เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (4)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (4)

“หึ เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อ? ฮ่องเต้ไร้ใจเช่นเจ้ามีสิ่งใดสำคัญถึงได้ทุ่มเทถึงเพียงนี้ เจ้าคงไม่รู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้น่าเวทนาขนาดไหน”

“เรื่องของข้า” ลั่วเหยียนเจิ้งตอบกลับอย่างเย็นชา ความอ่อนโยนที่เคยมีไม่หลงเหลือแล้วในเวลานี้ มีแต่ความเย็นชาและโหดร้ายเท่านั้น

“ข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอก หากกระบี่หยกขาวไม่เรียกร้องหาข้าจนปวดแก้วหูขนาดนี้”

ลั่วเหยียนเจิ้งหรี่ตามองคนกอดอกยืนนิ่งมองกระบี่ของเขาอย่างหงุดหงิด ขณะเดียวกันมันก็ประกายเศร้าหมองจนหัวใจสั่นสะท้าน ความรู้สึกนี้อีกแล้ว! ฟางเทียนฟงต้องผ่านสิ่งใดมาบ้างถึงได้มีความเศร้าหมองในดวงตาจับจิตจับใจมากขนาดนี้ หรือว่าคนผู้นี้เกี่ยวข้องกับอาจารย์ฝู่ซานจริงๆ?

ลั่วเหยียนเจิ้งสงบสติอารมณ์ตัวเองก่อนจะหยุดพัก เดินไปนั่งบนก้อนหินซึ่งไม่ไกลมากนักแล้วหันไปมองหยางซือหมิงที่นั่งลงกับพื้นจนไม่มีแรงพูดด้วยความรู้สึกผิด เหลือบมององครักษ์เงาของตนเองที่มีสภาพไม่ต่างกัน ซึ่งเขาก็คงไม่พ้นเหมือนผีตายซากอย่างสองคนนั่น

“พักก่อนเถอะ”

เพียงแค่คำสั่งสั้นๆ ทว่าหยางซือหมิงรู้สึกเหมือนแม่พระมาโปรด เขาหันไปมองฟางเทียนฟงอย่างขอบคุณสุดซึ้ง ก่อนจะล้มตัวนอนอย่างอเนจอนาถไม่หลงเหลือภาพลักษณ์องครักษ์ผู้สง่างามอีกต่อไป

กลางดึกสงัดภายในตำหนักมังกรที่ประทับของฮ่องเต้ลั่วเหยียนเจิ้งเวลานี้มีร่างของพระสนมหลิ่วเหวินอี้นอนนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม

แม้เวลานี้พิษหนอนแดงคุณไสยได้ถูกกำจัดไปหมดแล้วแต่ยังหลงเหลือพิษโลหิตกลืนกินซึ่งร้ายกาจไม่แพ้พิษชนิดไหน

“จะปล่อยไว้อย่างนี้หรือลู่เฟย”

ร่างสูงสง่าตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเทพ

ข้ามิอาจแพร่งพราย พวกเขาล้วนมีชะตากรรม

“แต่ข้าไม่ได้เป็นเทพ ข้าจะยื่นมือไปช่วยได้ไหม”

หากฟางเทียนฟงรู้จักเลือกเส้นทางที่ถูกต้อง

Bình Luận ()

0/255