เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (5)

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (5)

ลั่วเหยียนเจิ้งกล่าวออกมาเสียงนุ่มอ่อนโยน ทว่าตำแหน่งนี้แม้จะยังไม่สูงส่งแต่หากได้รับการโปรดปรานอาจจะได้เลื่อนขั้นดีไม่ดีในอนาคตข้างหน้าตำแหน่งฮองเฮาอาจเป็นของตน ซึ่งทำให้เหล่านางสนมคนอื่นๆ มองตามด้วยความอิจฉา เพราะพวกนางล้วนอยู่ตำแหน่งพระสนมระดับล่างเท่านั้น ส่วนคนที่อยู่สูงกว่าพวกนางในเวลานี้ล้วนตายตกและอยู่ตำหนักเย็นหมดแล้ว

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณเพคะ”

หมู่ตานตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน องค์ชายแปดไป๋หู่ก็พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะมองบุรุษที่นั่งอยู่ข้างบัลลังก์ซึ่งสมควรเป็นตำแหน่งฮองเฮาอย่างประหลาดใจ ความงดงามเย็นชาของคนผู้นั้นยังจำได้ไม่ลืมเลือน หลิ่วเหวินอี้คุณชายสี่แห่งนิกายมารฟ้าผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นขยะตระกูล แต่กลับเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขาเมื่อห้าปีก่อนจากการลอบสังหารของกบฎ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่

“คนผู้นี้คือ...”

ไป๋หู่เอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจว่าตนไม่ได้ดูผิดไป ลั่วเหยียนเจิ้งมองตามอย่างไม่พอใจนักที่คนของตนเองถูกผู้อื่นจับจ้องมากขนาดนี้

“หลิ่วหวงกุ้ยเฟยสนมรักของเรา”

และคำกล่าวนี้เรียกเสียงฮือฮาจากรอบข้างอย่างดีเพราะตำแหน่งนี้รองลงมาแค่ตำแหน่งฮองเฮาเท่านั้น

“ละครวันนี้ช่างน่าสนุกจริงๆ”

จิวชงหยวนเอ่ยเสียงแผ่วเบากับลูกศิษย์ตัวน้อย พลางผิวปากมองความวุ่นวายตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี เหลือบมองน้ำจัณฑ์ที่มีพิษไร้ลักษณ์ผสมมาด้วยขึ้นดื่มอย่างไม่สะทกสะท้าน

มีหมอเทวดาเช่นตนนั่งหัวโด่อยู่นี่ยังมีใครอาจหาญไม่กลัวตายอีก เวลานี้งูพิษที่หลับใหลตัวนี้เริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ

และความเย็นชาสูงส่งที่เห็นทำให้คนที่คิดก่อกบฏเริ่มหวาดระแวง เพราะอาจเป็นเชื้อพระวงศ์จากแคว้นอื่นได้ แต่ได้ลงมือไปแล้วจึงไม่อาจถอนตัวได้ในขณะนี้ คนที่ดูเหมือนนั่งไม่ติดเวลานี้กลับเป็นองค์ชายลั่วหลิ่งเห้อองค์ชายเก้าซึ่งนั่งอยู่ข้างองค์ชายสิบหลิงเซียวซึ่งเหยียดยิ้มสังเวชคนข้างตัว ทว่ากลับแสร้งก้มหน้าไม่กล้าสบตากับผู้คน

ขณะเดียวกันองค์ชายสิบห้าน้องเล็กสุดแม้อาภรณ์จะงดงามล้ำค่า แต่เรียบง่ายไม่สะดุดตามากนักอีกทั้งใบหน้าน่ารักนั้นดูไร้เดียงสาไม่มีพิษสงจึงทำให้ผู้คนไม่ได้หวาดระแวง

Bình Luận ()

0/255