ตอนที่ 15 ผมอยากแต่งงานกับคุณ

วาโยเปลี่ยนความสนใจจากสิงหาไปที่ดาวเหนือ ความสงสัยพลุ่งพล่านขึ้นที่หน้าอกขณะที่เขาจ้องมองเด็กน้อย “ดาวเหนือเป็นคนตัดต่อภาพนั้นที่เกี่ยวกับเด็กนอกสมรสที่กำลังเป็นกระแสเมื่อวานนี้งั้นเหรอ”

ดาวเหนือกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา เขาโต้เถียงด้วยท่าทางเหมือนเด็ก ๆ “คุณลมหมายความว่าไง ผมเพิ่งขึ้นเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนของผมไม่มีแม้แต่บทเรียนคอมพิวเตอร์ คุณคิดว่าผมสามารถตัดต่อภาพที่ซับซ้อนแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ?”

ดวงตาของวาโยเป็นประกาย เขาพูดต่อด้วยเสียงทุ้ม “แล้วทำไมดาวเหนือถึงให้ผาเรียกตัวเองว่าพี่ชายต่อหน้านักข่าวในวิดีโอคอลตอนที่ฉันชี้แจงเกี่ยวกับข่าวลือ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นดาวเหนือก็ยิ้มออกมา “ผมขอทราบความสัมพันธ์ของคุณกับคุณพ่อสิงห์หน่อยครับ คุณวาโย” เขาถาม

วาโยผงะเล็กน้อยขณะที่เขาจ้องมองที่ดาวเหนือ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กัดฟันตอบ “ลูกพี่ลูกน้อง”

ดาวเหนือยักไหล่อย่างไม่ไยดี “อย่างที่คุณว่ามา” เขาตอบอย่างสบาย ๆ “ผากับผมเป็นลูกชายของคุณกับพ่อสิงห์ จะผิดอะไรที่เขาเรียกผมว่าพี่ชายออกสื่อ”

วาโยพูดไม่ออก

“คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายตัวเองต่อสาธารณชนหรอกครับคุณวาโย มันไม่สำคัญตราบใดที่เรารู้ความจริง? ทำไมเราต้องสนใจว่าโลกคิดยังไงกับเรา? แน่นอน ถ้าคุณยืนยันที่จะทำการตรวจดีเอ็นเอเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณ ผมยินดี แต่เลือดของผมประเมินค่าไม่ได้ เลือดของผมหนึ่งหยดมีค่าหนึ่งพันล้าน ถ้าคุณโอนเงินมาผมจะเจาะเลือดให้”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น วาโยก็เงียบไปในขณะที่สิงหาหัวเราะเบา ๆ

ความโลภของเขาแสดงออกมาอีกครั้ง เราให้เงินเขาหนึ่งร้อยล้านทุกเดือน นั่นยังไม่พออีกเหรอ? ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขากล้าพอที่จะกรรโชกลม กล้าหาญมาก

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ลม พวกเราจะไปแล้วนะ”

สายตาของวาโยจับจ้องไปที่ปรียาดา เมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่สะทกสะท้านหลบเลี่ยงต่อสัมผัสของสิงหา สีหน้าก็บึ้งตึง

ผู้หญิงคนนี้รำคาญสัมผัสของเรามาก แต่พอมีผู้ชายคนอื่นมาแตะต้อง เธอกลับไม่หลีกเลี่ยงเขา

“นายวางแผนจะแต่งงานกับเธอเหรอ”

สิงหาเลิกคิ้วยักไหล่อย่างไม่ไยดี “เด็กเรียกฉันว่าพ่อแล้ว แน่นอน ฉันจะรับผิดชอบพวกเขาเอง นายเองก็ไม่รับคุณบีมเข้าครอบครัวธนโสภณเพราะตอนนี้มีผาล่ะ? ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องกัน? ถ้าข่าวออกไปว่าเราแต่งงานกับพี่สาวน้องสาวคู่หนึ่ง เราจะดังเป็นพลุแตก”

เป็นอีกครั้งที่วาโยหมดคำพูด

ขณะที่พวกเขาก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์ปรียาดาดึงมือออกจากการกุมมือของสิงหาโดยสัญชาตญาณ เธอขอโทษด้วยการถอนหายใจเบา ๆ “ฉันขอโทษที่รบกวนคุณอีกครั้งและที่ทำให้คนของคุณเข้าใจผิดอย่างมาก ถ้าฉันทำได้ ฉันอยากจะเชิญคุณและคุณหญิงแอ้มมาทานอาหารและอธิบายทุกอย่างให้พวกเขาฟังโดยตรง ฉันไม่อยากรบกวนชีวิตส่วนตัวของคุณ”

สิงหายิ้มเล็กน้อยรอยยิ้มที่งดงามสามารถทำให้ทุกคนอารมณ์ดีขึ้นได้ สิ่งที่เขาพูดต่อไปจะทำให้ทุกคนใจละลาย

“ปาย หลายปีผ่านมาแล้ว ผมแน่ใจว่าคุณรับรู้ถึงความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ ในเมื่อมันถูกแฉออกมาแล้ว วันนี้มาคุยกันแบบเปิดอก ผมชอบคุณ—ไม่สิ—บางทีผมอาจจะไม่ได้ชอบคุณอีกต่อไปแล้ว หลังจากหลายปีที่อยู่ด้วยกัน ผมเชื่อว่าความรู้สึกของผมได้เบ่งบานเป็นความรักที่ลึกซึ้งกับคุณ”

“คุณสิงห์—”

“อย่าปฏิเสธผมเร็วเกินไปนะปาย เราทั้งคู่ไม่ได้แต่งงานกัน เป็นเรื่องธรรมดาที่ผมจะรับรู้ความรู้สึกที่มีต่อคุณ ผมอยากแต่งงานกับคุณ นั่นเป็นส่วนหนึ่งของแผนของผมมาโดยตลอด เราทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่ แน่นอนว่าเราสามารถพูดคุยแบบผู้ใหญ่ได้ หัวใจของผมเป็นของคุณอย่างสมบูรณ์ ผมอยากจะขอคุณแต่งงาน ตราบใดที่คุณยังไม่ได้แต่งงานกับใคร ผมก็ยินดีที่จะรอคุณนานแค่ไหนก็ได้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม”

ปรียาดาก้มหัวลงเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะผ่านความวุ่นวายครั้งแล้วครั้งเล่า เธอก็ยังคงไร้เดียงสาเหมือนเด็กอายุสิบแปดในเรื่องความรู้สึกและความสัมพันธ์—เธอไม่มีทักษะในการตัดสินใจ

เธอไม่ได้ต่อต้านสิงหา ตรงกันข้ามเธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เขา แต่เธอมีลูกสองแล้ว ครอบครัวเขาอาจไม่ยอมรับเธอ

“คุณสิงห์บอกฉันว่าคุณเป็นคนไชเนียนใช่ไหมคะ”