จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่7.เสียงกระซิบในหัวใจ 4/4

ตกดึก โจนาธานมีอาการแปลกๆ ตัวเขาร้อน หายใจขัดๆ ลมหายใจสะดุด เหงื่อไหลออกมาจากรูขุมขนเหมือนน้ำตก เขาขยับตัว ครางฮือๆ แล้วจู่ๆ ก็มีผ้าเย็นๆ โป๊ะลงมาที่หน้าผาก ตามด้วยผ้าอีกผืนที่เปียกชื้นไม่แพ้กัน ลูบไปใต้ชายเสื้อพร้อมกับเสียงปลอบใจเบาๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ คุณแค่ไข้ขึ้น คงเพราะคุณตากลมนาน เดี๋ยวก็หายค่ะ วาดเช็ดตัวให้แล้วอีกพักคงดีขึ้น หรือคุณจะทานยาคะ?”

โจนาธานกระพริบเปลือกตาปริบๆ กระบอกตาของเขาร้อนผ่าวเพราะพิษไข้ที่รุมเร้า

วัดวาดสอดมือเช็ดตามเนื้อตัวเขา ผิวของเขาร้อนระอุ ดวงตาของเขาหรี่ปรือ เธอตัดสินใจให้โจนาธานกินยาเพื่อลดไข้ ไม่อยากเห็นเขาทรมานมากไปกว่านี้ เมื่อเขาไม่ใช่คนปรกติเหมือนคนอื่น เขาเจ็บปวดมามากเกินพอ อุณหภูมิในร่างกายของเขาลดลง แต่วันวาดก็ยังไม่ไปไหนไกล เธอนั่งข้างเตียง คอยอังมือกับหน้าผากเขาเป็นระยะ เพื่อดูระดับความร้อนในร่างกาย ผ้าประคบเย็นถูกเปลี่ยนบ่อยๆ อาการของโจนาธานดีขึ้น ความร้อนของเขาค่อยๆ ลดลง...

ชายหนุ่มเผลอตัวหลับสนิท มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนเช้า เขารู้สึกดีขึ้น หายใจคล่องขึ้น โจนาธานปรือตามองฝ่าความมืด พระอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นทิวเขา แสงแดดสีส้มอ่อนเริ่มสาดส่องบนพื้นโลก เขาสูดลมหายใจแรง เหลียวมองหาพยาบาลจอมจุ้น หล่อนคงสาละวนเตรียมหาอาหารเช้าให้เขากิน

แต่ที่เขาเห็นคือ...วันวาดฟุบหลับ มือของหล่อนกุมมือเขาไว้ เขาเห็นแค่ศีรษะที่มีผมนุ่มๆ หล่อนคงเพลียเพราะอาการป่วยของเขา จนเผลอหลับไป

ชายหนุ่มถือโอกาสสำรวจหล่อน เมื่ออยู่ในระยะใกล้ขนาดนี้ ผิวหล่อนเนียนละเอียดจนมองไม่เห็นรูขุมขน แพขนตางอนยาวดำเป็นแพ เหมือนปีกผีเสื้อมันวาวระยับรับกับปลายจมูกโด่งแหลม ปากรูปกระจับปิดสนิท ใบหน้ายามหลับของวันวาดชวนมอง เขาไม่คิดว่าหล่อนจะมีเสน่ห์ จวบจนตอนนี้ โจนาธานแน่ใจ...เขาชักสายตากลับจากการมองหล่อนไม่ได้ เวลานี้เขารู้สึกแปลกๆ เป็นความผูกพันที่บอกไม่ถูกรู้แค่ว่า...อยากเห็นหล่อนเช่นนี้ ได้ต่อปากต่อคำกับหล่อนทุกวัน...

“เออ...”

แป้นเปิดประตูเข้ามา หล่อนมาพร้อมอาหารเช้า

“ชูว!!”

เขาส่งเสียงปรามสาวใช้ตัวอวบ หล่อนซุ่มซ่ามและชอบทำเสียงดัง

แป้นพยักหน้ารับ หล่อนจรดปลายเท้าเบากริบ ย่องเงียบนำถาดอาหารที่ประคองไว้ไปวางไว้ที่โต๊ะมุมห้อง

โจนาธานโบกมือเรียกสาวใช้ เขาสั่งแป้นด้วยภาษามือ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนคนหลับ

จนกว่าหล่อนจะตื่นเอง...แกจะไปไหนก็ไป ฉันกินข้าวคนเดียวได้ ไม่ต้องช่วย

ชายหนุ่มกระซิบผ่านไรฟัน เขาพยายามทำเสียงให้เบาที่สุด เพื่อไม่ให้คนหลับรู้สึกตัว

นึกแปลกใจที่วันวาดขี้เซา มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนแน่ ไม่อย่างนั้นจอมโวยอย่างโจนาธาน

แป้นถอยหลังออกจากห้องพักฟื้นเจ้านายหนุ่ม แบบเงียบเฉียบที่สุด!!

“เดี๋ยวพี่เอก ห้ามเข้าห้องนะ...คุณสั่งไว้”

Bình Luận ()

0/255