*** ทักทายคร้า ***

กลางทะเลทรายยามค่ำคืนนั้นมืดสนิท บรรยากาศเวิ้งว้างน่ากลัว สายลมพัดพริ้วกระทบเม็ดทรายเกิดเป็นเสียงหวีดหวิว คล้ายเสียงของใครบางคนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แต่คนที่ยืนบนสันทรายกลับไม่สะทกสะท้านกับบรรยากาศรอบกาย ชุดคลุมสีดำพรางกายทำให้เงาทะมึนที่ทอดกายน่ากลัว

แต่แล้วพื้นทรายที่เงียบสงบก็มีเสียงฝีเท้าสัตว์อย่างม้าวิ่งฝุ่นตลบมาแต่ไกล ร่างใหญ่กำยำของคนที่ยืนบนสันทรายหันไปมอง ริมฝีปากคลุมไปด้วยหนวดเครารกครึ้มยกขึ้นอย่างพอใจ...คนที่รอมาถึงแล้ว…

ชาเล็ตและฟรังซัวบังคับให้ม้าหยุดนิ่ง แล้วกระโดดลงจากหลังม้าโค้งคำนับคนที่ยืนรออยู่ด้านหน้า แม้แสงเดือนเสี้ยวจะสว่างไม่มากนัก แต่ชาเล็ตก็รู้ดีว่าคนที่รออยู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากชีคอาหมัด หลานชายของประธานาธิบดีจาซิเยฟ

“มาถึงแล้วเหรอ ชาเล็ต ฟรังซัว...”

“ครับชีค ขอโทษครับที่ทำให้รอ...” ชาเล็ตบอกเสียงเรียบ ชีคอาหมัดยิ้มน้อยๆ แล้วพาทั้งสองเข้าไปในกระโจมที่พัก “ลุงจาซิเยฟคงสบายดี...” อาหมัดเอ่ยถามหลังจากนั่งลงบนพรมเปอร์เซียสีสดใส บนโต๊ะเล็กตรงหน้าเต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มรสเลิศ

“ท่านสบายดีครับและฝากบอกให้ชีคระวังตัวด้วยครับ...”

ชีคอาหมัดยิ้มรับรู้ความห่วงใยของลุงแท้ๆ มาตลอด ตั้งแต่มารดาเสียชีวิต ทั้งลุงเอสเซ็นโก้และลุงจาซิเยฟ พี่ชายของมารดาที่ย้ายไปอยู่เยอรมันตั้งแต่เด็ก ก็ช่วยเหลือให้เขาได้สืบทอดอำนาจการปกครองจากบิดา ด้วยการกำจัดศัตรูและคู่แข่งซึ่งเป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาคนอื่นๆ ของบิดา จนเขาได้ครอบครองทุกอย่าง มาวันนี้คนเป็นลุงต้องการเข้ามาช่วยเหลือด้านเศรษฐกิจ เขาก็ต้องช่วยสนับสนุนอย่างเต็มที่...

“หวังว่านายสองคนคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ...”

ชีคจะให้จัดการใครอีกไหมครับ กระสุนสังหารมีพอสำหรับจัดการกับศัตรูของชีค...” ฟรังซัวบอกพลางกระดกเหล้ารสเลิศเข้าปาก

“นายพลยัสซินกับคนสนิทของมันตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉัน ถ้าไม่มีมันสักคนชาวเมืองก็คงไม่กล้าเหิมเกริมขนาดนี้...” ชีคอาหมัดบอกอย่างโกรธแค้น

“และอีกคนที่ท่านประธานาธิบดีสั่งมา...” ชีคอาหมัดและฟรังซัวหันไปมองชาเล็ตอย่างรอคำตอบ “เดฟเดวิท…”

“แต่ฉันว่าใครที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเรา จัดการมันได้เลยเพื่องานของเราจะไม่สะดุด...”

ชาเล็ตและฟรังซัวหันมองหน้ากันและยกแก้วเครื่องดื่มชนกันเสียงดังกริ๊กและยิ้มนัยน์ตาเรืองรอง

ด้านในมีการดื่มฉลองเพื่อรอความสำเร็จ แต่ด้านนอกวินสตันและตัสมินกับอดีตนายทหารแห่งกองทัพดาลัสกัส ที่มีอุดมการณ์เดียวกันหมอบราบอยู่บนเนินสันทรายไกลออกไปอย่างรอคอย

“ผมว่าเราจัดการเลยไหมคุณตัสมิน...”

ผมว่าเราหา

“เฮ้ย...หยุด...”

วินสตันและตัสนีมหันไปมอง แล้วใช้มีดพกสั้นปาออกไปปักอกของมันจนมิดด้าม

“อ๊ากก…” มันร้องอย่างเจ็บปวดและล้มลง

เสียงร้องทำให้ชาเล็ตและฟรังซัววิ่งออกมาดู พอเห็นเงาตะคุ่มบนสันทรายก็วิ่งตามไป

จากนั้นเสียงปืนก็วิ่งไล่หลังมาติดๆ อย่างดุเดือด...ปังๆๆๆๆๆ

Bình Luận ()

0/255