เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (3)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (3)

“ฝ่าบาท”

หยางซือหมิงเอ่ยเรียกอย่างกังวล เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและร่างที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงของพระองค์ ดวงตาคมกริบหันมามองจนแอบสะดุ้งในใจ

“ซือหมิงเจ้าว่าผู้ใดเป็นจิ้งจอกมาร” คำถามของเจ้าเหนือเวลานี้ทำให้มันรู้สึกมึนงง

“กระหม่อมไม่รู้พ่ะย่ะค่ะ” คำตอบตรงไปตรงมาขององครักษ์ทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งมองตามอย่างหงุดหงิด ไม่ได้เรื่อง!

“โอ้ยยยย ร้อนๆ ๆ ๆ” เสียงคร่ำครวญโวยวายของใครบางคนพุ่งตรงมาทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งมองตามอย่างระวัง มือกระชับกระบี่หยกขาวอย่างไม่ไว้ใจ

“ให้ตายสิ นี่มันร้อนอะไรอย่างนี้”

เสียงโวยวายดูนุ่มทุ้ม ร่างโปร่งสีขาวพุ่งทะยานจะผ่านไป ทว่ากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตาในอาภรณ์ลายพยัคฆ์

โถ่ๆ แข็งไปซะแล้ว เจ้าแช่แข็งหัวมันร้อนๆ ข้าทำไม”

ลั่วเหยียนเจิ้งกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย ในเมื่อเห็นมันร้อนจะจับโยนไปโยนมาทำไม แล้วเหตุใดเขาต้องมาเจอศัตรูหัวใจด้วย!

“โง่เง่า”

ก่อนจะสลับมองหัวมันที่แอบขโมยมา เขาอยากกินหัวมันร้อนๆ

“ฮ่องเต้อย่างเจ้าว่างงานจนมาเที่ยวเล่นที่นี่หรือ แล้วอี้เอ๋อร์ของข้าอยู่ไหนแล้วล่ะ” ลั่วเหยียนเจิ้งคิ้วกระตุกมองประมุขพรรคจิ้งจอกฟ้าอย่างหงุดหงิด

“เมียข้าไปเป็นคนของเจ้าตอนไหน” ดวงตาเย็นเยือกที่ส่งมาทำให้ฟางเทียนฟงหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก

“อี้เอ๋อร์เป็นคนของข้าก่อนจะเจอเจ้าก็แล้วกัน ว่าแต่เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เอ่ยตอบอย่างยั่วโมโห ทว่าดวงตามองมานั้นดูใสซื่อจนน่าหมั่นไส้ ลั่วเหยียนเจิ้งมองตามอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินหนีอย่างไม่ใส่ใจ

ฟางเทียนฟงหรี่ตามองคนเดินหนีตัวเองด้วยความประหลาดใจ ข่าวการทำลายกบฏแคว้นลั่วหยางดังไม่ถึงเจ็ดวัน

เขาแอบติดตามไปเงียบๆ

ขณะนั้นกลับรู้สึกว่าถูกจ้องมอง แต่เมื่อสำรวจรอบกายและพื้นที่โดยรอบก็ไม่มีสิ่งผิดปกติ

“แปลกทำไมข้ารู้สึกมีคนแอบมอง”

Bình Luận ()

0/255