“จูบไม่เป็นสับปะรดขนาดนี้ยังจะท้าทายอีก ยัยทอมเอ๊ย...” เดฟเดวิทพึมพำเบาๆ อย่างเอ็นดูอยู่ในที ดวงตาคมมองใบหน้าซีดขาวที่ซบอยู่บนอกด้วยประกายตาอ่อนโยน

เดฟเดวิทยังง่วนอยู่กับเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะทำงาน จนเวลาล่วงไปนานเกือบสามทุ่ม งานแฟ้มสุดท้ายก็ปิดลง ร่างสูงถึงกับเป่าลมออกจากปากดังๆ แล้วแผ่นหลังหนาเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ดวงตาคมหลับลงอย่างผ่อนคลาย ปลายนิ้วแข็งแรงยกขึ้นคลึงขมับเพื่อคลายกล้ามเนื้อ

ดวงตาคมเข้มเปิดขึ้นช้าๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้อง ริมฝีปากได้รูปยกขึ้นก่อนจะเดินไปยืนมองร่างระหง ที่นอนนิ่งตั้งแต่เย็นป่านนี้ก็ยังไม่รู้สึกตัว ร่างสูงทรุดกายนั่งปลายนิ้วปัดปอยผมที่ระใบหน้าออกให้อย่างเบามือ

“แค่จูบยังลมพับ ถ้าจับทำเมียคงลมจับหลายตลบแน่ยัยทอม...” เดฟเดวิทบอกเบาๆ ปลายนิ้วไล้ผิวพวงแก้มใสราวแก้มเด็กอย่างพึงใจ คิมปัดสิ่งที่ก่อความรำคาญออกจากใบหน้าและพลิกกายหันหลังให้ เดฟเดวิทยิ้มกริ่มก่อนจะทอดกายลงนอนซ้อนแผ่นหลังบาง แล้วถือโอกาสแนบแก้มสากกับแผ่นหลังนุ่ม กลิ่นหอมจากกายสาวทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ไออุ่นของผิวกายชายชาตรีทำให้คนที่นอนหลับมาร่วมสองชั่วโมงกะพริบปริบๆ และเปิดขึ้นเต็มตา พอเห็นสภาพคุ้นเคยของ ร่างงามก็พลิกกลับมาอย่างรวดเร็ว จนไม่ทันระวังตัว ใบหน้าคมก็ผละออกไม่ทันซุกอยู่กับร่องอกอวบอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ว้าย…” คิมร้องเสียงหลงออกแรงผลักร่างกำยำเต็มแรง เดฟเดวิทมัวตกตะลึงอยู่กับอกนุ่มหยุ่นจึงไม่ทันระวังตัว กลิ้งตกลงไปกองกับพื้น

“ตุ๊บ!!!.../โอ๊ย…” คิมวาดเท้าลงแตะพื้นแก้มใสแดงระเรื่อ เดฟขยับตัวลุกขึ้นบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความเจ็บออกจากร่าง

“อย่าเข้ามาใกล้นะคนลามก คุณทำอะไรฉัน...” คิมห้ามเสียงสั่น เท้าเดินวนไปรอบห้องอย่างหวั่นใจ เดฟเดวิทแอบยิ้มเมื่อเห็นความหวาดหวั่นในตัวแม่สาวหล่อ

“เมื่อบ่ายยังทำเก่งยั่วผมอยู่เลยนี่นา ตอนนี้ทำไมกลัวหัวหดล่ะยาหยี...” เดฟเดวิทหรี่ตามอง เท้าก็ก้าวตามไปช้าๆ อย่างคุกคาม ร่างงามถอยหนีสุดห้อง เดฟเดวิทอาศัยจังหวะที่เร็วกว่าคว้าเอวบางเข้าไปชิด

“ว้าย..ปล่อยนะคุณเดฟ...” เดฟยกร่างบางหมุนไปครึ่งรอบแล้ววางลงบนพื้น วงแขนกอดกระชับแน่นขึ้น...กอดยัยทอมนี่ทีไรทำไมใจหวั่นไหวแปลกๆ แบบนี้วะ...แถมไม่อาเจียนเหมือนทุกครั้งที่อยู่ใกล้พวกจิตเบี่ยงเบนอีกต่างหาก หรือว่าเธอไม่ใช่…เดฟเดวิทถามตัวเองอย่างไม่แน่ใจ คิมอาศัยจังหวะที่เขากำลังเคลิ้มยกเข่าขึ้นอย่างที่เคยทำ แต่คราวนี้เดฟเดวิทระวังตัวอยู่แล้ว ยกขาขึ้นกดเรียวขาสวยเอาไว้ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มพราวระยับจนคนสบตาหวั่นไหวไปทั้งใจ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อเผยอค้างคล้ายเชิญชวนจนเดฟเดวิทร้อนไปทั้งตัว

