เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (7)

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (7)

“ท่านจะไปอย่างไร เวลานี้พวกขุนนางขั้นสูงและเหล่าพี่น้องคงมากองกันหน้าห้องแล้ว”

เอ่ยถามเสียงเย็นนิ่ง ดวงตาเย็นชามองตามอย่างหงุดหงิดไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะคิดตื้นเขินเช่นนี้

“เจ้าอย่าห่วงเลย เดี๋ยวทางนี้จิวชงหยวนจะจัดการเอง”

ลั่วเหยียนเจิ้งบอกด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบทอประกายวาววับ หลิ่วเหวินอี้มองตามอย่างเบื่อหน่ายเขาเคยได้ยินมาบ้างว่าก่อนที่จะเป็นฮ่องเต้อีกฝ่ายก็เป็นเพียงรัชทายาทที่แสนอ่อนแอ ขี้โรคเก็บตัวอยู่เพียงแค่ตำหนักตัวเองเท่านั้น ไม่รู้ว่าผู้อื่นหลงเชื่อคนเจ้าเล่ห์ได้อย่างไร ก่อนจะตอบรับเสียงเรียบมุมปากยกยิ้มลึกลับที่ทำให้คนถูกมองหวาดระแวง

“ก็ได้ แต่มีข้อแม้หนึ่งข้อ...” หลิ่วเหวินอี้ตอบรับเสียงเรียบ มุมปากยกยิ้มลึกลับที่ทำให้คนถูกมองหวาดระแวง

เทศกาลหยวนเซียวนอกเมืองหลวงครึกครื้นไปด้วยผู้คนและต่างก็พาคู่ครองตัวเองออกมาเที่ยวเล่น

ส่วนผู้ที่มีเงินทองต่างก็พากันนั่งเรือสำราญล่องตามแม่น้ำ อีกทั้งมีการแสดงความสามารถของเหล่าสตรีเพื่อเรียกร้องความสนใจจากบุรุษ งานเลี้ยงภายในวังหลวงเกิดเรื่องปั่นป่วนขึ้นเวลานี้ขุนนางขั้นสูงจึงยังไม่ได้ปรากฏตัวที่นี่นับว่าโชคดีไม่น้อย

หลิ่วเหวินอี้เหลือบมองคนข้างกายแล้วใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าคมคายถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางของอิสตรีทำให้ดูงดงาม กิริยาก้าวเดินยิ่งเหมือนสตรีสูงศักดิ์อาภรณ์สีชมพูหวานของผู้หญิงทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้แต่เบือนหน้าหนีจากภาพที่เห็น

“เจิ้นไม่สวยหรือเหตุใดต้องเบือนหน้าหนีด้วย”

ใบหน้าที่ตกแต่งเหมือนสตรีโดยที่ไม่มีใครรับรู้ว่าคนคนนี้เป็นบุรุษทั้งแท่งยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหูหลิ่วเหวินอี้คล้ายหยอกล้อ ใบหน้างดงามที่ไม่ตกแต่งสิ่งใดเอนกายหลบเล็กน้อย

“ท่านระวังหน่อยสิ

ดวงตาเรียวพยายามไม่มองคนข้างกายที่เกาะแขนเขาไว้แน่นยิ่งกว่าตุ๊กแก แม้จะพยายามแกะออกหลายครั้งแต่ก็ยังไร้ผล

“งั้นอี้เอ๋อร์มาแต่งกายสตรีเป็นเพื่อนเจิ้นดีหรือไม่” ดวงตาคมเวลานี้ดูสวยขึ้นวาววับมองหลิ่วเหวินอี้อย่างคาดหวัง

“ฝันไปเถอะ”

Bình Luận ()

0/255