*** ทักทายคร้า ***

คิมก้าวลงจากรถดวงตากลมโตมองชายฉกรรจ์ กระจายรอบบริเวณอย่างแปลกใจ เพราะปกติจะมีเพียงทหารเวรไม่กี่คนเท่านั้น หรือว่าเป็นคนของจีเอ็มโอส่งมาดูแลที่นี่ ร่างโปร่งระหงเดินผ่านประตูบานเลื่อนเข้าไปข้างใน ทหารเวรโค้งคำนับผู้อำนวยการกองพิสูจน์หลักฐานอย่างนอบน้อม

“ทำไมวันนี้เวรยามหนาตากว่าทุกวัน…”

“คนของจีเอ็มโอมส่งมาครับท่านหญิง…” ทหารตอบเสียงสุภาพ

“ใหญ่คับฟ้าจริง ทำอะไรไม่เคยปรึกษากันสักนิด..” คิมพึมพำขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปที่ห้องเก็บหลักฐาน เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก คนของจีเอ็มโอที่ยืนเฝ้าหน้าห้องนิรภัยขยับตัวและโค้งคำนับ

“ฉันมาเอาหลักฐานไปตรวจสอบที่ห้องทำงาน…”

“ถ้าไม่มีคำสั่งของคุณเดฟ เราคงให้ไปไม่ได้หรอกครับ…” การ์ดบอกอย่างหวั่น เพราะรู้ว่าอีกไม่นานเธอก็จะกลายมาเป็นมาดามของวาซอมบี้ ถ้าขัดใจจะถูกเนรเทศไปเฝ้าโรงงานกลางทะเลทรายหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ฉันคุยกับเขาแล้ว และเขาก็อนุญาตแล้วด้วย…หรือจะให้ฉันโทรหาเขาแต่ดูเจ้านายพวกคุณคงหลับหรือนอนกอดสาวๆ อยู่ก็ได้ ถ้าถูกหลบกวนฉันกลัวว่าเขาอาจจะอารมณ์เสียก็ได้” คิมบอกเสียงเข้ม การ์ดถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลักเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของดอกเตอร์สาว

ในที่สุดคิมก็ถือหลักฐานออกจากห้องนิรภัย โดยมีสองการ์ดตามไปอารักขาถึงหน้าห้องทำงาน เมื่อประตูปิดลง คิมก็เดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ และจุลทรรศน์ที่เชื่อมต่อระหว่างกันโดยอัตโนมัติ เมื่ออุปกรณ์ทุกอย่างพร้อม คิมหยิบแว่นสายตาและถุงมือสีขาวมาสวม ปลอกกระสุนเคลือบยาพิษ ถูกส่องด้วยกล้องขยายทรงประสิทธิภาพ ดวงตากลมโตมองปลอกกระสุนที่ทำจากยูเรเนียมเนื้อดีอย่างละเอียดอีกครั้ง

“ปลอกกระสุนไม่มีอะไรเลยหรือเนี้ย…” คิมจ้องปลอกกระสุนที่ปรากฏบนจอคอมพิวเตอร์อย่างผิดหวัง แต่จู่ๆ ดวงตากลมก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยอะไรบางอย่างปรากฏอยู่ปลายกระสุน “คราบอะไร…” คิมพึมพำทั้งดีใจระคนตกใจกับสิ่งที่ได้พบ มือขาวสะอาดเล็งกล้องไปยังตำแหน่งที่ต้องการ แล้วก็เป็นอย่างที่เธอบอก บนเนื้อยูเรเนียมมีรอยจางๆ มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ปลายนิ้วเรียวกดปุ่มเพิ่มกำลังขยาย ม่านตัวขยายขึ้นอย่างตื่นเต้น “รอยเลือด…” คิมอุทานเบาๆ ทั้งตื่นเต้นและแปลกใจ ปลายนิ้วเรียวเชฟข้อมูลลงในไฟล์และเปลี่ยนโปรแกรมการวิเคราะห์ไปที่รายละเอียดของกรุ๊ปเลือดทันที

“กรุ๊ปเลือดหายากซะด้วย…” คิมใจเต้นระทึกกับสิ่งที่เจอ ดวงตากลมใสไหวระริกมือจดรายละเอียดในสมุด “ขอดูรายละเอียดอื่นๆหน่อยสิผู้ไม่ประสงค์ออกนาม…” คิมเข้าไปในโหมดที่มีวิทยาการที่ทันสมัยที่สุดของคาร์ซาเลม ซึ่งเป็นวิธีการตรวจอวัยวะร่างกายได้ภายในหนึ่งชั่วโมง แต่เสียงกุกกักที่ดังอยู่ข้างหลังทำให้คิมหันกลับไปมอง

