จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่15.ฮันนีมูน 4/9

โจนาธานไม่ได้ขู่ ความปรารถนาของเขาล้นปริ่ม ความอดทนของของสิ้นสุดลง ตั้งแต่ได้จูบวันวาดหน้าแท่นพิธี ที่เขาอดทนมาจนถึงตรงนี้ได้ เขาก็ยังไม่อยากเชื่อตัวเองเลย...

วันวาดยิ้มแหยๆ เธอเร่งเดินเร็วขึ้น เมื่อรู้ดี... สามีตนเองยังไม่แข็งแรง ถึงเขาจะเดินได้ แต่ก็ฝืนเต็มทน

ระหว่างที่กรอกข้อมูลตรงหน้าลอบบี้นั่น โจนาธานเคาะผิวโต๊ะเร่ง จนวันวาดรีบเร่งเขียนประวัติส่วนตัวในกระดาษที่เจ้าหน้าที่ประจำลอบบี้ร้องขอจนมือสั่น

เธอถอนใจเฮือกๆ เมื่อสามารถเดินผ่านประตูที่พักเข้ามาก่อนที่โจนาธานจะสติหลุด และปล้ำเธอต่อหน้าพนักงานเข็นกระเป๋า ชายหนุ่มควักธนบัตรให้ทิปคนหิ้วกระเป๋า เขาแทบไม่ได้ดูจำนวน และเมื่อประตูปิดลง...เขาเดินย่างสมขุมใส่ภรรยาป้ายแดง ที่เดินถอยหลังหนี พร้อมกับมองสบตาเขาด้วยสายตาหวาดๆ

“เออ...”

“หยุดพูดได้แล้ววาด...หมดเวลาของเธอแล้ว...ทีนี้ฉันจะเอาคืนเธอบ้าง ที่เธอแกล้งยั่วฉันมาตลอดเวลา3 เดือนนี่”

โจนาธานกล่าว มือของเขาปลดเสื้อผ้าบนตัว เหมือนนักแสดงโชว์ในบาร์เกย์ เขาปลดกระดุมเสื้อช้าๆ ทีละเม็ด ในขณะที่เดินเข้าหาเธอ เสื้อสีขาวบนตัวถูกเหวี่ยงปลิวหวือ ตามด้วยเข็มขัดหนังจระเข้ และกางเกงคือชิ้นสุดท้าย เวลานี้บนตัวโจนาธานมีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียว

วันวาดกลืนน้ำลายฝืดๆ เธอยิ้มแหยส่งให้สามีป้ายแดง

แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำ...มีริ้วคลื่นเป็นระลอก เธอใฝ่ฝันถึงความงามของสถานที่นี้มาตลอดชีวิต แต่คงจะได้ชื่นชมทะเลสวย

“ดีสิ...เธอเห็นปลานั่นมั้ย?”

ปลาตัวเล็กๆ แหวกว่ายอยู่ใต้น้ำตรงนั้น สีสวยละลานตาไปหมด

“ว้าย!!”

เมื่อคนตัวใหญ่กลายเป็นเบาะนุ่มๆ รองรับเธอไว้พอดี เธอนอนอยู่บนอกแน่นๆ

“คุณเฟิร์มหุ่นมาเหรอ...แน่นไปหมดเลยค่ะ” ปลายนิ้วซุกซน กรีดเบาๆ ลงบนแผ่นอก

ฉันจะทำอะไรได้นอกจากออกกำลัง

เขาสูดปากครางเบาๆ เมื่อปลายนิ้วของวันวาด

หญิงสาวหัวเราะคิก เธอเอียงใบหน้าแนบแก้มกับแผ่นอกเปลือยเปล่า

เขาโหย่งตัวขึ้น

Bình Luận ()

0/255