เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (8)

บทที่ 10 เทศกาลหยวนเซียว (8)

“โอ้ยๆๆ ยอมแล้ว เจิ้นยอมแล้ว อี้เอ๋อร์คนดีปล่อยเจิ้นก่อน”

หลิ่วเหวินอี้แสยะยิ้มอย่างเหี้ยมโหด ความเย็นเยียบแผ่ออกมาอย่างไร้ความปราณี มือขวาบิดหูซ้ายลั่วเหยียนเจิ้งเต็มแรงด้วยความโมโห ข้อตกลงเมื่อสามวันก่อนมันไม่เข้าหูบ้างเลยหรืออย่างไร!

“ท่านพี่เหยียนเจิ้ง กฎข้อที่หนึ่งข้ามีว่าอย่างไร”

น้ำเสียงหวานอย่างผิดปกติ นัยน์ตาวาวโรจน์ริมฝีปากแสยะยิ้มอีกทั้งไอเย็นแผ่ออกมาอย่างไม่มีกักเก็บเอาคนที่ติดตามหลบกายถอยห่างออกมาอย่างหวาดระแวง ทว่าคนก่อเรื่องกลับยิ้มอ่อนโยนรับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น พลางคิดว่า...

มือต้องไวใจต้องนิ่ง เมื่อนั้นชัยชนะจะเป็นของตน

ใบหน้าที่ตกแต่งเหมือนสตรีทำให้หัวใจหลิ่วเหวินอี้เต้นผิดปกติอีกครั้ง

“เจิ้นทำอะไรผิด เจิ้นแค่อยากกินถังหูลู่ตัวผู้ชายเฉยๆ” คำกล่าวอย่างไร้ยางอายของจิ้งจอกตรงหน้าทำเอาคนที่มีจิตวิญญาณเกือบห้าสิบปีพูดไม่ออกบอกไม่ถูก มือที่บิดหูปล่อยออกตั้งแต่เจ้าตัวร้องโวยวายแล้ว หลิ่วเหวินอี้เลิกคิ้วมองคนแก้ตัวก่อนจะแสยะยิ้มเย็นอีกครั้ง

หากยังไม่พอข้าจะเหมาทุกร้านให้ท่านพี่หมดเลย” คำสั่งเย็นเยียบที่ทำเอาลั่วเหยียนเจิ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หันหาองครักษ์คู่กายก็หายหัวไปกันหมดเหลือเพียงแต่คนตรงหน้าที่ส่งสายตาทิ่มแทงมาให้

“เจ้าเป็นบุรุษเหตุใดต้องกลั้นแกล้งสตรีเช่นนี้

หลิ่วเหวินอี้หันไปมองบุรุษชุดขาว ใบหน้าคมคายหมดจด ในมือมีพัดจีบโบกไปมาคล้ายคุณชายเจ้าสำอาง ร่างนั้นชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นโฉมหน้าผู้ที่รังแกสตรี?

“ข้ารังแกเรื่องใดกัน คุณชายท่านนี้เข้าใจผิดแล้ว

น้ำเสียงรื่นเริงที่เอ่ยถามทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งเหงื่อตกเพราะไม่เคยได้ยินน้ำเสียงสนุกสุขใจเช่นนี้มาก่อน เขาเหลือบมองคนสอดเรื่องชาวบ้านอย่างขัดใจนิดหน่อย แม้จะรู้สึกขอบคุณที่มาช่วยเหลือแต่ตอนนี้เหมือนงานจะเข้ามากกว่า

“แต่เมื่อครู่นี้ข้าเห็นเจ้ารังแกนาง เหยียดหยามนางอย่างไม่อายผู้คน หากเรื่องนี้ไปถึงบิดานางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”

คำกล่าวของคุณชายผู้หวังดีทำให้หลิ่วเหวินอี้หน้ามืดครึ้มลงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเย็นเยือกจ้องมองดวงตามืดบอดของคุณชายที่ทำตัวมีคุณธรรมอย่างทิ่มแทง คนที่เสียหายควรจะเป็นเขามากกว่าเหตุใดตนถึงเป็นฝ่ายผิดด้วย

“คุณชายเรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างข้ากับคนรัก

Bình Luận ()

0/255