บทที่ 7

ศรัณย์ถึงกับมึนงงไม่อยากเชื่อหูเมื่อได้ยินคำพูดแปลกๆ จากปากสาวสวยคนที่เพิ่งเจอกันได้ไม่กี่นาที

"เอ่อ.. เหมียวว่าไงนะ?"

"เหมียวถามว่าาา.. ควxยาวๆ อันนั้นเป็นของรันจริงๆ รึเปล่า.. ได้ยินชัดรึยังคะ"

"ฮ่าๆ.. ฮ่าๆ.. มันนนน.." เขาทำหัวเราะกลบเกลื่อนเพราะยังคิดคำพูดไม่ออก

"ถ้าไม่ใช่ก็แสดงว่ายัยสาโกหกน่ะสิ.. งั้นเหมียวจะเอาไปบอกเพื่อนๆ ให้หมดเลย"

"ไม่ได้นะ!.. เอ่อ.. ในรูปนั่นของผมเองแหละ.. เราถ่ายกันเล่นๆ แต่ไม่คิดว่าสาจะเอาไปให้คนอื่นดูน่ะ อย่าเอาไปพูดต่อเลยนะ"

"อืมมม ไม่เชื่อหรอกค่ะ ดูแล้วรันก็ไม่น่าจะมีของดีขนาดนั้นด้วย.. ยัยสาน่าจะโกหกจริงๆ"

"อย่าไปยุ่งกับเขาเลย พวกเธอเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ"

"ก็สามันชอบปากแข็งก่อนนี่นา แค่ยอมรับมาตรงๆ แต่แรกก็จบแล้วจริงไหม?"

"นั่นมันก็.."

เขาถึงกับยอมจำนนพูดเถียงแทนเพื่อนไม่ออกเพราะรู้นิสัยของริสาดีกว่าใคร

"งั้นเอางี้ค่ะ ขอแค่ให้เหมียวพิสูจน์ว่าอันในรูปนั่นมันใช่ของรันจริงๆ แล้วเหมียวก็จะไม่ยุ่งกับริสาอีก โอเคไหมคะ?" เธอเอียงคอยิ้มหวานกอดแขนเขาแน่น

"เอ่อ.. แบบนั้นมันก็.."

"ขอแค่ดูแป๊บเดียวก็พอค่ะ ไม่ต้องกลัวหรอก.. มาเถอะค่ะ ตามเหมียวมาทางนี้แป๊บเดียว ไม่นานหรอกน่า.. เร็วสิ ก่อนที่สาจะกลับมา"

ศรัณย์คิดไม่ออกทำตัวไม่ถูกและไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไงเพราะใจก็อยากจะช่วยริสาให้ตัดเรื่องวุ่นวายนี้ออกไปจากใจได้สักที เขาเลยปล่อยให้เหมียวเดินจูงมือนำออกจากผับไปถึงลานจอดรถ เมื่อถึงรถของเธอก็เข้าไปติดเครื่องเปิดแอร์ไว้แล้วเปลี่ยนไปนั่งเบาะหลังพร้อมกับชวนเขาเข้าไปนั่งด้วย

"มาสิคะรัน"

"แต่ตรงนี้เลยจะดีเหรอ.. เดี๋ยวผมเข้าห้องน้ำไปถ่ายรูปให้ดูก็ได้นะ"

"ไม่เอาค่ะ เหมียวต้องเห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้น.. เข้ามาสิ ยัยสารออยู่นะ"

พอเหมียวอ้างชื่อริสาขึ้นมาก็ได้ผล เขาจำยอมเข้าไปนั่งด้วยแล้วปิดประตูรถ มองไปด้านนอกแม้ว่าจะมืดสลัวแต่ก็ยังมีคนเดินอยู่ไกลๆ ให้เห็นบ้าง ทำให้เขายิ่งเป็นกังวล เหมียวได้โอกาสก็ขยับตัวเข้าไปนั่งเบียดชิดติดกันแล้วใช้มือลูบหน้าขาเขาพร้อมกับพูดเสียงหวาน

"เอาออกมาสิคะ.. ขอเหมียวดูหน่อยนะ มันน่ากินเหมือนในรูปจริงรึเปล่า"

"มัน.. มันยังไม่พร้อมหรอกนะเหมียว.. อยู่แบบนี้ผมจะมีอารมณ์ได้ยังไง"

"งั้นก็อย่ามองไปทางอื่นสิคะ.. มองมาที่เหมียวสิ"

เธอไม่พูดเปล่าๆ แต่ใช้นิ้วเกี่ยวสายเสื้อกล้ามที่คล้องบนไหล่ดึงให้หลุดลงมาจากแขน พอเสื้อมันลงไปกองที่เอวศรัณย์ก็เห็นหน้าอกเกือบเปลือยทั้งเต้าที่มีเพียงแผ่นปิดจุกแปะไว้

"เหมียว!.. เอาจริงเหรอครับเนี่ย"

"ดูให้ชัดๆ สิ เหมียวสวยรึเปล่า.. ถ้าตอบถูกใจเหมียวจะให้ดูมากกว่านี้นะคะ"

"สวยสิ.. สวยมากๆ เลยด้วย" เขาหลุดปากชมออกมาเบาๆ พร้อมกับขยับแว่นตาเพื่อเพ่งมองฝ่าความมืด

"หูยยย รันทำเหมียวใจสั่นเลยอ่าา.. งั้นก็ ตามสัญญานะคะ"

เหมียวใช้ทั้งสองมือหยิบแผ่นซิลิโคนปิดจุกลอกออกช้าๆ จนมันหลุดไป แม้จะอยู่ในความมืดสลัวแต่ศรัณย์ก็เห็นอย่างชัดเจนว่าสองเต้าทรงขนาดพอดีมือของเหมียวมันน่าลงลิ้นขนาดไหน ยอดอกขนาดเล็กชี้แหลมยื่นออกมายิ่งทำให้เขานั่งอยู่เป็นไม่สุขถึงกับเผลอโน้มตัวลงไปมองใกล้ขึ้น