ตอนที่ 36 แผนของตระกูลโม่

านไม่สามารถฆ่าข้าได้ที่นี่คือฐานหลินไห่ตระกูลหลินมีกฎว่านักรบทุกคนไม่สามารถฆ่าผู้อื่นตามอําเภอใจในฐานหลินไห่มิเช่นนั้นจะต้องรับโทษจากตระกูลหลินและตระกูลอื่นๆ! ”

โม่หยวนกล่าวด้วยความหวาดกลัว

“ตอนนี้เจ้าไม่เพียงแต่จะไม่อ้อนวอนขอความเมตตาแต่เจ้ายังคิดจะข่มขู่ข้าอีกหรือ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะเคยชินกับการใช้อํานาจของตระกูลโม่มากเกินไปเจ้าไม่รู้ถึงสถานการณ์ที่แท้จริงและเพื่อให้เจ้าเข้าใจวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง ! ”

พูดจบเย่เทียน ก็คว้าแขนของโม่หยวนและบีบมันเบาๆ

กรอบ!!!

อําากกกกกก

โม่หยวนกรีดร้องออกมา

ตอนนี้แขนของโม่หยวนได้พิการไปในทันที หากเขาต้องการที่จะรักษามันให้หายดีเขาจะต้องเสียค่ารักษาที่มีมูลค่ามหาศาลและตระกูลโม่จะยอมจ่ายค่าตอบแทนให้กับนักรบที่ไม่ไม่มีโอกาสก้าวหน้าต่อไปในอนาคตหรือไม่ ?

คําตอบคือ ไม่!

ตระกูลโม่ไม่มีทางทําเช่นนั้นแน่!

“ไสหัวไป!”

เย่เทียนตวาดอย่างเย็นชา

โม่หยวนไม่กล้าที่จะข่มขู่เย่เทียนอีกต่อไป เขาอดทนต่อความเจ็บปวดและคลานหนีออกจากบ้านของเย่เทียนอย่างน่าสักเวช

“ตระกูลโม่ ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทําเรื่องโง่ๆ ไม่เช่นนั้น…..”

จิตสังหารสายหนึ่งปรากฏขึ้นจากดวงตาของเย่เทียน

เมื่อโม่หยวนกลับถึงคฤหาสน์ของตระกูลโม่ เขาก็ได้เข้าพบผู้นําตระกูลโม่ โม่ฉางเซ็งทันที

โม่ฉางเซิงไม่ได้มีพรสวรรค์มากนัก เขามีเพียงพรสวรรค์ระดับเริ่มต้นเท่านั้น แต่ภายใต้ทรัพยากรมหาศาลของตระกูลโม่เขาที่เพิ่งจะอายุเพียงสามสิบปีก็สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักรบชั้นยอดขั้นต้นได้ถึงแม้ว่าจะยากที่จะพัฒนาต่อแต่สถานะของเขานั้นสูงพอจึงได้ขึ้นครองบัลลังก์ของตระกูลโม่

เพราะเขาเป็นบุตรชายของโม่ฉางซึ่งนักรบชั้นยอดของตระกูลโม่ !

โม่ฉางซึ่งมีบุตรชายและบุตรสาวมากมาย แต่ส่วนมากล้วนมีพรสวรรค์ระดับรอง และมีพรสวรรค์ระดับเริ่มต้นเพียงไม่กี่คน และในบรรดาพรสวรรค์ระดับเริ่มต้น พรสวรรค์ของโม่ฉางเซิงถือได้ว่าดีที่สุดแล้ว

“ท่านผู้นํา ท่านผู้นํา ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับข้า!”

โม่หยวนลากแขนที่ของเขาเดินเข้าไปหาโม่ฉางเซ็งและคุกเข่าลงอย่างแรง

“เกิดอะไรขึ้นกับแขนของเจ้า? หรือว่าเจ้าไปเชิญเย่เทียนแล้วมีปัญหา? ” โม่ฉางเซิงขมวดคิ้ว

“เย่เทียนดูถูกตระกูลโม่ของเราเกินไปแล้ว !”

โม่หยวนร้องไห้และเล่าถึงความหยิ่งยโสของเย่เทียน

จากปากของเขา เขากลายเป็นคนน่าสงสารและไร้เดียงสา และความผิดทั้งหมดเป็นเพราะเย่เทียนเย่เทียนยังโหดเหี้ยมทําร้ายเขาจนแขนข้างหนึ่งของเขาพิการ

เมื่อโม่หยวนพูดจบ โม่ฉางเซ็งก็ให้คนพาโม่หยวนออกไปโดยไม่พูดอะไรเกี่ยวกับการรักษา

“ขยะ!”

โม่ฉางเซ็งสบถออกมา

เขาด่าโม่หยวน การทํางานง่ายๆไม่สําเร็จหากไม่เรียกว่าขยะแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อคําพูดของโม่หยวนทั้งหมด ในฐานะผู้นําตระกูล เขารู้ดีว่าโม่หยวนมีนิสัยอย่างไรเขาต้องล่วงเกินเย่เทียนอย่างแน่นอน

แต่เย่เทียนจะต้องปฏิเสธคําเชิญของโมยวน มิฉะนั้นโม่หยวนคงจะไม่ล่วงเกินเย่เทียน