“หวัดดีดอกเตอร์…” หนึ่งในสองคนสวมชุดดำที่มาเยือนแบบไม่รู้ตัวเอ่ยทักทาย แต่แววตาและรอยยิ้มทำให้คิมเย็นยะเยือกไปทั้งตัว แต่หญิงสาวพยายามตั้งสติและลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ช้าๆ

“พวกนายเป็นใคร…” คิมถามในขณะปลายนิ้วแตะอยู่บนขอบโต๊ะเคลื่อนไปหาเม้าท์ช้าๆ เพื่อไม่ให้ผิดสังเกตุและเซฟไฟล์งานเก็บไว้ในแฟล๊กซ์ไดซ์

“เราเป็นใครไม่สำคัญ แต่ส่งหลักฐานและข้อมูลพวกนั้นมาให้เรา…”

คนชุดดำอีกคนมองปลอกกระสุนและถุงมือยางที่อยู่ในถุงพลาสติกตาเป็นมันและเดินเข้าหยิบ แต่ก็ช้ากว่ามือเรียวสวยของคิมที่คว้าติดมือไป

คิมก็วิ่งไปหลบหลังเคาน์เตอร์ มือหยิบปืนพกเล็กที่พี่ชายให้ไว้ยิงเข้าใส่...ปังๆๆ...คนร้ายกระโดดหลบและยิงตอบโต้จนข้าวของกระจุยกระจาย…ปุๆๆๆๆ/เพล้ง…จอคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ถูกกระสุนแตกละเอียด คิมยิงตอบโต้ออกไปจนกระสุนหมดแม๊ก หญิงสาวได้แต่นั่งกำหลักฐานอย่างหวาดหวั่นใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ปืนเก็บเสียงจ่ออยู่บนศีรษะของหญิงสาว พวกมันแย่งถุงพลาสติกจากมือบางไปถือไว้ แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ คนที่ยืนใกล้เธอก็ต่อยไปที่หน้าท้องแบนราบจนคิมตัวงอและทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บ

และคนที่สั่งก็วิ่งถือหลักฐานออกจากห้อง คิมพยายามพยุงตัวลงขึ้นยืน

“กรี๊ดด!!...” คิมยกมือขึ้นปิดหูและหลับตาลงอย่างตกใจ

“คิม…” เดฟเดวิทมองหาต้นเสียงพอเห็นร่างบอบบางนั่งอยู่บนพื้นก็วิ่งเข้าไปกอด

แม้จะโกรธที่เธอหลอกและขัดคำสั่ง แต่ความหวาดกลัวจนร่างสั่นเทาของคนในอ้อมแขน

“พวกมันเอาหลักฐานไปแล้ว เราต้องรีบตามไปเอาคืนมานะคะ…” คิมดันตัวออกจากอกกว้างและลุกขึ้นจะตามออกไป

“วินสตันกำลังตามไป แต่คุณต้องไปหาหมอเดี๋ยวนี้คิม…”

เพราะมันมีบางอย่างอยู่ในนั้น…” คิมบอกอย่างร้อนรน แต่เธอก็ไปได้เพียงสองก้าว

“หลักฐานนั้นมันสำคัญกว่าชีวิตคุณรึไงคิม…” เขาตะคอกใส่เสียงดังอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่

“ใช่ค่ะมันสำคัญมาก เพราะฉันเจอคราบเลือดบนปลอกกระสุนปริศนานั่นและฉันเชื่อว่ามันจะนำเราไปถึงตัวผู้บงการอย่างแน่นอน…” สีหน้าคมเคร่งเครียดขึ้น คิมสะบัดตัวเต็มแรงจนหลุดแต่ร่างระหงก็ล้มลงไปกองกับพื้น

มือกำข้อเท้าไว้แน่น

“ยืนแทบไม่ได้ยังอวดเก่งอีก…” เขาบอกอย่างอ่อนใจ ก่อนจะซ้อนร่างงามลอยขึ้นจากพื้นและพาเข้าไปในลิฟต์

เดฟเดวิทก้มมอง คิมดิ้นลงจากวงแขนและมองเขาด้วยสายตาวิงวอน “ปล่อยฉันลง…” เดฟเดวิทถอนหายใจดังๆ แต่ก็ยอมตามใจวางเธอลงยืนกับพื้น วงแขนก็คอยประคองไว้เพราะกลัวเธอล้ม มือบางสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาว

“หาอะไรคิม…”

ฉันเซฟข้อมูลสุดท้ายไว้ในนั้น คุณช่วยหาทีสิคะ…” ดวงตากลมโตสอดส่ายไปตามพื้น เดฟเดวิทเดินวนไปรอบๆ

Bình Luận ()

0/255