จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่7.เสียงกระซิบในหัวใจ 2/4

วันวาดส่งกระดาษให้แป้นเหมือนทุกวัน ในนั้นเธอจะระบุไว้ โจนาธานจะต้องกินอะไรและยาตัวไหน...และหล่อนยังติดใจหนวดบนหน้าเขาเหมือนเดิม

“เธอนี่มันยุ่งชะมัด!!”

เสียงชายหนุ่มเปรยตามหลัง วันวานหันกลับมายิ้ม “คุณก็ดื้อให้มันน้อยลงสิคะ วาดจะได้ไม่วุ่นวายกับคุณมากนัก”

เธอเดินจากไปพร้อมกับยิ้มเต็มหน้า หลังจากจิกกัดคนป่วยเจ้าอารมณ์นิดหน่อย พอหอมปากหอมคอ...

“คุณโจอิ่มยังคะ แป้นจะได้เอายาหลังอาหารมาให้กินต่อ”

แป้นถามแบบขยาดๆ ไม่เข้าใจวันวาดกล้าต่อปากต่อคำกับโจนาธานได้ยังไง ไม่กลัวเจ้านายของเธอเหรอ เพราะเขาเหวี่ยงได้ตลอดเวลา

“ก็ไปเอามาสิ ตามเอกมาด้วย ฉันจะอาบน้ำ”

มันน่าจะเป็นความเคยชิน เขาทนไม่ได้ที่จะนอนจมอยู่กับสกปรก เมื่อทำตัวเองให้ดีมันดีกว่าจมอยู่กับความย่ำแย่

“ค่ะๆ” แป้นรับคำ เดินลนลานไปจัดเตรียมยา เธอเข็นโต๊ะอเนกประสงค์ไปชิดข้างฝา สาละวนจัดยาตามที่วันวานสั่งไว้ และตามเอกมาอาบน้ำให้โจนาธานเป็นอย่างสุดท้าย...

“เอกมึงว่ากูโกนหนวดดีมั้ยวะ?”

ชายหนุ่มเปรยระหว่างกำลังล้างเนื้อล้างตัว...

เอกยิ้ม...เขารีบพยักหน้ารับ โจนาธานเป็นคนหน้าตาดี เขาจัดอยู่ในแถวหน้าเชียวล่ะในจำนวนผู้ชายโสดของจังหวัด

“กูรำคาญเสียงยัยนั่นบ่น ไม่รู้จะยุ่งอะไรกับกูนัก จะมีหนวดจะมีเครามันก็เรื่องของกูนี่หว่า”

กว่าจะลงมือได้ เขาเคยแต่ทำให้ตัวเอง

“เบาๆ นะโวย เดี๋ยวเลือด”

เป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับการโกน โจนาธานย้ำ เขาเกร็งตัวจนแข็งเมื่อเอกจรดเครื่องโกนหนวดที่เหนือริมฝีปาก เสียงเครื่องดังแคร๊กๆ เขากับเอกใช้เวลานานกว่า30

“หล่อขึ้นจมเลยคุณโจ”

เอกชมเปราะ เขาเอียงคอมองผลงานตัวเอง

“แหงล่ะ กูหล่อมาตั้งแต่เกิด ไม่ใช่เพิ่งมาหล่อโว้ย!!”

โจนาธานคุยเขื่อง เขาอาบน้ำปะแป้งหน้าผ่องขึ้นเพราะไร้ทั้งหนวดและเครา...

“ฮูว์!! พระเอกหนังที่ไหนคะนี่ หล่อโคตรๆ”

แป้นแซ็วยิ้มๆ เธอหอบหนังสือกองโตมาวางไว้ข้างเตียง

“คุณวาดให้เอามาค่ะ เธอบอกว่าหนังสือพวกนี้จะทำให้คุณโจผ่อนคลาย”

แป้นตอบเสียงหวาดๆ หนังสือเหล่านี้

Bình Luận ()

0/255