บทที่ 11 ปราบกบฏ (5)

ลั่วเหยียนเจิ้งมองร่างโปร่งในอาภรณ์สีแดงงดงามยืนถือกระบี่มองมาที่เขาด้วยสีหน้าเย็นชา จิตสังหารพุ่งเข้ามาอย่างไม่มีความปราณี มุมปากแต่งแต้มรอยยิ้มเย้ยหยันไม่ได้หวาดหวั่นกับความพ่ายแพ้ที่ใกล้จะมาถึงแม้แต่น้อย น่าเสียดายนักที่เขาต้องสูญเสียพี่น้องไปอีกหนึ่งคน

“สมกับเป็นท่านพี่ จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างท่านพี่คงไม่ปล่อยให้ข้าได้คิดทบทวนให้นานกว่านี้”

น้ำเสียงเรียบนิ่งของผู้ที่สวมใส่อาภรณ์สีแดงตรงหน้าไม่ได้ทำให้หัวใจลั่วเหยียนเจิ้งสั่นไหว มีแต่รอยยิ้มอ่อนโยนเท่านั้น ทว่าความอ่อนโยนบนใบหน้าเวลานี้กลับดูน่าสะพรึงกลัวต่อผู้พบเห็น

ลั่วเหยียนเจิ้งไม่ได้เอ่ยตอบ มองคนที่เคยแกล้งตัวสั่นหวาดกลัวเมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ๆ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก อสรพิษที่หลับใหลตื่นขึ้นมาแล้ว ดวงตาที่เย็นเยียบคู่นั้นมีแต่ความโหดเหี้ยมไร้ความปราณี

“เจ้าอยากได้บัลลังก์มากหรือหลิงเซียว”

“ฮ่าๆๆ บัลลังก์เลือดเช่นนั้นหรือที่ข้าอยากได้ เปล่าเลยท่านพี่ แต่ข้าเกลียดชังคนที่นั่งอยู่บนนั้น

ลั่วเหยียนเจิ้งมองใบหน้างดงามของน้องสิบอย่างแสนเสียดาย ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นไม่ได้น่าดูนัก เหตุใดน้องชายที่น่ารักเขาถึงได้มีจิตใจวิปลาสเช่นนี้

ทว่าพวกเขายังมองกันนิ่งๆ

พี่น้องของท่านพี่ต้องสังหารไปเท่าไร ไม่สิ

จิตใจดำมืดเกินที่จะเยียวยา ตรรกะความคิดที่ไร้เหตุผลและแก่นสารทำให้หลิ่วเหวินอี้ยืนมองอยู่บนยอดไม้มองตามอย่างนึกสงสาร วังหลวงล้วนผลิตบุคลากรที่มีจิตใจน่าหวาดหวั่นเสียจริง คนเช่นนี้น่ากลัวเพราะไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการทำลาย แม้แต่ชีวิตตนเองก็ไม่อาจเห็นความสำคัญด้วยซ้ำไป

แม้กระทั่งองค์ชายห้าและจิวชงหยวนยังไม่ขอยุ่งเรื่องนี้ด้วย เหตุผลง่ายๆ คือหมดหน้าที่ของตัวเองแล้ว ต่อไปนี้ลั่วเหยียนเจิ้งต้องพิสูจน์การเป็นฮ่องเต้และรักษาตำแหน่งด้วยตนเอง ซึ่งเขาก็เห็นด้วยอยู่ลึกๆ

ขอให้ปลอดภัยนะพี่เหยียนเจิ้ง...

ลั่วเหยียนเจิ้งนิ่วหน้าน้อยๆ กับคำพูดของน้องสิบผู้ที่ทำตัวป็นอสรพิษที่หลับใหลมาหลายปีด้วยความแปลกใจ ที่ทำเช่นนี้มาเนิ่นนานไม่ได้หมายแย่งชิงบัลลังก์แต่คิดจะทำลายราชวงค์ลั่วหยางโดยใช้คนนอกเข้ามายุ่งเกี่ยว

สังหารผู้ที่คิดกบฏนั่นเป็นสิ่งสมควร หลิงเซียวหากไม่ใช่ข้าที่เหมาะสมแล้วผู้ใดเล่าควรได้ปกครอง หรือว่าเจ้าคิดจะล้มล้างอำนาจในวังหลวงโดยใช้ยุทธภพมายุ่งเกี่ยวเช่นนั้นหรือ”

“ท่านพี่คาดการณ์ได้ไม่ผิดเพียงแต่คลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย แต่ข้ามิได้โง่เขลาที่จะบอกแผนการแก่ท่านพี่”

ลั่วเหยียนเจิ้งยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าสงบนิ่งของหลิงเซียวไม่ได้เกินจากที่คาดหมายคนที่เจ้าแผนการล้วนไม่เผยสีหน้าที่แท้จริงให้ศัตรูได้พบเห็น แต่ที่ไม่เข้าใจเหตุใดหลิงเซียวถึงได้เกลียดชังราชวงศ์ลั่วหยางมากมายถึงเพียงนี้

Bình Luận ()

0/255