จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่9.เมียชั่วคืน ไม่ใช่ของตาย... 6/8

นางครางเสียงอ่อน เหนื่อยใจแทนบุตรสาว จากนี้ไปมันคือมรสุมของครอบครัวพิศิษรุ่งเรือง คงหาความสุขไม่ได้อีกนาน จนกว่าจะปลดหนี้ได้ทั้งหมด

“ไม่ต้องแล้วแม่ วาดกับพ่อไปคุยกับเจ้าของคนใหม่มาแล้ว เรายังอาศัยอยู่ได้”

หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้าหลบสายตามารดาอีกครั้ง แค่ค่าไถ่ตัวบิดา รัชนียังกังขา แล้วหากรู้ว่าเธอไถ่ถอนบ้านคืนมาแล้ว มารดาคงซักไม่หยุด เพราะฉะนั้นเธอจึงขอเก็บความลับนี่ไว้ก่อน ไม่อยากให้มารดาคิดมากเป็นกังวลถึงที่มาที่ไปของจำนวนเงิน

“เหรอ...ดีจัง...เห้อ” นางถอนหายใจ “หิวกันมั้ยลูก พ่อล่ะได้กินอะไรกันมาบ้างหรือยัง?”

พอหมดความกังวล เรื่องปากท้องก็ต้องมา รัชนีถามเสียงหลง เธอมัวแต่พะวงจนลืมกินเหมือนกัน

“ยังเลยแม่ กำลังหิว...”

“ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนไปลูก เดี๋ยวแม่ไปตลาดแปบหนึ่ง คงต้องไปซื้อของสด เพราะในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย”

นางบ่น เพราะเตรียมตัวเก็บของใช้ยัดใส่กระเป๋า เลยไม่ได้กินได้นอน...มีแต่ความทุกข์ ปากท้องเลยไม่ได้สนใจ

“แม่เอาสตางค์นี่ไปนะคะ” วันวาดยัดธนบัตรใหม่เอี่ยมใส่มือของมารดาปึกใหญ่ สาวสูงวัยเงยหน้ามองบุตรสาวอึ้งๆ

“วาดอาบน้ำก่อนนะแม่ เบี้ยวงานอีกแล้ว ไม่รู้จะถูกบ่นอะไรบ้าง” หญิงสาวแสร้งบ่น เธอรีบเดินเข้าห้อง ไม่เปิดโอกาสให้มารดาซัก

รัชนีรีบสลัดความไม่สบายใจทิ้ง เธอเชื่อมั่นในตัวบุตรสาว วันวาดไม่เคยทำให้นางผิดหวัง

คฤหาสน์รูธ...

คนที่ต้องการเจอก็ยังไม่มาเสียที จนกระทั่งแสงสุริยาลาลับขอบฟ้า ‘พยาบาล’ ส่วนตัวก็ยังไม่โผล่มาให้เห็น

‘นาฬิกาเสีย รถเสีย หรือเกิดอะไรขึ้นกับหล่อนหรือเปล่า?’

ความกังวลเกิดขึ้นในใจ เขานั่งหน้าบึ้ง เม้มปากแน่น...

แต่มีความหมายยิ่งใหญ่สำหรับคนในห้อง เดินเขามาเงียบๆ เธอวางกระเป๋าสะพายที่โต๊ะ หมุนตัวไปตรวจเช็คจำนวนยา

“วันวาด!...”

โจนาธานคำรามลั่น กรามแกร่งถูกบดเข้าหากันข้างแก้มปูดโปน ดวงตาคมดุเปล่งแสงวาววับสายตามองตรงไปยังผู้หญิงตัวเล็กมุมห้อง ตาเขม็ง!!

เธอเอื้อมมือสะกิดชายเสื้อของเอก หน้าแป้นแหยเก

“พายุลงมั้ยพี่เอก”

ลงคอ

“คะ?”

หญิงสาวขานรับ เธอเดินถือถ้วยยาใบเล็กมายื่นให้ชายหนุ่ม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เธอมาสาย...”

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเคร่ง เขามองสบนัยน์ตาวางเปล่าของวันวาด มันสงบนิ่ง เย็นเยียบจนใจหายวูบ

Bình Luận ()

0/255