จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่2.เผชิญหน้ากับคนป่วยจอมแสบ 6/6

“จะอ้าปากดีๆ หรือจะให้วาดบีบปากคุณคะ...ถ้าไม่อยากทำตัวให้น่าสมเพทมากกว่านี้ละก็ คุณควรทำตัวให้ตัวเองแข็งแรงขึ้น จะได้มีแรง...สู้...กับวาด...”

คนป่วยเรื่องมาก เธอผจญมาทุกรูปแบบ เพราะฉะนั้นแค่โจนาธานคนเดียว...มันชิลๆ สำหรับเธอ เมื่อหน้าที่ ที่โรงพยาบาล เธอต้องดูแลคนป่วยนับ10 ชีวิตเมื่อบุคลากรมีน้อยในโรงพยาบาลของรัฐ

ดวงตาของโจนาธานลุกโพลง เขาโกรธจัดที่ไม่สามารถต้านทานหล่อนได้ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกทิ้ง เพราะแม้แต่เบนยังปล่อยเขาไว้กับยัยแม่มดคนนี้ ไม่สนใจเข้ามาดูเขาเหมือนเดิม...

“อย่าได้บังอาจแตะตัวฉัน...”

ชายหนุ่มยังคงขู่ เสียงเขาขุ่นขวาง แต่วันวาดพยายามไม่ใส่ใจ

“อ้าปากค่ะ หลังกินข้าว...วาดจะทำยิ่งกว่า...แตะ คุณ”

คำพูดของหล่อนแฝงความนัย โจนาธานขมวดคิ้ว เขาเบี่ยงหน้าหนี เมื่อช้อนนั่นถูกจ่อไว้ที่ปากและอาหารนั่นถูกเขาปัด...จนหกเลอะเทอะ

“เห้อ!!”

เสียงถอนใจแรงๆ เขากระตุกยิ้ม หล่อนคงถอดใจเหมือนคนอื่นๆ

และช้อนตักอาหารก็ถูกทิ่มพรวดตามมาติดๆ เขาเตรียมจะพ่นอาหารเหล่านั้นทิ้ง มือเล็กๆ ของหล่อนก็เอื้อมมาปิดฉับ...พร้อมกับรอยยิ้มเย็นๆ ที่ผุดขึ้นบนเรียวปากสีระเรื่อ...หล่อนขยับเข้ามาใกล้เสียจน

ที่ผุดขึ้นมาในใจ...วันวาดจึงจัดการยัดอาหารเหล่านั้นเข้ามาในปากเขาติดๆ กันหลายครั้ง แม้จะพยายามฝืน พยายามต่อต้าน...หล่อนก็ยังเซ้าซี้ จนโจนาธานเริ่มอ่อนใจ เขากลายเป็นเด็กให้หล่อนสนุกกับการป้อนอาหาร...เขากลืนอาหารเหล่านั้นแบบเสียไม่ได้

“ตัวคุณเหม็นมาก...ไม่ได้อาบมากี่วันแล้วคะ?”

ระหว่างที่เข็นโต๊ะตัวนั้นไปเก็บที่เดิม วันวาดเปรยถามลอยๆ

ชายหนุ่มสะบัดหน้าหนี เขาไม่ตอบ...ปากสีเข้มเม้มแน่น...หากหล่อนแตะตัวเขา คราวนี้พ่อจะโวยแหลก...

“เธอเป็นผู้หญิงนะ...เธอไม่ควรเข้าใกล้ฉัน”

แม่พยาบาลตัวเล็ก หน้าเด็กนี่

ไม่ว่าจะเด็ก คนแก่ หรือคนหนุ่ม...รับประกัน

เมื่อคนป่วยที่เคยดูแล ไม่มีใครหน้าตาดีเหมือนกับคนป่วยตรงหน้า แม้เขาจะทรุดโทรมจนแทบดูไม่ได้ แต่เค้าโครงใบหน้าของเขา

“อย่ายุ่งกับฉัน...เธอออกไปได้แล้ว ข้าวฉันก็กินแล้วนี่ เธอก็น่าจะพอใจซิ”

เขาจะไม่มีวันยอมให้หล่อนเขามาแตะเนื้อต้องตัว จับเขาทำนั่นนี่

Bình Luận ()

0/255