จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่15.ฮันนีมูน 1/9

“ส่งลูกถึงฝั่ง จะร้องไห้ทำไมแม่นี” ท่านกระเซ้าภรรยาคนที่สอง “คุณพิอีกคน...เป็นไปกับแม่นีด้วย...” เมื่อมองภรรยาคนแรก พิไลไม่ต่างจากรัชนีเลย นางเองก็นั่งน้ำตาคลอ เด็กสาวที่นางจงชัง กลับเป็นคนพลิกฟื้น ทำให้พิศิษรุ่งเรืองกลับมามีหน้ามีตา นางช่างตาต่ำเสียจริง มองดอกบัวเป็นกงจักร มองกงจักรเป็นดอกบัว

“คุณพี่ก็ น้องดีใจแทนแม่นี มีลูกแสนดีแบบนี้ เสียดายที่น้องไม่มีลูกให้คุณพี่ได้ชื่นชมบ้าง...” พิไลเปรยเสียงเศร้า

“ยัยวาดก็ลูกสาวคุณพิค่ะ แกนับถือคุณพิ และชื่นชมเอาคุณพิเป็นแบบอย่าง...” รัชนีเอ่ยเบาๆพิไลเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง ผิดกับตัวเองที่หัวอ่อน...

“น้องฝากตาโจด้วยนะคะ น้องได้หนูวาดมาเป็นลูกสาว คุณพี่ก็ได้ตาโจไปเป็นลูกชาย แต่...ลูกชายคนนี้ คงต้องกำหลาบเยอะหน่อย พ่อฤทธิ์มากจริงๆ”

มาดามรินรำไพพูดยิ้มๆ ดังนั้นเสียงหัวเราะจึงดังประสานกัน จนสองหนุ่มสาวที่เดินกลับเขามาในห้อง มองแบบงงๆ

ชีวิตคนเราสั้นนัก...วันนี้มีความทุกข์ หากไม่ท้อ...วันพรุ่งนี้เราก็จะผ่านมันไปได้ ไม่มีมนุษย์คนไหนบนโลก ไม่เคยทำผิด ทุกคนล้วนแล้วก็พลาดได้ มันขึ้นอยู่กับว่าจะแก้ไขอย่างไร จงใช้สติในการหาทางแก้ การพนันไม่เคยทำให้ใครรวย...เมื่อมันคือหายนะในชีวิต หากใครเผลอก้าวเดินไปในเส้นทางนั้น จากที่เคยร่ำรวย...ก็อาจจะไม่เหลืออะไรเลย...

เมื่อเป็นโศกนาฏกรรมที่หญิงสาวผู้หนึ่งลงมือ ปลิดชีวิตฝ่ายชาย ‘เมียเก็บเสี่ยใหญ่ยิงเสี่ยดับคาเตียงนอนของเมียเก็บอีกคน’ หากเป็นชาวบ้านร้านตลาดก็คงอ่านไปก่นด่าไป สมเพทกับชะตาชีวิตที่แสนทุเรศของหล่อน แต่เมื่อเป็นพิไล นางอ่านแล้วรู้สึกสลดเศร้า เมื่อหญิงคนร้าย คือเด็กสาวที่ท่านเคยฟูมฟักมากับมือ ส่งเสียเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ แม้พิไลลักษณ์จะเนรคุณท่าน

หน้าซีดๆ”

“คุณพี่คะ!!”

นางดันหนังสือพิมพ์ให้ทะนงแทนคำตอบ...หน้าหนังสือกางหรา และทะนงก็สะดุดตากับข่าวนั่นพอดี

“พิโธ่!! พิไลเอ๋ย...ไม่น่าเลย...”

เพราะน้องพิไลเลยเป็นแบบนี้” นางโทษตัวเอง

“เวรใคร กรรมมันน่าคุณพิ...พิไลได้รับโทษทัณฑ์ตามการกระทำของเขา อย่าคิดมากเลย”

ชายสูงวัยปลอบใจ...มันเป็นเวรกรรมที่แต่ละคนต้องแบกรับ ผลจากการกระทำของตัวเอง...พิไลลักษณ์เลือกทางนั้น มันก็สุดปัญญาที่ใครจะช่วยได้...หล่อนเลือกทางผิดมาตั้งแต่แรก...

มัจจุราชก็มาคร่าชีวิตเสี่ยใหญ่ไปเสียแล้ว เวรกรรมมีจริง เขาเพิ่งเชื่อ...และเวรกรรมเดี๋ยวนี้เร็วเหมือนติดจรวด...ตามจี้ตูด

“ไงไอ้เสือ...มีอะไรหรือเปล่า?” เบนเดินมาตบบ่าโจนาธาน เมื่อน้องชายนั่งนิ่งผิดปรกติ

Bình Luận ()

0/255