จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่9.เมียชั่วคืน ไม่ใช่ของตาย... 8/8

เสียงเปรยเบาๆ กับเปลือกตาที่ปิดลง ซ่อนแววตาจัดจ้า

วันวาดวางแก้วลงบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง เธอฉวยหมอนใบใหญ่ เดินเขาไปสอดใต้แผ่นหลังโจนาธาน และนั่นเป็นระยะประชิดตัวที่ชายหนุ่มเก็งเอาไว้ เขาพลิกตัวเร็วๆ รั้งหล่อนแรงๆ จนวัดวาดถลาตัวปลิว ล้มลงบนที่นอนแบบไม่ได้ตั้งตัว

“อุ้ย!”

“เธอคิดเหรอวาด... ว่าจะหนีฉันพ้น”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงหอบๆ เขาคร่อมร่างเล็กบางไว้ด้วยร่างกายใหญ่โต มือแข็งแรงจับตรึงข้อมือเล็กๆ เอาไว้

“ปล่อยค่ะ คุณควรพัก”

หญิงสาวเบี่ยงใบหน้าหนี เมื่อโจนาธานลดตัวลงต่ำ เขากดปลายจมูกลงบนผิวแก้มแต่เมื่อวันวาดเอียงหน้าหนี จมูกซุกซนจึงฝังลงตรงซอกคอแทน

“เธอคิดว่า...ฉันจะหมดแรงง่ายๆ แค่...”

“หยุดพูดเถอะค่ะ อย่ารื้อฟื้นเลย...” เสียงอ่อนระโหยเปรยลอยๆ เธออายจนแทบแทรกดินหนี

“ถ้าเธอไม่เริ่มก่อนคิดว่าฉันอยากพูดถึงหรือไง”

“คุณเป็นสุภาพบุรุษค่ะ เท่าที่วาดรู้จัก วาดหวังแค่คุณจะรักษาคำพูด”

หญิงสาวกล่าว เธอสรรเสริญความเป็นชายของโจนาธานและหวังให้มันกระทบใจเขาบ้าง

“ก็เพราะฉันเป็นผู้ชายไง ฉันถึงต้องการเธอ”

บดจูบแรงๆ เหมือนต้องการลงทัณฑ์ ก่อนที่ความรุนแรงจะเปลี่ยนไป กลายเป็นความอ่อนหวานรัดรึง จูบยาวนานเกือบทำให้วันวาดใจอ่อน

พอเถอะคะ เราไม่ควรทำแบบนี้” วันวาดวิงวอนเสียงพร่า เธอสูดลมหายใจแรงๆ

“ทำไมล่ะวาด เธอก็รู้สึกดีไม่ใช่หรือ?”

ชายหนุ่มถามกลับเสียงเคร่ง เขาไม่ค่อยเข้าใจความคิดของหญิงสาวเท่าใดนัก เมื่อหล่อนเองก็รู้สึกคล้อยตาม

“ไม่ค่ะ ไม่เลย”

หญิงสาวส่ายใบหน้าปฏิเสธ

“อย่าปฏิเสธตัวเองสิวาด...ฉันรู้ เธอรู้สึกไม่ต่างจากฉันหรอก... เราต้องการกันและกัน”

ปลายนิ้วแข็งแรงยกช้อนปลายคาง เขาคลึงผิวแก้มเนียนด้วยปลายนิ้วชี้ พร้อมกับยิ้มมุมปาก

วันวาดยังพยายามท้วง เธอเสหลบสายตาร้อนแรงของโจนาธาน ความปรารถนามากล้นนั่น

“เธอใจแข็งมากกว่าที่ฉันคิดนะ”

โจนาธานทิ้งตัวลงนอนด้านข้าง แววตาอ่อนเศร้าของหล่อน...ทำให้หัวใจแข็งกระด้างของเขาอ่อนลง

“นอนนิ่งๆ น่า ฉันก็แค่อยากกอด ไม่ได้คิดทำอะไรเกินกว่านี้หรอก

วันวาดฮึดฮัดนิดๆ แต่เมื่อหมดทางสู้

Bình Luận ()

0/255