จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่7.เสียงกระซิบในหัวใจ 1/4

ไม่น่าเชื่อว่าวันวาดจะดูแลคนป่วยที่แสนดื้อคนนี้ ได้เกือบ2 เดือน

นับจากวันแรกจนถึงปัจจุบัน โจนาธานดีขึ้นมาก ร่างกายเขาดีขึ้น เริ่มมีเนื้อหนัง และฤทธิ์ก็ยังมากเหมือนเดิม ถึงจะไม่ค่อยโวย แต่ชายหนุ่มก็ใช้ปากให้เกิดประโยชน์ เขาแควะ จิก กัด แต่พยาบาลสาว กลับทำหน้ามึน...หล่อนทำงานอย่างแข็ชงขัน เสมอต้น เสมอปลาย จนความรู้สึกต่อต้านลดลง...

สายตาคู่คมชำเรืองมองวันวาดบ่อยๆ เธอนอนหลับสนิท บนโซฟา โจนาธานนึกอยากช่วย หล่อนน่าจะนอนดีๆ แต่เขาทำอะไรไม่ได้มากกว่านอนมอง...เมื่อตัวเองยังแทบเอาตัวไม่รอด นอนนิ่งเป็นผักเน่าอยู่เช่นนี้

ชายหนุ่มนอนมองหล่อนจนหลับไปตอนไหนไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็สะดุ้งตื่นตอนที่มีผ้าเปียกๆ มาลูบไปทั่วใบหน้า

‘เช้าแล้วเหรอ’

“ตื่นเช้าจังนะ...เธอนี่มันหุ่นยนต์หรือไง ไม่รู้จักหลับจักนอน”

โจนาธานประชด เขารับแปรงสีฟันมาถือไว้ เขาช่วยเหลือตัวเองได้ตั้งแต่สองวันแรก ถึงจะยังไม่คล่องแคล้ว ก็ยังดีกว่าให้หล่อนทำให้ เขารู้สึกเหมือนตนเองเพิ่งหัดคลาน ซึ่งเขาไม่ใช่... ถึงเขาป่วยก็แค่ขาช่วงล่าง ช่วงบนยังทำงานได้ดี

“ถ้าคิดจะโกนหนวดบอกวาดนะคะ วาดทำได้”

ของคนไข้

“หึ!!”

มีแต่สายตาคมๆ ตวัดใส่ เขารับแปรงมาจากหล่อน และเริ่มต้นแปรงฟันช้าๆ จนกระทั่งเสร็จ และนั่นทำให้โจนาธานพอยิ้มออก มือเขาไม่สั่นเหมือนเคย

คงเป็นเพราะเขาได้รับทั้งยา...และอาหาร...

“มื้อนี้มีแต่ของอร่อยๆ ว่าแต่คุณโจ อยากทานกาแฟมั่งมั้ยคะ?”

มาแต่ไกล หล่อนประคองถาดใบใหญ่ไว้ในมือ ในนั้นมีอาหารหลายอย่าง

ชายหนุ่มปรายตามอง วันนี้อาหารหน้าตาแปลกๆ

เช่นเนื้อสัตว์ ไข่ และนม วิตามินเอ วิตามินซี สังกะสี และน้ำในจำนวนที่พอเหมาะ สำหรับการฟื้นฟูร่างกายตามที่พี่หมอระบุไว้

วันวาดอธิบายช้าๆ เธอชี้นิ้วไปยังถาดอาหาร...

“วันนี้คงชินปากคุณมากกว่าทุกวันนะคะ เมนูนี้มีเนื้อเป็นส่วนใหญ่ แต่เพราะคุณเพิ่งฟื้นวาดเลยยังไม่เน้นจำพวกเนื้อเอาเป็นเนื้อไก่หรือไม่ก็แพะ สตูว์วันนี้ทานกับขนมปังคุณคงต้องค่อยๆ

โจนาธานไม่ได้ตอบ เตียงนอนถูกไขให้สูงขึ้น หล่อนเดินเข้ามาหา สอดหมอนใต้หลังเขา เพื่อให้นั่งได้สบายขึ้น

Bình Luận ()

0/255