จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่12.ควานหาคนร้าย 5/5

หญิงสาวถอนใจ เธอหมุนตัวเดินหนี แก้วน้ำใบนั้นเลยการเป็นที่ระบายอารมณ์ของโจนาธาน

เพล้ง!

โจนาธานสะบัดมือ ปัดแก้วน้ำโชคร้าย หล่นแตกละเอียดบนพื้น...เกร็ดน้ำแข็งเกลื่อนกระจายบนพื้นพรม น้ำกระเซ็นเปียกเป็นหย่อมๆ

“อุ้ยตาย....อย่าค่ะ อย่าเข้ามา แป้นเอง แป้นจัดการเอง”

ชายหนุ่มกำลังจะแผดเสียง แต่สาวใช้ตัวอวบรีบถลาเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน แป้นวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามา ในมือหล่อนมีทั้งไม้กวาดและถังขยะ

ท่ามกลางความวุ่นวาย มีสายตาสองคู่มองสบกัน ดวงตาคู่หนึ่งอ่อนเศร้า แต่ดวงตาอีกคู่เล่ากับขึงขัง แต่เมื่อดวงตาเศร้าๆ เบือนหนี ดวงตาทะมึงถึงขึงขังกลับสลดลง...ทำท่าเหมือนอยากจะขอโทษ แต่ปากหนักพูดไม่ออก ยิ่งเมื่อเขาเห็นเกร็ดน้ำตาเล็กๆ ที่บังเอิญเห็นแบบไม่ตั้งใจ เพราะหญิงสาวจงใจ เธอก้มหน้าลงยกมือกรีดน้ำตาทิ้งเร็วๆ

ความโกรธมากมี มลายหายไปจนหมด...นึกอย่าตบปากตัวเองแรงๆ เพื่อเป็นการทำโทษ

“เดี๋ยววาดมานะแป้น...ออกไปสูดอากาศหน่อย”

ชายหนุ่มทำท่าเหมือนจะรั้งไว้ แต่สาวเจ้าเดินตัวปลิวออกไปแล้ว จึงได้แต่นั่งคอตก...

“เอกๆ พาฉันออกไปนั่งที่ระเบียงที”

ในห้องอึดอัดและร้อน โจนาธานนั่งไม่ติด เมื่อไม่เห็นวันวาดในสายตา

เอกวิ่งหน้าตั้งเข้ามา เขาจัดการเข็นรถวีแชร์ที่จอดอยู่มุมห้อง

มันเป็นมุมโปรดหากอยู่ในช่วงที่โจนาธานอารมณ์ดี แต่เวลาเช่นนี้เขาหงุดหงิด จนแม้แต่ทิวทัศน์สวยๆ ยังดูขัดนัยน์ตา

ทิวไม้เขียวขจี

ชายหนุ่มทอดสายตาเหม่อลอย มองไปทั่ว

ร่างสูงใหญ่ของเบนสูงสง่า หากเป็นเมื่อก่อนโจนาธานรู้สึกเฉยๆ แต่วันนี้กลับรู้สึกตรงกันข้าม

ไม่ไกลจากที่เบนยืนอยู่ วันวาดอยู่ตรงนั้น หล่อนกำลังเดินทอดน่อง...ปล่อยอารมณ์ไปกับธรรมชาติ

และนั่นทำให้คนที่กำลังมองแทบเต้น มือของโจนาธานกำแน่น...เขาจ้องมองทั้งสองคนตาโปน...รู้สึกเหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก

เพราะโทสะ โจนาธานจึงคิดอคติ เบนมีคนอยู่ข้างกายตลอด

มโนไปต่างๆ นา

Bình Luận ()

0/255