*** ทักทายคร้า ไปสนุกกันต่อเลย ***

ไม่ถึงชั่วโมงเดฟเดวิทก็พาคิมมาถึงห้องอาหารในโรงแรมชื่อดังของคาร์ซาเลม ผู้จัดการโรงแรมเดินออกมารับคนทั้งสองด้วยตัวเอง แล้วเดินนำไปที่โต๊ะอาหารด้านใน ซึ่งวินสตันจองไว้ให้เจ้านายหนุ่มเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา เดฟเดวิทนั่งลงพร้อมกับหญิงสาว สายตาคมมองไปรอบร้าน แล้วยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นบอดี้การ์ดของโจนาธานมันติโอแฝงการอยู่ภายใน...นี่คงเป็นความคิดของเจ้าหลานชายตัวแสบของเขาเป็นแน่...

“มีอะไรหรือเปล่าคะ…” คิมมองตามสายตาคม เดฟเดวิทยิ้มแล้วก้มมองอาหารที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ

“ทานอาหารดีกว่าครับ คุณหิวไม่ใช่เหรอ ลองนี่นะครับเนื้อแกะรมควันอาหารขึ้นชื่อของที่นี่เลยนะ...” เขาตักอาหารใส่จานให้อย่างเอาใจ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็หันไปสนใจอาหารมากกว่าจะคาดคั้นเอาคำตอบ การรับประทานอาหารดำเนินไปเรื่อยๆ ด้วยบรรยากาศแสนโรแมนติก บทเพลงสากลเพราะๆ ถูกบรรเลงเบาๆ เพื่อเพิ่มอรรถรสให้กับแขกที่มาใช้บริการ

เดฟเดวิทยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ หากสายตาคมมองตามร่างสูงเพรียวของลูกน้องคนสนิท ซึ่งอยู่ในคราบของชายอาหรับหนวดเครารุกรัง เดินตามผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งออกไป เดฟเดวิทยิ้มบางๆ บนใบหน้าเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าสงสัย ถ้าวินสตันตามออกไปแบบนี้แสดงว่ามีบางอย่างผิดปกติ แถมบอดี้การ์ดที่แฝงตัวอยู่ในห้องอาหารเดินตามไปอีกสอง

ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของเดฟเดวิทก็มีข้อความเข้า ใบหน้าคมก้มมองตัวอักษรที่ปรากฏใบหน้าคมเครียดขึ้น...กำลังตามผู้ต้องสงสัยไปที่นอกเมือง... คิมเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าคมเข้มแล้วรวบช้อนก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มและวางลงที่เดิม

“กลับกันเถอะค่ะ คุณคงมีธุระ...”

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกอย่างนั้น หมายกำหนดการเดินทางขององค์สุลต่านเหมือนเดิมใช่ไหม นายพลกาเบรียนคงไปสมทบที่นั่น…”

“ค่ะ..พี่กาเบรียนจะพานายพลยัสซินแล้วก็คุณฟรีดาไปรอที่ชายแดน...”

“สถานการณ์คงยืดเยื้ออีกนาน โชคดีที่จีเอ็มโอไม่ได้ขายอาวุธให้ชีคอาหมัด ไม่อย่างนั้นผู้คนคงล้มตายมากกว่านี้...”

“คนที่จะหยุดเรื่องนี้ได้มีเพียงนายพลยัสซินและประชาชนเท่านั้น...แต่คนที่สูญเสียคือชีคอาหมัด…”

“สงครามมวลชนไม่เป็นผลดีกับใครทั้งนั้นแหละคุณ...” เดฟเดวิทบอกเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นไปเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาว แล้ววางมือบนเอวบางพาเธอเดินไปขึ้นรถที่ติดเครื่องรออยู่หน้าประตู

ขับรถตามเป้าหมายมาจนถึงบ้านร้างหลังหนึ่ง วินสตันก็โทรหาเดฟเดวิทเพื่อบอกพิกัดของคนต้องสงสัย ไม่ถึงชั่วโมงร่างสูงก็มาถึงตำแหน่งที่ลูกน้องคนสนิทรายงาน

“มันอยู่ที่ไหนวินสตัน...”

ส่องสลัวให้พอมองเห็นเป็นเงา

มือสั่งหารแถวหน้าของเคจีบีรัสเซียอย่างมาโค ขยับตัวทันทีที่สังเกตเห็นเม็ดทรายล่วงลงมาหลังคามัสยิด นัยน์ตาสีฟ้ามองไปรอบๆ กายเพื่อหาสิ่งผิดปกติ ฝุ่นทรายเริ่มพังลงมามากขึ้น

“บอสระวัง...” เสียงวินสตันดังขึ้นพร้อมกับเสียงปืน คมกระสุนของมาโคพลาดเป้าวิ่งกระแทกกับเสาหินของมัสยิด เดฟเดวิทย่อตัวลงและยิงสวนกลับไป

ปังๆๆๆ…เสียงปืนดังแผดเสียงก้องสะท้อนกับเนินทราย ดวงตาคมเข้มของประธานหนุ่มมองชายร่างใหญ่ที่เคลื่อนไหวไปอีกด้านเพื่อหลบออกจากมัสยิด แต่เท้าของมาโคก็ขยับช้ากว่าปืนอัตโนมัติในมือของเดฟเดวิท

Bình Luận ()

0/255