เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (6)

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (6)

หัวใจที่เคยเย็นชารู้สึกหนักอึ้งจนทำสิ่งใดไม่ถูก แม้ภายในใจจะหวาดหวั่นเพียงไรแต่กิริยาภายนอกในสายตาผู้อื่นนั้นมีแต่ความเย็นชาเฉยเมยต่อทุกสิ่ง พลันนั้นจิวชงหยวนพุ่งเข้ามาพร้อมจับชีพจรอีกฝ่ายอย่างเคร่งเครียดพร้อมสั่งเสียงเข้ม

“พากลับไปห้องบรรทม”

หลิ่วเหวินอี้เหลือบมองจิวชงหยวนแล้วลอบหายใจอย่างโลกอก เพราะอย่างไรที่นี่ก็ยังมีหมอเทวดา เขาลืมเรื่องนี้ไปได้เช่นไรหรือว่าคนในอ้อมแขนเวลานี้มีอิทธิพลกับหัวใจตนมากจนเกินไป เสียงหวีดร้องของเหล่าสตรีไม่ได้เข้าหูแม้แต่น้อย

เขาลุกขึ้นแบกร่างลั่วเหยียนเจิ้งพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้ผู้คนตามหาคนร้ายกันเอง ความเร็วดุจสายลมที่พัดผ่านทำให้ผู้ลอบสังหารถึงกลับตื่นตระหนก พระสนมผู้นี้มีวรยุทธ์สูงล้ำคงยากที่จะลงมือสังหารได้ง่ายๆ เหมือนรายอื่นๆ

หลิ่วเหวินอี้วางร่างสูงที่หนักเอาเรื่องลงเตียงนอนอย่างเบามือ ทว่าขณะผละออกมือหนาจับมือเขาไว้แน่น ใบหน้างดงามนิ่วขึ้นน้อยๆ เมื่อครู่ยังไม่มีเรี่ยวแรงเหตุใดตอนนี้ถึงมีแรง?

“ลุกขึ้นได้แล้วไม่ต้องมาเสแสร้ง”

คำพูดของจิวชงหยวนทำให้หลิ่วเหวินอี้กดคิ้วลึกลงกว่าเดิม ดวงตาเรียวมองสบหมอเทวดาที่ทำหน้าเบื่อๆ

“ท่านพี่หากยังไม่ลุกขึ้นมา ข้าจะเอายาพิษของจริงให้ดื่มเดี๋ยวนี้แหละ”

“เอ่อ... ข้าออกไปก่อน เคลียร์กันเองนะ” จิวชงหยวนยิ้มแหยเมื่อเห็นความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากคนสวย มองฮ่องเต้ที่ตอนนี้หน้าซีดของจริงอย่างนึกขำ

“อี้เอ๋อร์เจิ้นไม่ได้ตั้งใจหลอกเจ้า”

หลิ่วเหวินอี้ยังยืนนิ่งไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมามีเพียงดวงตาเรียวที่มองมาว่างเปล่าจนน่าใจหาย ความเย็นชาห่างเหินที่เห็นในเวลานี้ทำให้ลั่วเหยียนรู้สึกร้อนรนเป็นครั้งแรกในชีวิต มือหนาเกาะกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่นกลัวว่าหากปล่อยไปจะไม่ได้พบกันอีกครั้ง

“อี้เอ๋อร์ที่เจิ้นทำเช่นนี้เพื่อหลอกให้ผู้ลงมือตายใจเท่านั้นเอง หากบอกเจ้าก่อนกลัวว่าพวกมันจะรู้ตัวและหนีรอดไปได้”

ความโมโหเมื่อครู่ลดลงกว่าครึ่งมาเมื่อย้อนกลับไปคิดด้วยเหตุและผลก็เป็นจริงดังที่ลั่วเหยียนเจิ้งกล่าวมา คนที่ผิดคือเขาเองที่ร้อนรนและขาดความรอบครอบไป

ร่างโปร่งถูกดึงไปกอดรัดเอาไว้แนบแน่น ความนิ่งงันของเจ้าของร่างทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งรู้สึกไม่ดี

Bình Luận ()

0/255