*** ทักทายคร้า ***

ในขณะการต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด กาเบรียนและฟรีดาเดินทางเข้าไปในเขตเมือง รับรู้การสั่นสะเทือนของแรงระเบิด ความโกลาหลของผู้คนทำให้ฟรีดาตกใจ

“หลีกไป...” เสียงชายร่างใหญ่ในชุฟคาฟตานวิ่งตรงมาจุดที่เธอยืน ร่างบอบบางเบิกตากว้างและไม่ทันระวังตัว กาเบรียนเห็นจึงคว้าร่างหญิงสาวหลบไว้ทัน

“ฟรีดาระวัง...” กาเบรียนกอดร่างนุ่มแนบอกเพื่อปกป้องเธอจากทุกสิ่ง ก่อนจะพาร่างบางหลบผู้คนเข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ

“ไม่เป็นไรนะ...”

“ไม่ค่ะ แต่ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...” สิ้นเสียงถาม คำตอบที่เธอต้องการก็ดังขึ้นพร้อมกับภาพความชุลมุนที่จัตุรัสดาลัสปรากฏบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่

ทหารของชีคอาหมัดซึ่งนำโดยผู้พันเซกีเข้าสลายการชุมนุมด้วยแก๊สน้ำตาและจรวดอาร์พีจี เพื่อยึดพื้นที่คืนจากประชาชนที่ร่วมชุมนุมมาร่วมอาทิตย์ และข่าววงในลือกันหนาหูว่า

“ท่านพ่อ…” ฟรีดาตกใจร่างกายอ่อนแรงจนยืนแทบไม่อยู่ โชคดีที่มีวงแขนแกร่งพยุงไว้ กาเบรียนมองความโกลาหลผ่านผนังกระจกใสด้วยสีหน้ากังวล

“ฟรีดารอที่นี่นะ เดี๋ยวพี่ไปดูเหตุการณ์ที่นั่นเอง...”

“ไม่ค่ะ ฉันจะไปตามหาพ่อ...” ฟรีดาแกะมือเขาออกแล้วจะวิ่งออกไปด้านนอก กาเบรียนกอดร่างเธอแน่นไม่ยอมให้เธอขยับไปได้ดั่งใจ

รอที่นี่นะ พี่สัญญาจะตามหานายพลยัสซินให้เจอแล้วพามาพบเธอ...”

“ขอให้ฟรีดาทำในสิ่งที่ต้องการเถอะนะคะพี่กาเบรียน...” เธออ้อนเหมือนครั้งที่เป็นเด็กและก็ใช้ได้ผลเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกันกาเบรียนหัวใจอ่อนยวบเมื่อเห็นแววตาออดอ้อนที่ส่งมา

กาเบรียนบอกอย่างอ่อนใจ พร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ฟรีดาหันไปมองความวุ่นวายข้างนอก

วิ่งหลบผู้คนมาถึงจัตุรัสดาลัส ทหารหลายสิบนายยังคงกราดยิงเข้าใส่ฝูงชนอย่างไร้ความปรานี กาเบรียนมองร่างชาวเมืองที่นอนเสียชีวิตอยู่รอบๆ อย่างสะเทือนใจ ฟรีดายกมือปิดเสียงสะอื้น เมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณของเด็กน้อยคนหนึ่งนอนเสียชีวิตอยู่ข้างถนน ภาพชาวเมืองนั่งร้องไห้ระงมร่างกายเต็มไปด้วยเลือดใบหน้านองไปด้วยน้ำตา และพร้อมใจกันตะโกนเป็นภาษาพื้นเมืองซึ่งแปลว่า..ยุติการทำร้ายเสียที...ฟรีดามองอย่างสะเทือนใจและน้ำตาไหลออกมาอย่างเสียใจ

“เจ็บมากไหมท่านยาย” เธอเอ่ยถามทั้งน้ำตา กาเบรียนรีบเข้าไปช่วยยกเศษก้อนอิฐขนาดใหญ่ออกแล้วพยุงร่างนั้นไปหลบในที่ปลอดภัย

“พวกทหารมันไม่ใช่คน...” หญิงชราบอกทั้งน้ำตาและมองหน้าฟรีดาอย่างขอบคุณ

Bình Luận ()

0/255