เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (1)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (1)

จิวชงหยวนกล่าวอย่างหนักใจ เพราะไม่คุ้นเคยกับพิษพวกนี้ แต่ความรู้ที่มีนั้นหากมีส่วนผสมครบทุกอย่างก็ไม่เป็นปัญหา ปัญหาตอนนี้อยู่ที่วัตถุดิบในการปรุงยานั้นมันมิมีในโลกมนุษย์

ลั่วเหยียนเจิ้งหัวใจสั่นสะท้าน แม้ร่างสูงจะยืนนิ่งไม่ไหวติงทว่าในใจกลับอื้ออึงจนพูดไม่ออก เขาจะปล่อยให้คนตรงหน้าตายจริงๆ หรือ และแน่นอนว่าคือ ไม่! ที่อยู่ภายในใจแต่ว่ามนุษย์ธรรมดาเช่นตนจะไปหาบัวหยกน้ำค้างพันปีได้จากที่ใด เมื่อมองคนที่ขึ้นชื่อว่าหมอเทวดายังมีสีหน้าหนักใจขนาดนั้น จิวชงหยวนไม่มีทางอื่นรักษาจริงๆ หรือ

“มีวิธีอื่นหรือไม่”

น้ำเสียงเย็นนิ่งที่เอ่ยถามทำให้คนมองคาดเดาไม่ถูกว่าคิดสิ่งใดอยู่ จิวชงหยวนทำแผลให้หลิ่วเหวินอี้เบามือก่อนจะหันมาสบตาผู้เป็นฮ่องเต้อีกครั้ง

“มีอีกทาง ตามหาคนที่วางยาพิษและเอายาแก้มาให้ได้ เพียงแต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันคิดหายาแก้ได้หรือไม่เท่านั้นเอง”

ลั่วเหยียนเจิ้งกำมือแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม จิวชงหยวนกล่าวได้ถูกหากยาแก้พิษมีส่วนผสมของบัวหยกน้ำค้างพันปีแล้วพวกมันจะหามาจากที่ใด ทางเดียวที่คิดได้คือมันไม่มียาแก้พิษ!

“พิษหนอนแดงข้าคิดว่าไม่เกินสามวันน่าจะแก้ได้ แต่โลหิตกลืนกินนั้นข้ายังหาหนทางอื่นไม่ได้” จิวชงหยวนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ขอบคุณ”

ลั่วเหยียนเจิ้งกล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างโปร่งที่หลับใหลมือหนาปัดเส้นผมสีดำเงางามออกจากใบหน้าแผ่วเบา ใบหน้างดงามซีดเผือดและมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มดวงหน้า มุมปากเม้มแน่นเหมือนข่มความเจ็บปวดของตัวเอง

ทว่าหัวใจเขากลับเจ็บปวดยิ่งกว่า ความรู้สึกเวลานี้แม้คนโง่เขลายังรู้ว่ามันคือความรัก

“ร่างกายเหวินอี้จะอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ลั่วเหยียนเจิ้งนิ่งเงียบทันทีที่ได้ยินคำกล่าวนั้น จิวชงหยวนมองภาพตรงหน้าเงียบๆ

หากรักจริงมีหรือว่าจะไม่หาหนทางรอดให้กับคนที่รัก เวลานี้ลั่วเหยียนเจิ้งน่าจะเข้าใจองค์ชายเก้าที่ถูกกักขังอยู่ห้องอาญารอรับโทษทัณฑ์มากขึ้น

“อี้เอ๋อร์เจิ้นขอโทษ หากเจิ้นไม่ประมาทเจ้าคงไม่เป็นเช่นนี้”

Bình Luận ()

0/255