จ้างรักเมียพาร์ทไทม์

บทที่15.ฮันนีมูน 9/9

1อาทิตย์สำหรับสถานที่ในฝัน...เธอถูกเขากักตัวอยู่ในห้องนอน กระเป๋าเสื้อผ้าไม่ได้ถูกเปิด วันวาดไม่ได้แตะเสื้อผ้าสักชิ้นเดียว เธอเปลือยกายตลอดทริป และถูกฝังอยู่บนที่นอน ถูกเขาจับอาบน้ำ ถูกโจนาธานป้อนข้าว เหมือนกับตอนที่เธอดูแลเขาใหม่ๆ เลยล่ะ

หญิงสาวตวัดค้อนให้สามีที่นั่งมองยิ้มๆ หลังเครื่องบินขนาดเล็กทะยานขึ้นฟ้า จบทริปฮันนีมูล โดยที่วันวาดไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากอยู่ในห้องและบนเตียง

“เอาน่า ครั้งหน้า ฉันจะอนุญาตให้วาด ได้ลงเล่นน้ำ”

โจนาธานพูดกลั้วเสียงหัวเราะ

หญิงสาวตวัดค้อน เธอเอื้อมมือหยิกลงบนพุงของชายหนุ่ม “ค่ะ ถ้าครั้งหน้ามา แล้ววาดก็ยังไม่ได้เล่นน้ำอีก วาดจะไม่ไปไหนกับคุณอีกเลย”

หญิงสาวแยกเขี้ยวใส่ เธอกล่าวเสียงเคร่ง และหากมีคนถามเกี่ยวกับวิวหรือรูปถ่าย เธอจะตอบพวกเขายังไงดี

“ไม่ต้องห่วงไปนะ ไม่ว่าเบน แม่ หรือพ่อ แม่วาด เขารู้น่า ว่าอย่าถามว่าสนุกไหม? เมื่อเรามาฮันนีมูล คู่แต่งงานที่ไหนจะไปนั่งมองฟ้าอยู่ข้างนอก สู้มองหน้าเมียบนเตียงไม่ดีกว่าเหรอ?”

โจนาธานเปรย เหมือนรู้ความคิดของวันวาด เพราะหน้าเจ้าหล่อนยับยุ่งจนเรียวคิ้วขมวดแน่น

หญิงสาวตวัดค้อนให้ เธออยากแย้ง แต่มันจะเป็นการเข้าเนื้อเปล่าๆ เมื่อเธอคิดเองฝ่ายเดียว คงเป็นแค่โจนาธานนั่นแหละ เพราะเท่าที่เธอเห็นคนอื่นๆ คู่รักหมาดๆ ที่เพิ่งจะผ่านประตูวิวาห์ เขาก็ยังมีภาพสวีทหวาน ในสถานที่นั้นๆ มาอวดคนข้างหลัง แต่เธอกลับไม่มีอะไรเลย... เมื่อแม้แต่พระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าที่มัลดีฟส์ เธอก็ยังไม่เคยเห็น

“หาซื้อของฝากไปปิดปากเบนก็แล้วกัน คนอื่นคงไม่กล้าแซ็วหรอก”

ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ เขากักตุนความหวานฉ่ำ จนชุ่มปอด ที่เคยอดยากมายาวนานถึง3 เดือน

จู่ๆ

เพราะอยากเอาชนะนั่นแหละ เขาโมโหแทบเป็นแทบตาย!! ตอนที่วันวาดซุกอกพี่ชาย มาแน่ใจหลังจากบังคับฝืนใจเธอ จนวันวาดตกเป็นของเขา ความรู้สึกนั่นเพิ่งจะมาเฉลย เขาไม่ได้อยากได้ ‘ตัว’ แต่เขาต้องการ เธอ ทั้ง

ต่อให้ต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม!

มีแม่เป็นผู้หญิงสู้ชีวิต และไม่เคยท้อกับโชคชะตา...โจนาธานไม่รู้ว่าตนเองจะสอนลูกแบบไหนถึงจะดี เมื่อตัวเขาเองก็ไม่ได้ดีเท่าไร และวันนี้เอง วันที่เขานั่งนึกถึงอนาคต เขาเริ่มเห็นด้วยกับวันวาด หากไม่มีนักธุรกิจหิวเงินแบบเขา แหล่งอบายมุขนั่นก็จะไม่เกิดขึ้น เขาเริ่มนึกเสียใจครั้งแรก

“วาด...หากฉันจะเลิกทำกาสิโน...เธอคิดว่าดีไหม?”

ชายหนุ่มกล่าวถาม เขามองสบนัยน์ตาเธอ

หญิงสาวน้ำตาคลอ เธอมองสบตาสามี ก่อนจะคลี่ยิ้ม...

คุณมีสมบัติมากพอแล้ว

แต่พอมาย้อนคิดอีกที หลายชีวิตที่พึ่งพาใบบุญของ ‘รูธ’ อยู่ล่ะ

เราจะปรึกษากันอีกที เบนเองก็คงเบื่อแล้วล่ะ มันไม่ได้สนุกเหมือนตอนที่เราสองคนเริ่มทำ ความสุขแท้จริงไม่ได้อยู่ที่ผลกำไร เมื่อเรามีมากพอจนไม่ต้องขวนขวายหาเพิ่ม...มันคงเป็นโครงการระยะยาว

แม้จะมีรายได้น้อยลงหลายร้อยเท่า แต่มันก็น่าจะทำให้

เขาสร้างสิ่งที่ทำลายความยั้งคิดของคนโลภขึ้นมาได้ เขาก็ต้องลบเลือนมันได้เช่นกัน

ตัวอาคารขนาดใหญ่ สามารถปรับเปลี่ยนเป็นแหล่งพักพิงได้ เมื่อบ้านที่เขาจะใช้เป็นเรือนตาย ยังมีสิ่งสวยงามล่อตานักท่องเที่ยวได้...จากความดำมืด

Bình Luận ()

0/255