บทที่ 3

ศรัณย์ - หนุ่มหล่อเพื่อนชายคนสนิทของริสาที่เติบโตมาด้วยกัน ด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้กันเลยเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นคนหน้าตาสะอาด บุคลิกเรียบร้อย และเป็นฮอตเนิร์ดที่ต้องตาต้องใจของสาวๆ แม้ดูเหมือนเขาจะชนะใจผู้หญิงคนอื่นได้ไม่ยาก แต่ทั้งชีวิตเขาไม่เคยเอาชนะริสาได้เลย

เขาตั้งใจเรียนและนิสัยเรียบร้อยไม่ชอบมีปากมีเสียงกับใครมาตั้งแต่เด็ก ทำให้มักจะถูกเพื่อนในห้องคนอื่นๆ แกล้งเล่นเป็นประจำ จนได้ริสาที่มีนิสัยไม่ยอมคนเข้ามาช่วยเป็นกำแพงคอยกันพวกนิสัยเสียออกไป ศรัณย์เลยเหมือนกลายเป็นลูกสมุนอยู่ในความปกครองของเธอนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ริสาสนุกที่มีเขาคอยตามใจและเป็นลูกหาบที่ไม่ว่าจะชวนเล่นอะไรแผลงๆ เขาก็ไม่มีทางขัดขืน ส่วนศรัณย์แม้บางครั้งจะทำบ่นอยู่บ้างแต่เขาก็ดีใจที่มีเพื่อนที่สดใสอยู่ข้างๆ ช่วยให้เขาผ่านชีวิตในวัยเด็กมาได้แบบไม่น่าเบื่อ จนกลายเป็นภาพชินตาของคนในละแวกนั้นที่มักจะเห็นทั้งสองคนตัวติดกันตลอด มีสาวน้อยยิ้มกว้างที่ไหนก็ต้องมีเด็กหนุ่มแว่นหนาคอยเดินตามที่นั่น

วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งทั้งคู่เติบโตขึ้นเป็นหนุ่มเป็นสาว ศรัณย์ก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขามักจะแอบมองริสาในยามเผลออยู่บ่อยๆ เขาเริ่มตื่นเต้นเมื่อเธอเข้ามาใกล้ เริ่มใจสั่นเมื่อได้กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมที่ลอยมาตามลม รอยยิ้มของริสาที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กมันเริ่มกลายเป็นภาพที่เขานึกอยากจะเห็นเป็นสิ่งแรกตั้งแต่ตื่นนอนในตอนเช้า

จนกระทั่ง ม.6 เทอมสุดท้าย ศรัณย์ก็ทนความอัดอั้นในใจไม่ไหวอีกต่อไป...

"สา.. กูชอบมึงว่ะ"

"อืม รู้อยู่แล้วล่ะ"

"ห๊ะ?.. เอ่อ.. ละ-แล้วๆ แล้วไงวะ.."

"กูก็ชอบมึงนะ"

"เฮ้ย! จริงดิ!"

"จริงสิ ไม่งั้นกูจะอยู่กับมึงทำไม"

"งั้น.. เรามาเป็น.."

"ก็เป็นเพื่อนกันไง คิดอะไรมากวะ"

"........."

ศรัณย์ถึงกับอ้าปากค้างหาคำพูดต่อไม่ถูก

"นี่อย่าบอกนะว่าจะขอกูเป็นแฟนจริงๆ.. มึงคิดภาพเราวันพรุ่งนี้ออกมั้ย?"

"กะ-ก็......"

"ฮ่าๆๆ นั่นไง.. กูคิดภาพเราเป็นแฟนกันไม่ออกเลยว่ะ.. จะมองหน้ากันยังไงวะ กูจำเป็นต้องเขินมึงมั้ย?.. กูเนี่ยนะ เขินกับมึง?.. ช่างเหอะ ไปกินลูกชิ้นกันดีกว่า"

"สาาา.. มึงช่วยจริงจังหน่อยได้ไหมวะ กูซีเรียสนะเว้ย"

"เรื่องซีเรียสเหรอ? อืมมม.. มึงจะเลือกมหา'ลัยไหนอะ เก่งๆ อย่างมึงเลือกได้ทุกที่อยู่แล้วนี่ ตัดสินใจได้ยัง?"

