ตอนที่ 6 ทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐี

ตอนที่ 6

นลิน ยอมให้ หมอภาค ใช้คีย์การ์ดของเธอเปิดประตูและพาเข้ามาในคอนโดแต่โดยดี ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะยืนด้วยตัวเองแล้ว ร่างทั้งร่างโอนเอนไปตามแรงประคองของเขา

หมอภาคค่อยๆ พานลินมานั่งลงบนโซฟาหนังนุ่มกลางห้องนั่งเล่น ก่อนที่สายตาคมกริบจะกวาดมองสำรวจไปรอบๆ ห้องชุดสุดหรูแห่งนี้เป็นครั้งแรก ทุกอย่างดูดีมีราคา แต่สภาพกลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย

หนังสือและนิตยสารกองซ้อนกันอยู่บนโต๊ะกาแฟ เสื้อคลุมตัวสวยพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ จานกาแฟที่ยังไม่ได้ล้างวางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว ห้องไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่ควรจะเป็น ออกจะรกนิดๆ ด้วยซ้ำ ซึ่งมันช่างผิดกับนิสัยของเขาที่เป็นคนเจ้าระเบียบและรักความสะอาดเป็นที่สุด เห็นแล้วก็อยากจะลุกขึ้นมาจัดห้องให้เธอเดี๋ยวนี้เลย

หลังจากหายาแก้แพ้ท้องให้เธอกินและดูแลจนแน่ใจว่านลินนอนหลับไปเพราะความอ่อนเพลียแล้ว ภาคินก็ลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ โซฟา เขานั่งมองใบหน้ายามหลับของเธออย่างเงียบๆ ขนตายาวเป็นแพ จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอิ่มที่เคยต่อปากต่อคำกับเขาตอนนี้กลับเผยอออกเล็กน้อยอย่างน่าเอ็นดู

เขายกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขอย่างแท้จริง

เช้าวันรุ่งขึ้น นลินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นหอมของกาแฟและอาหารเช้าลอยมาเตะจมูก เธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นนั่งเมื่อเห็นร่างสูงในชุดเดิมกำลังง่วนอยู่ตรงส่วนครัวของเธอ!

“คุณ!” เธออุทานออกมาอย่างตกใจ “นี่ยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ”

ภาคินหันมายิ้มให้ “จะให้ผมกลับไปได้ยังไงในเมื่อคุณป่วยอยู่” เขาพูดพลางยกจานข้าวต้มกุ้งร้อนๆ มาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเธอ “ตื่นแล้วก็ดีเลยครับ ทานอาหารเช้าก่อน จะได้ทานยา”

นลินมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร ยิ่งเมื่อเห็นอาหารเช้าที่น่าทานตรงหน้า ท้องของเธอก็เริ่มร้องประท้วงขึ้นมา

หลังจากทานอาหารและยาเรียบร้อยแล้ว ภาคินก็เปลี่ยนโหมดมาเป็นคุณหมอเจ้าของไข้ทันที เขาเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและเด็ดขาด

“ผมตัดสินใจแล้ว คุณต้องย้ายไปอยู่กับผม”

“ว่าไงนะคะ!” นลินแทบสำลักน้ำเปล่า “ฉันไม่ไป!”

“คุณหวานฟังผมก่อนนะ” เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ตอนนี้คุณเริ่มมีภาวะแพ้ท้องรุนแรง หรือที่ทางการแพทย์เรียกว่า Hyperemesis Gravidarum (ไฮ-เปอร์-อี-เม-ซิส แกรฟ-วิ-ดา-รัม) มันจะทำให้คุณอ่อนเพลีย คลื่นไส้ และอาจเกิดภาวะขาดน้ำได้ง่าย การอยู่คนเดียวมันอันตรายมาก ถ้าเกิดคุณหน้ามืดล้มลงไปจะทำยังไง”

เขาเว้นจังหวะให้เธอได้คิดตาม “ที่บ้านผมมีแม่บ้านคอยดูแลเรื่องอาหารการกินตั้งแต่เช้ายันเย็น มีคนคอยดูแลคุณ มันปลอดภัยกว่าเยอะ ผมขอให้คุณย้ายไปอยู่ด้วยกันชั่วคราว ในฐานะที่ผมเป็น ‘หมอเจ้าของไข้’ ที่ต้องดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด”

นลินส่ายหน้าปฏิเสธหัวชนฝา “ไม่ค่ะ! ฉันดูแลตัวเองได้ เรื่องแค่นี้เอง ไม่รบกวนคุณหมอหรอกค่ะ”

แต่แล้ว ราวกับร่างกายอยากจะหักล้างคำพูดของเธอ ทันทีที่พูดจบ นลินก็รู้สึกถึงอาการคลื่นไส้ที่ตีรวนขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง ภาคินรีบตามไปลูบหลังให้ด้วยความเป็นห่วง