จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่12.ควานหาคนร้าย 4/5

“ไม่มีแรง...” โจนาธานตอบยวนๆ เขาถอยห่างวันวาดตอนนี้ไม่ได้ เพราะหากหล่อนเห็นบางสิ่งตรงหน้าขาเขา หล่อนจะยิ่งโกรธหนัก กางเกงของเขาปริแทบฉีกขาด เมื่อสัดส่วน ส่วนนั้นเหยียดขยาย มันพร้อมรบ เพียงแค่ได้แตะต้องหญิงสาวนิดๆ หน่อยๆ

เรียวปากอิ่มเม้มแน่น พยายามไม่ส่งเสียงดัง เมื่อไม่ได้อยู่กันแค่2 คน ตรงส่วนหน้ารถยนต์ มีการ์ดของเขากับคนขับรถอยู่ด้วย วันวาดถอนใจเฮือกใหญ่ๆ เมื่อมองผ่านบ่ากว้าง การ์ดหนุ่มกับสารถีหาได้ใส่ใจด้านหลัง เธอจึงพยายามดันโจนาธานออกไป ในที่สุดก็สำเร็จ ชายหนุ่มโดนผลักจนหงายหลัง เขาเบ้ปากทำหน้ายับ ขัดใจสาวเจ้าที่คอยขัดใจอยู่เรื่อย

“คุณจะทำแบบนี้กับวาดไม่ได้นะคะ...มันจบตั้งแต่คืนนั้น และวาดไม่คิดจะ...ขายซ้ำ”

หญิงสาวกลั้นใจพูด เธอมองสบนัยน์ตาคมดุของโจนาธาน เขาตาขวาง แต่ไม่ปริปากพูดสักคำ

ชายหนุ่มนึกขัดใจ เขาอยากตะโกนใส่หน้าหล่อน...แต่เมื่อไม่ได้อยู่ในที่ส่วนตัว โจนาธานจึงพยายามข่มอารมณ์กรุ่นๆ เอาไว้...รอให้กลับถึงบ้านก่อนเถอะ รอให้อยู่สองต่อสองเมื่อไร...เขาจะฉะ วันวาดให้กระเจิง...หล่อนก็แค่ผู้หญิงต่ำๆ คนหนึ่ง อย่าได้ผยองมาเชิดใส่เขา ความจริงหล่อนควรดีใจสิ เขาไม่เคยชิมซ้ำ แต่นี่...ที่อยากไม่จบ ก็เพราะครั้งเดียวมันไม่พอ และคาใจบางอย่าง...

หลังจากวันวาดพูดจบ มีแต่ความเงียบ กับบรรยากาศมาคุ!!

ที่เอกกับสารถีคนขับรู้สึก ดวงตาของเจ้านายหนุ่มวาววับ!! หากมีกระดาษกองอยู่ตรงหน้า รังสีความร้อนในหน่วยตาของโจนาธาน คงแผดเผากระดาษเหล่านั้นจนกลายเป็นเถ้าธุลี

คนป่วยอารมณ์ดีคนนั้น กลับเข้าโหมดเดิม ใบหน้ายับย่น

คุณโจเป็นอะไร?” แป้นกระแซะเข้ามาถาม เจ้าหล่อนเพิ่งกลับมาถึง

พยาบาลคนสวยส่ายหน้าหวือ เธอเดินเลี่ยงหลบ สายตาคมดุที่ตวัดมองมาบ่อยๆ

“พี่เอก คุณโจเป็นอะไร?”

แป้นยังไม่คลายความสงสัย เจ้าหล่อนอยากรู้ความจริง

เขามองตามวันวาดไป ก่อนจะเปรยลอยๆ “จะมีอะไรล่ะ คงผิดใจกับคุณวาด ก็รู้... คุณโจเจ้าอารมณ์จะตาย นึกว่าดีขึ้น

“แบบนี้ไม่ยาก แค่ปล่อยให้อยู่กันสองคน เดียวก็ดีกัน...คุณโจอะ...แคร์คุณวาดจะตาย”

หากไม่ใช่เพราะโจนาธานพึงใจวันวาด มีหรือจะทุ่มไม่อั้น

“กลัวจะตีกันตายนะสิ...ยิ่งกว่าผัว-เมีย ทะเลาะกันอีก”

เพราะความเจ้าอารมณ์ของเจ้านายล้วนๆ

“ตีกันบ่อยๆ ลูกดกแม่แป้นบอกไว้พี่เอก”

คุณโจกับคุณวาดเขาไม่ได้เป็น ผัว-เมีย

Bình Luận ()

0/255