"เรื่องนั้น.. กูก็ต้องเลือกที่เดียวกับมึงอยู่แล้ว ไม่น่าถาม"

"ดีมาก ไอ้รันของกูมันต้องอย่างงี้สิ.. ไม่มีมึงอยู่ด้วยชีวิตมหา'ลัยกูคงเหงาแย่.. ป่ะ ไปกันเหอะ"

ศรัณย์ถอนใจกับความง่ายๆ ของเพื่อนอย่างช่วยไม่ได้ แม้เขาจะพยายามรุกเร้าแสดงความรู้สึกอย่างชัดเจนเพื่อข้ามเส้นแบ่งความเป็นเพื่อนอยู่หลายครั้ง แต่ก็มักจะโดนริสาปัดตกด้วยรอยยิ้มแบบไม่สะทกสะท้านเหมือนเคย

ทั้งคู่ย้ายมาเมืองใหญ่เพื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ยังเลือกที่จะเช่าอยู่หอพักเดียวกัน แม้จะแยกกันอยู่คนละชั้นแต่ก็มักจะชวนกันออกไปทานข้าวหรือเที่ยวเล่นยามว่างเป็นประจำ ริสายังคงใช้ชีวิตเป็นปกติกับเขาเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด

ศรัณย์ตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าภายในระยะเวลา 4 ปีในช่วงชีวิตนักศึกษาเขาน่าจะมีโอกาสทำให้ริสาเปิดประตูหัวใจให้เขาได้บ้าง แต่จนแล้วจนรอดเวลาผ่านไปถึงชั้นปีสุดท้ายความสัมพันธ์ในแบบที่หวังมันก็ไม่เกิดขึ้นจนเขาปลงตก

ริสายังคงทำตัวเอาแต่ใจ เป็นเหมือนลูกพี่คอยสั่งการโน่นนี่นั่นตามใจชอบและมีรอยยิ้มที่สดใสให้เสมอ.. เขาเริ่มรู้สึกว่าควรจะพอใจอยู่แค่นั้นและยอมยิ้มรับความเป็นเพื่อนกับเธอแต่โดยดี

จนกระทั่งไม่กี่วันก่อนอยู่ดีๆ ริสาก็มีคำขอแปลกๆ สั่งการให้เขาช่วยถ่ายรูปสุดเสียวนั่น แม้ว่าเขาเริ่มทำใจละทิ้งความพยายามคิดกับเธอเกินเพื่อนได้บ้างแล้ว แต่การได้เห็นริสาในมุมอื่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในคืนนั้น ได้เห็นร่างกายสุดยั่วยวนพร้อมกับใบหน้าสวยหวานกำลังทำหน้าอ้อนขออยู่ใต้หว่างขาในแบบที่เขาได้แต่คิดฝันนั่นทำให้ความรู้สึกต่างๆ กลับมาเอ่อล้นในอกยิ่งกว่าเดิม

เขาคิดจนนอนไม่หลับอยู่หลายคืนว่าเธอกำลังเล่นเกมส์อะไรอยู่ หรืออาจจะเป็นข้ออ้างในการเสนอตัวยอมเป็นแฟนกับเขา? แต่ด้วยนิสัยที่คาดเดาไม่ได้ของริสาทำให้ศรัณย์ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป

แต่พอมาคิดอีกมุมหนึ่ง ในเมื่อถึงขั้นได้โชว์ของลับให้เธอเห็นเต็มหน้าเต็มตาไปขนาดนั้น.. เขาถอยไม่ได้อีกแล้ว.. เขาคิดว่าต้องทำอะไรให้มันชัดเจนขึ้นให้ได้ ต้องรุกมากกว่านี้ ต้องทนหน้าด้านตามตื้อขึ้นอีก แม้ว่าจะต้องแลกกับมิตรภาพความเป็นเพื่อนสิบปีก็ตาม

ตื้ด~ ตื้ดดด...