ร้ายระดับต่ำ ซึ่งทําให้มนุษย์ชาติมีโอกาสรอดชีวิต

หลังจากการวิจัยของนักวิทยาศาสตร์มากมาย พวกเขาพบว่าสสารลึกลับที่เกิดขึ้นใหม่บนโลกนั้น มนุษย์ชาติสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ ดังนั้นอาชีพใหม่จึงเกิดขึ้น

นักรบ!

นักรบคือผู้ฝึกร่างกาย ดูดซับปราณหยวน ทําลายขีดจํากัดของร่างกาย บรรลุเป็นจอมยุทธ์

ในเวลาเดียวกันพรสวรรค์ของมนุษย์ก็ได้เริ่มตื่นขึ้น

ผู้คนเพียงแค่หยิบมือที่มีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะ พรสวรรค์ในการบ่มเพาะจะเป็นตัวกําหนดความสําเร็จของคนๆนั้นในอนาคต นอกเหนือจากพรสวรรค์ในด้านการบ่มเพาะแล้ว ยังมีพรสวรรค์พิเศษในด้านอื่นๆ เช่น พรสวรรค์ด้านทักษะดาบ พรสวรรค์ด้านเปลวเพลิง พรสวรรค์น้ําแข็งและอื่น ๆอีกมากมาย

ด้วยพรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นนี้ของนักรบ มนุษย์จึงสามารถต่อที่จะกรกับสัตว์ร้ายได้ แต่ดินแดนส่วนใหญ่บนโลกถูกยึดครองโดยสัตว์ร้าย มีเพียงส่วนเล็ก ๆ ที่มนุษย์ยึดคืนกลับมาแล้วสร้างฐานเพื่อความอยู่รอด

สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวขวัญคือ โลกปัจจุบันมีขนาดใหญ่กว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า ดูเหมือนว่าภายใต้อิทธิพลของปราณหยวน มันทำให้ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนี้ขยายตัวขึ้นหลายร้อยเท่า

“ปราณหยวน พรสวรรค์ สัตว์ร้าย โลกนี้ยอดเยี่ยมนัก!”

เย่เทียนสูดหายใจเข้าลึก พร้อมเเสยะยิ้ม

บางทีการข้ามเวลามาของเรา อาจเป็นเรื่องดีก็ได้

แต่ไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง

“รอยแยกมิติปรากฏขึ้น พลังปราณปรากฏออกมาในเวลาไล่เลี่ยงกัน ผู้คนหนึ่งในหมื่นสามารถปลุกพรสวรรค์ของตนให้ตื่นขึ้นได้ แต่ในขณะนั้นร่างกายของมนุษย์อ่อนแอเกินไป การปลุกพรสวรรค์จึงไม่ใช่เรื่องดี มันเป็นภัยพิบัติ ด้วยเหตุที่ว่าร่างกายของมนุษย์ไม่แข็งแกร่งพอ การปลุกพรสวรรค์มันจึงเป็นการรนหาที่ตาย ตามตำราที่บันทึกไว้ เหตุการณ์ครั้งนั้นมนุษย์จํานวนมากร่างกายถูกทำลายเพราะไม่สามารถรองรับพลังอันยิ่งใหญ่ที่เกิดจากการปลุกพรสวรรค์ได้ บางคนต้องตาย บ้างก็พิการ”

เย่เทียนยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

“ดูเหมือนว่า เจ้าของร่างคนก่อนจะปลุกพรสวรรค์ให้ตื่นขึ้น ร่างกายนี้ไม่อาจทานทนพลังได้จึงต้องจบชีวิตลง! ”

ด้วยความทรงจำ เย่เทียนมั่นใจว่าก่อนหน้านี้เจ้าของร่างได้ดูดซับพลังลมปราณมาโดยตลอด แต่เขายังคงจบชีวิตเพราะเรื่องนี้

“นี่…ร่างนี้ปลุกพรสวรรค์อะไรกันแน่ ถึงทำให้ต้องตาย แม้ว่ามนุษย์เมื่อร้อยปีก่อนจะปลุกพรสวรรค์ขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่เพราะร่างกายพวกเขาในตอนนั้นยังไม่ชินกับพลัง พวกเขาจึงประสบชะตากรรมที่น่าอนาจ ต่างกับตอนนี้ที่มีวิธีทำให้สามารถทานทนต่อพลังที่เกิดจากการปลุกพรสวรรค์ได้ หรือว่าพรสวรรค์ที่เราปลุกขึ้นมา มีพลังถึงขั้นที่ท้าทายสวรรค์? น่าเสียดายที่เราข้ามเวลามา จนไม่อาจบอกได้ว่าพรสวรรค์นั้นคืออะไร!” เย่เทียนคิดอย่างเสียดาย

หลังจากเรียบเรียงและประสานความทรงจำจากชาติที่แล้วและยุคสมัยนี้เรียบร้อย เย่เทียนก็ค่อยๆ สํารวจร่างกายปัจจุบันของเขาอย่างช้าๆ

ร่างกายนี้อายุเพียง 15 ปี ซึ่งเป็นช่วงเริ่มตนฝึกฝนบ่มเพาะพลัง

ก่อนอายุ 15 ปี ร่างกายจะยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะฝึกฝน เว้นเสียแต่ว่าตระกูลใหญ่บางตระกูลจะใช้สมบัติล้ำค่าบางอย่างเพื่อเร่งการเจริญเติบโตของร่างกาย จึงทำให้สามารถฝึกฝนได้ก่อนอายุ

อาจกล่าวได้ว่าอายุ 15 ปีเป็นช่วงเวลาทองแห่งการเริ่มฝึกฝน หากปล่อยอายุล่วงเลยไปถึง 20 ปีแล้วค่อยฝึกฝน แม้ว่าจะมีพรสวรรค์ระดับสูง แต่ความสําเร็จในอนาคตก็จะถูกจํากัด

“โชคดีที่เราไม่อยู่ในร่างชายชรา มิฉะนั้น คงต้องแย่แน่ ๆ”