จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่7.เสียงกระซิบในหัวใจ 3/4

การ์ดหนุ่มยิ้มแหย “คุณวาดบอกให้งดชา กาแฟ หากคุณอยากทานน้ำ ให้เป็นน้ำผลไม้ หรือไม่ก็น้ำหวานครับ”

โจนาธานกรอกตามองแผ่นฟ้า เอาเถอะเขาจะยอมเชื่อหล่อน ไม่ใช่เพราะหล่อนถูก แต่เพราะเขา...อยากเดินได้

“เออ...น้ำอะไรก็เอามาเถอะกูหิว...”

ชายหนุ่มพูดเสียงขุ่น เขาพลิกหน้าหนังสือแรงๆ เบ้ปาก และแอบแลบลิ้นให้ลมแร้ง

เอกกุลีกุจอไปหาน้ำหวานเย็นๆ มาให้ตามความต้องการของนายหนุ่ม และเมื่อได้ดื่มน้ำสมใจ โจนาธานก็ลดการตะบึงตะบอน ความหวานของน้ำหวานทำให้เขาสดชื่นขึ้น...และอ่านหนังสือต่ออีกหน่อย จนเริ่มเบื่อ เอกจึงพากลับเข้ามาในห้อง เพื่อให้เจ้านายหนุ่มได้พักสายตา

โจนาธานตื่นมากินอาหารมื้อกลางวันและหลับยาวเพราะฤทธิ์ยา มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนบ่ายคล้อย เขาปรือตามอง จึงเห็นวันวาดเดินไปเดินมาในห้อง เธอกำลังทำอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มแสร้งนอนนิ่งๆ เขาปรือตามองหล่อน เห็นหล่อนกำลังกะเกณฑ์ให้สาวใช้ ทำอะไรกับสิ่งของในห้องเขา ชายหนุ่มแน่ใจ ห้องเขาไม่ได้โล่งขนาดนี้ เหมือนสิ่งของเครื่องใช้ของเขา จะถูกย้ายออกไป ตอนเขาหลับ มีบางอย่างมาแทนที่ แต่กลับทำให้ห้องดูโล่งๆ และสว่างขึ้น

มาเฉลยเอาก็เมื่อเบนเดินเข้ามาเยี่ยมเขาเหมือนทุกวัน

ไอเดียดีมากเลยวาด

โต๊ะทำงาน ตู้ และโซฟาที่มีถูกแทนที่ด้วยลู่หัดเดินที่ตั้งอยู่กลางห้อง...มันเป็นอุปกรณ์เสริมที่วัดวาดร้องขอจากเบน

เขาอยากโวย!! แต่...เบนยืนจังก้าอยู่กลางห้อง

“ฉันนอนอยู่นี่ มีใครคิดจะบอกฉันก่อนมั้ย?”

เบนมอง เขาไม่ได้ขยับเข้าไปช่วย เพราะวันวาดถลึงตาห้าม เธอต้องการให้โจนาธานมีพัฒนาการที่ดีขึ้น ไม่ใช้ต้องอาศัยคนอื่นๆ ร่ำไป

“คุณหลับค่ะ ตอนที่วาดมาถึง อีกอย่าง

หญิงสาวเป็นคนตอบ เธอเดินเขามาสอดหมอนอีกใบที่แผ่นหลังของเขา ช่วยให้โจนาธานนั่งได้สบายขึ้น

“หึ!!” หญิงสาวได้ยินเสียงกระแทกลมหายใจ เธออมยิ้ม และรีบปัดความไม่สบายใจทิ้ง เธอไม่ได้ละลาบละล้วง ทุกสิ่งที่กำลังทำ

“ฉันมันแค่หัวหลักหัวตอ...” ชายหนุ่มยังพูดต่อ

แต่เมื่อวันวาดทักเรื่องหนวด เครา บนใบหน้าเขา เสียงบ่นจึงสงบลง “คุณโกนหนวด เห็นมั้ย... วาดบอกแล้ว ดูดีขึ้นมากเลยค่ะ” โจนาธานเหลือบตามองวันวาด หล่อนมีอาการอย่างที่พูดจริงๆ

Bình Luận ()

0/255