“ผมเผลอครั้งเดียวก็เกินพอแล้วคนสวย ต่อจากนี้เป็นบทลงโทษที่ทำให้ผมบ้าและร้อนไปทั้งตัว...” เขากระซิบบอกเสียงพร่าซุกไซ้ปลายจมูกกับแก้มเนียนใส คิมเบี่ยงหลบอย่างวาบหวามสั่นหวิว จังหวะเต้นของหัวใจแรงเร็วแทบทะลุออกมาข้างนอก แล้วเสียงระฆังจากสวรรค์ก็ดังมาช่วยชีวิตเธอไว้ เมื่อแอชลีย์เปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา พอเห็นอาหนุ่มกับรุ่นพี่คนสวยยืนกอดกันกลมดิกอยู่ในห้อง

“โอ๊ะโอ ขอโทษครับที่เข้ามาผิดจังหวะ ตามสบายครับ เดี๋ยวผมเรียกรถพยาบาลมารอที่หน้าตึกก็แล้วกัน เพราะคนหนึ่งอาจเป็นลมเพราะถูกปล้นจูบ ส่วนอีกคนก็อาเจียนจนเป็นลมเพราะ...” แอชลีย์พูดทิ้งท้ายนัยน์ตาล้อเลียนก่อนจะปิดประตูให้เบาๆ

“เฮ้..แอชลีย์…กลับมาเดี๋ยวนี้นะ… แอชลีย์..” คิมเรียกเสียงดังแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนถูกเรียกจะกลับมา เดฟเดวิทหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะคลายอ้อมแขนออกจากร่างกลมกลึงอย่างเสียดาย

“อย่าเรียกให้เสียเวลาเลยน่าคุณ แอชลีย์ไม่กลับมาหรอก...” เดฟยกมือสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ตามองแก้มแดงใสยิ้มๆ

เธอบอกเสียงเฉียบขาดแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง แต่เดฟเดวิทคว้าข้อมือบางไว้ทัน

“เดี๋ยวผมไปส่ง คุณไม่ได้เอารถมาไม่ใช่เหรอ…”

นะคุณ...” คิมบอกพลางยกนิ้วชี้ไปที่ริมฝีปากตัวเอง…” ฉัน-มา-เอง-ก็-กลับ-เอง-ได้ ชัดเจนมั้ย...”

สายตามองแผ่นหลังบางไปจนกระทั่งประตูปิด ร่างสูงจึงเดินยิ้มไปหยิบโทรศัพท์และคว้าเสื้อสูทขึ้นพาดบ่าเดินตามออกไป วินสตันและบอดี้การ์ดอีกสองคน ก้มศีรษะให้เจ้านายหนุ่มก่อนจะเดินตามเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว

“บอสจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับ...”

“หาอะไรกินก่อนค่อยกลับบ้านดีกว่าวินสตัน กลับไปก็นั่งกินข้าวคนเดียวเหงาตายเลย...”

“หามาดามอย่างบอสลาห์มานอฟสิครับจะได้ไม่เหงา…”

เดฟเดวิทยิ้มกับคำแนะนำลูกน้องคนสนิท พลางก้าวออกจากลิฟต์ สายตาก็ปะทะกับร่างโปร่งระหงยืนคุยกับแอชลีย์อยู่หน้าบริษัท

“แล้วจะคิดดู...”

วินสตันยิ้มน้อยๆ มองตามร่างบึกบึนเร่งฝีเท้าไปหาคนทั้งคู่ คิมมองผ่านไหล่กว้างของคู่สนทนาไปสบตาคมเข้มมองมาอย่างไม่พอใจ แอชลีย์จึงมองตามไปแล้วยิ้มให้อาหนุ่มแววตาล้อเลียน

“ไหนบอกจะไปชิคาโก้ไงแอชลีย์ ทำไมมายืนยิ้มอยู่ที่นี่...” เมื่อเห็นอาการลิงหวงกล้วยคนหวงสาวของอาหนุ่ม แอชลีย์ก้มมองพื้นเพื่อซ่อนยิ้มไว้...

“ทางชิคาโก้โทรมาเลื่อนการเจรจาไปอาทิตย์หน้าครับ ยังไงผมจะส่งการเจรจามาให้อานะครับ...”

เดฟเดวิทพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะเหลือบมองร่างระหงที่ยืนชะเง้อมองหาแท็กซี่

“ฉันหิวไปหาอะไรกินกันดีกว่า...”

แอชลีย์เอ่ยชวนหญิงสาว เดฟเดวิทเดินไปขึ้นรถเหมือนไม่สนใจ

“ฝากดอกเตอร์นั่งไปกับอาด้วยนะครับ รถผมคันเล็กนั่งไม่สบาย...”

คิมเตรียมจะค้านแต่แอชลีย์ก็เปิดประตูออกแล้วดุนหลังหญิงสาวเข้าไปนั่ง

“ไม่..ไม่แอชลีย์ ฉันไปกับนายสบายกว่า...”

วินสตันจึงสั่งการ์ดออกรถทันทีโดยมีแอชลีย์ยืนยิ้มอยู่ข้างหลัง พอเจอทางตันคิมก็ขยับไปนั่งชิดประตูอีกฝาก สายตาทอดมองออกไปนอกตัวรถอย่างไม่สนใจคนนั่งข้างๆ

ฝากขอโทษบอสกับดอกเตอร์ด้วย และอวยพรให้สนุกกับการออกเดตครั้งแรกของคู่รักคู่ใหม่...” วินสตันบอกอย่างละเอียด

Bình Luận ()

0/255