จูบจองใจ

บทที่ 7

“ผมคิดว่าคุณน่าจะเมาแล้วนะ ตอนผมไปถึงงานเห็นคุณทำหน้าเหมือนคนปวดอึ คิดว่าอยากรีบกลับซะอีก”

“ก็บอกแล้วว่าไม่เมา ถ้าไม่เชื่อแวะม่านรูดใกล้ๆนี่ก็ได้นะ” คนที่ถูกหาว่าเมาพูดขึ้นตาแป๋ว ทำให้เขาตัวแข็งทื่อไปทันที

“เอ่อ… แน่ใจนะว่ายังปกติดี” ภูมิศาสตร์ไม่คิดว่าเธอจะกล้าชวนเขาเข้าม่านรูด ทั้งที่ทั้งคู่พึ่งเจอกันได้ไม่ถึงชั่วโมง

มือหนายกขึ้นไปจับคางมนของเธอ แล้วจับให้ใบหน้าสวยหันไปมาแรงๆ เพื่อเช็คว่าเธอยังมีสติอยู่จริงๆ

“โอ๊ย! ทำอะไรของคุณเนี่ย มันเจ็บนะ” หญิงสาวโวยวายเสียงดัง แต่แทนที่จะปัดมือเขาออก เธอดันกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆซะอย่างนั้น

พรึ่บ!

“จะทำอะไรน่ะ”

อรุณเรศไม่ยอมตอบคำถามของเขา แต่กลับกลับระบายรอยยิ้มยั่วยวน พร้อมกับยกเรียวแขนเล็กขึ้นโอบรอบท้ายทอยของเขาแทน

“รีบไปกันเถอะ… ฉันไม่ชอบในรถอะ มันแคบ”

“หะ!!?” คนถูกยั่วอุทานด้วยความตกใจ แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “นี่มันตอนกลางวันนะครับ นางแมวยั่วสวาท ทำไมถึงได้ใจร้อนขนาดนี้”

เธอพูด แล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆเขา เพื่อประกบริมฝีปากของเธอทาบทับลงไปบนปากหยักของชายหนุ่มอย่างดูดดื่มอีกครั้ง

“ไปทะเลกันนะ” เสียงหวานกระซิบบอกแผ่วเบา หลังจากที่เธอถอนริมฝีปากออกมา

แล้วพยายามผละออกจากเธอ ทว่านางแมวจอมยั่วกลับรั้งต้นคอเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เธอพูด พร้อมกับใช้มือเรียวเล็กลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างเบาๆ

“แต่…”

แล้วค่ะอปป้า ถ้าไม่รีบไปทะเลตอนนี้ ฉันจะจับอปป้า

อรุณเรศพยายามใช้เสน่ห์ที่เธอมียั่วยวนเขาอย่างสุดพลัง แล้วใช้ดวงตาคู่สวยจิกมองคนตรงหน้าแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน

ทำเลย!!” ภูมิศาสตร์แกล้งท้าทายขึ้นบ้าง ทำเอาเธอถึงกับชะงักไปทันควัน

“เอ่อ… ในรถมันแคบอะ ฉันไม่ชอบ”

‘ชอบ’ นะ” คนตัวสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ ก่อนจะฉกฉวยครอบครองริมฝีปากบางของเธออย่างรวดเร็ว

ตุบ!

พยายามยกขึ้นทุบเข้ากลางอกของเขาแรงๆ

คนตัวเล็กส่งเสียงอู้อี้ในลำคอเพื่อประท้วง แต่เขายังคงมอบสัมผัสเร่าร้อนให้เธอผ่านริมฝีปากไม่หยุด

ภูมิศาสตร์พูดขึ้นเบาๆ แต่คนฟังกลับนั่งนิ่งเงียบ

!?”

แล้วทีนี้อยากจะกลับบ้าน หรืออยากจะไปทะเล” ร่างสูงถามย้ำ เพราะคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจ

Bình Luận ()

0/255