จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่9.เมียชั่วคืน ไม่ใช่ของตาย... 2/8

สำเร็จ หญิงสาวตัวอ่อนยวบ สูดลมหายใจแรงๆ เปลือกตากระพริบถี่ๆ เมื่อความรู้สึกหลายหลากโถมเข้าใส่

โจนาธานตามติด เขากระทั้นเอวสอบถี่ๆ ปล่อยสายพันธุ์ชีวิต สาดใส่ส่วนลึกของร่างกายวันวาด แล้วจึงทรุดฮวบลง ชายหนุ่มพลิกตัวนอนแผ่ เขาหอบหายใจจนช่องท้องยุบวาบเห็นซี่โครงเป็นลอนๆ

หญิงสาวพลิกตัวตะแคงข้าง คู้เข่าขึ้นมาและนอนขดกอดตัวเองแน่น!!

มุมปากได้รูปมีรอยยิ้ม เขาหลุบเปลือกตาลง ร่างกายต้องการพักอย่างเร่งด่วน หลังจากเสียงแรงทั้งหมด ไปกับกิจกรรมผาดโผน

ความเงียบเข้ามาเยือน วันวาดนอนนิ่งๆ จนแน่ใจ คนข้างกายเธอหลับสนิท เพราะเธอเฝ้าสังเกตและฟังเสียง จนกระทั่งลมหายใจของโจนาธานสม่ำเสมอ หญิงสาวจึงค่อยปรือเปลือกตาขึ้นมอง เธอกระทดตัวลงจากเตียง ควานหาเสื้อผ้าตัวเองท่ามกลางความมืด...หอบหิ้วเสื้อผ้าแนบอก คลานเข่าเข้าไปในห้องน้ำ แบบเงียบกริบ

มือเรียวยกปิดปาก กลั้นเสียงร่ำไห้ เธอทำตัวน่าอาย พลีกายแรกเศษเงิน แม้มันจะช่วยต่อลมหายใจ คนได้หลายคน แต่มันก็คือความน่าละอายที่จะติดตัวเธอไปจนตาย หญิงสาวคลี่ยิ้มอ่อนๆ เมื่อมองตัวเองผ่านกระจกเงา ผู้หญิงในกระจกเงา มีความเศร้าในดวงตา แต่ก็มีความยินดีปะปนด้วยเช่นกัน เธอตัดใจ... เดินไปยืนใต้ฝักบัวขนาดใหญ่ เอื้อมมือหมุนก๊อกน้ำ เปิดน้ำใสเย็น ไหลอาบร่างกาย เพื่อล้างคราบไคลน่าอดสู ออกไป...จากตัวเอง

วันวาดขัดถูตัวเองอยู่นานพอสมควร เธอเดินโผเผออกมาจากด้านในเมื่อแช่น้ำจนปากเขียว และอาจจะเป็นอันตราย เธอยุติการขัดถู เมื่อไม่ว่าพยายามเช่นไร ก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ มันเกิดขึ้นแล้ว และจะคงอยู่ไปอีกแสนนาน...

เขายิ้มกริ่ม ดวงตามีประกายสดใส แม้จะอิดออดช่วงที่วันวาดจะกลับ เขาพยายามรั้งหล่อนไว้ แต่หญิงสาวไม่ได้ตามใจ

“อารมณ์ดีอะไรครับคุณโจ”

ต้องมีอะไรแน่ๆ เมื่อคนที่เคยพูดจ้อยๆ หุบปากแน่น

“ไม่รู้สักเรื่องได้มั้ยว่ะ”

ชายหนุ่มบ่น แต่ก็ยังยิ้มได้

ผมก็อดดีใจด้วยไม่ได้ แต่...ไม่บอกจริงๆ

เป้าหมายไม่ศีรษะก็ลำตัวเขา

กูดูคลิบในยูทูบ

เขาต้องเดินให้ได้ในเร็ววันที่สุด!! นี่จะเป็นเซอร์ไพรส์ให้วันวาดรู้...คนสุดท้าย

เจ้านายจอมโวยเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ วันนี้เอกได้เจ้านายสุดขยันคนเดิมคืนมา ที่เหลือก็คือการหวนกลับมาเดินได้ของโจนาธาน เขาภาวนาในใจ บนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์

Bình Luận ()

0/255